Rasulullah diperdaya oleh Aisyah dan Hafshah hingga mengharamkan sesuatu yang dihalalkan Allah

Imam Bukhari : 4863

حَدَّثَنَا فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحِبُّ الْعَسَلَ وَالْحَلْوَاءَ وَكَانَ إِذَا انْصَرَفَ مِنْ الْعَصْرِ دَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ فَيَدْنُو مِنْ إِحْدَاهُنَّ فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ بِنْتِ عُمَرَ فَاحْتَبَسَ أَكْثَرَ مَا كَانَ يَحْتَبِسُ فَغِرْتُ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ فَقِيلَ لِي أَهْدَتْ لَهَا امْرَأَةٌ مِنْ قَوْمِهَا عُكَّةً مِنْ عَسَلٍ فَسَقَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْهُ شَرْبَةً فَقُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لَنَحْتَالَنَّ لَهُ فَقُلْتُ لِسَوْدَةَ بِنْتِ زَمْعَةَ إِنَّهُ سَيَدْنُو مِنْكِ فَإِذَا دَنَا مِنْكِ فَقُولِي أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ لَا فَقُولِي لَهُ مَا هَذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ فَقُولِي لَهُ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ وَسَأَقُولُ ذَلِكِ وَقُولِي أَنْتِ يَا صَفِيَّةُ ذَاكِ قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلَّا أَنْ قَامَ عَلَى الْبَابِ فَأَرَدْتُ أَنْ أُبَادِيَهُ بِمَا أَمَرْتِنِي بِهِ فَرَقًا مِنْكِ فَلَمَّا دَنَا مِنْهَا قَالَتْ لَهُ سَوْدَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ قَالَ لَا قَالَتْ فَمَا هَذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ قَالَ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ فَقَالَتْ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ فَلَمَّا دَارَ إِلَيَّ قُلْتُ لَهُ نَحْوَ ذَلِكَ فَلَمَّا دَارَ إِلَى صَفِيَّةَ قَالَتْ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ فَلَمَّا دَارَ إِلَى حَفْصَةَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا أَسْقِيكَ مِنْهُ قَالَ لَا حَاجَةَ لِي فِيهِ قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ وَاللَّهِ لَقَدْ حَرَمْنَاهُ قُلْتُ لَهَا اسْكُتِي

اسان کي [فرواه بن ابو المغرع] ٻڌايو آهي اسان کي [علي بن مُشِر] هِشام بن عُروه کان [پنهنجي پيءُ] عائشه رضي الله عنها کان ٻڌايو آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم هڪ اهڙو ماڻهو هو جنهن کي ماکي ۽ مٺايون پسند هيون. عام طور تي، عصر جي نماز کان پوءِ، هو پنهنجين زالن سان ملندو هو ۽ آخرڪار انهن مان هڪ وٽ رات گذاريندو هو. پر هو هميشه گهڻو وقت حفصه بنت عمر جي جاءِ تي رهندو هو، تنهن ڪري مون کي حسد ٿيندو هو. مون ان بابت معلومات ڳولڻ لاءِ به چيو، ۽ چيو ويو ته سندس قوم مان هڪ عورت هئي جنهن کيس ماکي ڏني هئي، پوءِ هن اهو ماکي رسول الله صلي الله عليه وسلم کي ڏنو. پوءِ مون چيو؛ 'الله جو قسم، مان واقعي هن لاءِ ڪجهه ڪندس - ان تي ڪم ڪندس -'. پوءِ، مون سوده بنت زمعہ کي چيو، 'يقيناً هو توهان وٽ ايندو. جيڪڏهن هو توهان وٽ اچڻ چاهي ٿو ته ان کان پڇو، 'ڇا توهان مغافير کاڌو آهي؟' ' ۽ هو ضرور جواب ڏيندو؛ 'نه'. تنهن ڪري، ان کي چئو، 'پوءِ مون کي توهان کان ڪهڙي بوءِ اچي ٿي؟' ۽ هو ضرور جواب ڏيندو؛ 'حفصه مون کي ماکي پياري آهي'. ان کان پوءِ، ان کي چئو، 'ماکي هڪ چپچپا وڻ کاڌو آهي جنهن جي بوءِ ناگوار آهي'. ۽ مان به ان کي اهڙي طرح بيان ڪندس، ۽ تون، اي شافعيه، پڻ ان کي اهڙي طرح بيان ڪندين'. سوده چيو؛ 'الله جو قسم، هو دروازي تي بيهڻ کان سواءِ نٿو رهي سگهي. ۽ مان پڻ اهو اظهار ڪرڻ چاهيان ٿي جيڪو توهان چاهيو ٿا ڇاڪاڻ ته مان توهان کان ڊڄان ٿي'. پوءِ جڏهن هو ان جي ويجهو آيو ته سوده چيو؛ 'يا رسول الله، ڇا توهان مغافير جو ميوو کاڌو آهي؟' هن جواب ڏنو؛ 'نه'. سوده ٻيهر پڇيو، 'پوءِ مون کي توهان مان ڪهڙي بوءِ اچي ٿي؟' هن جواب ڏنو؛ 'حفصه مون کي ماکي پياري آهي'. سوده چيو؛ 'ماکي هڪ چپچپا وڻ کاڌو آهي جنهن جي بوءِ ناگوار آهي'. ۽ جڏهن هو مون وٽ آيو، مون به اهو ئي چيو ۽ شافعيه سان به ساڳيو ئي ٿيو جنهن اهو چيو. پوءِ جڏهن هو حفشه جي گهر ويو ته حفشه چيو؛ 'يا رسول الله، ڇا توهان چاهيو ٿا ته مان توهان کي اهو ماکي جو مشروب ڏيان؟' هن جواب ڏنو؛ 'مون کي ان ماکي جي ڪا به خواهش ناهي؟' آخرڪار سوده چيو؛ 'الله جو قسم، اسان ان کي منع ڪيو آهي'. مون کيس چيو، 'چپ ڪر'.