Menghormati tamu dalam keadaan kekurangan

Imam Muslim : 3831

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا شَبَابَةُ بْنُ سَوَّارٍ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ الْمِقْدَادِ قَالَ أَقْبَلْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ لِي وَقَدْ ذَهَبَتْ أَسْمَاعُنَا وَأَبْصَارُنَا مِنْ الْجَهْدِ فَجَعَلْنَا نَعْرِضُ أَنْفُسَنَا عَلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَيْسَ أَحَدٌ مِنْهُمْ يَقْبَلُنَا فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَانْطَلَقَ بِنَا إِلَى أَهْلِهِ فَإِذَا ثَلَاثَةُ أَعْنُزٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ احْتَلِبُوا هَذَا اللَّبَنَ بَيْنَنَا قَالَ فَكُنَّا نَحْتَلِبُ فَيَشْرَبُ كُلُّ إِنْسَانٍ مِنَّا نَصِيبَهُ وَنَرْفَعُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَصِيبَهُ قَالَ فَيَجِيءُ مِنْ اللَّيْلِ فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لَا يُوقِظُ نَائِمًا وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ قَالَ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَأْتِي شَرَابَهُ فَيَشْرَبُ فَأَتَانِي الشَّيْطَانُ ذَاتَ لَيْلَةٍ وَقَدْ شَرِبْتُ نَصِيبِي فَقَالَ مُحَمَّدٌ يَأْتِي الْأَنْصَارَ فَيُتْحِفُونَهُ وَيُصِيبُ عِنْدَهُمْ مَا بِهِ حَاجَةٌ إِلَى هَذِهِ الْجُرْعَةِ فَأَتَيْتُهَا فَشَرِبْتُهَا فَلَمَّا أَنْ وَغَلَتْ فِي بَطْنِي وَعَلِمْتُ أَنَّهُ لَيْسَ إِلَيْهَا سَبِيلٌ قَالَ نَدَّمَنِي الشَّيْطَانُ فَقَالَ وَيْحَكَ مَا صَنَعْتَ أَشَرِبْتَ شَرَابَ مُحَمَّدٍ فَيَجِيءُ فَلَا يَجِدُهُ فَيَدْعُو عَلَيْكَ فَتَهْلِكُ فَتَذْهَبُ دُنْيَاكَ وَآخِرَتُكَ وَعَلَيَّ شَمْلَةٌ إِذَا وَضَعْتُهَا عَلَى قَدَمَيَّ خَرَجَ رَأْسِي وَإِذَا وَضَعْتُهَا عَلَى رَأْسِي خَرَجَ قَدَمَايَ وَجَعَلَ لَا يَجِيئُنِي النَّوْمُ وَأَمَّا صَاحِبَايَ فَنَامَا وَلَمْ يَصْنَعَا مَا صَنَعْتُ قَالَ فَجَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ كَمَا كَانَ يُسَلِّمُ ثُمَّ أَتَى الْمَسْجِدَ فَصَلَّى ثُمَّ أَتَى شَرَابَهُ فَكَشَفَ عَنْهُ فَلَمْ يَجِدْ فِيهِ شَيْئًا فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقُلْتُ الْآنَ يَدْعُو عَلَيَّ فَأَهْلِكُ فَقَالَ اللَّهُمَّ أَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنِي وَأَسْقِ مَنْ أَسْقَانِي قَالَ فَعَمَدْتُ إِلَى الشَّمْلَةِ فَشَدَدْتُهَا عَلَيَّ وَأَخَذْتُ الشَّفْرَةَ فَانْطَلَقْتُ إِلَى الْأَعْنُزِ أَيُّهَا أَسْمَنُ فَأَذْبَحُهَا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هِيَ حَافِلَةٌ وَإِذَا هُنَّ حُفَّلٌ كُلُّهُنَّ فَعَمَدْتُ إِلَى إِنَاءٍ لِآلِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا كَانُوا يَطْمَعُونَ أَنْ يَحْتَلِبُوا فِيهِ قَالَ فَحَلَبْتُ فِيهِ حَتَّى عَلَتْهُ رَغْوَةٌ فَجِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَشَرِبْتُمْ شَرَابَكُمْ اللَّيْلَةَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَلَمَّا عَرَفْتُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ رَوِيَ وَأَصَبْتُ دَعْوَتَهُ ضَحِكْتُ حَتَّى أُلْقِيتُ إِلَى الْأَرْضِ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِحْدَى سَوْآتِكَ يَا مِقْدَادُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَانَ مِنْ أَمْرِي كَذَا وَكَذَا وَفَعَلْتُ كَذَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا هَذِهِ إِلَّا رَحْمَةٌ مِنْ اللَّهِ أَفَلَا كُنْتَ آذَنْتَنِي فَنُوقِظَ صَاحِبَيْنَا فَيُصِيبَانِ مِنْهَا قَالَ فَقُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أُبَالِي إِذَا أَصَبْتَهَا وَأَصَبْتُهَا مَعَكَ مَنْ أَصَابَهَا مِنْ النَّاسِ و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ

اسان کي [ابوبڪر بن ابو شعيب] ٻڌايو آهي؛ اسان کي [شعيب بن سووار] ٻڌايو آهي؛ اسان کي [سليمان بن المغيره] ٻڌايو آهي [ثابت] کان [عبد الرحمن بن ابو ليليٰ] کان [المقدد] چيو آهي ته؛ 'منهنجا ٻه دوست ۽ مان آيا هئاسين - جيتوڻيڪ ان وقت منهنجي ٻڌڻ ۽ نظر منهنجي بيماري جي ڪري ڪم نه ڪري رهي هئي'. المقدد چيو؛ 'اسان پاڻ کي رسول الله صلي الله عليه وسلم جي دوستن جي حوالي ڪرڻ شروع ڪيو - مدد لاءِ درخواست ڪئي، پر انهن مان ڪو به اسان کي قبول ڪرڻ لاءِ تيار نه هو. آخرڪار، اسان رسول الله صلي الله عليه وسلم وٽ ويا ۽ انهن اسان کي پنهنجي خاندان ڏانهن وڃڻ لاءِ چيو. اهو معلوم ٿيو ته سندس گهر ۾ ٽي ٻڪريون هيون. پوءِ هن چيو؛ 'بڪري جو کير کير ڏيو ته جيئن اسين گڏجي پي سگهون!' المقدد چيو؛ 'پوءِ اسان ٻڪري کي کير پياريو ۽ اسان مان هر هڪ پنهنجو حصو پيتو.' ان کان پوءِ، اسان رسول الله ﷺ کي ڏنل کير کي بچايو. مقداد چيو؛ 'رات جو ڪجهه حصو گذري ويو، پوءِ رسول الله ﷺ اهڙو سلام چيو جيڪو سمهڻ واري کي نه جاڳايو، پر جاڳندڙ کي ٻڌڻ ۾ آيو'. مقداد چيو؛ 'الله جو رسول الله ﷺ مسجد ۾ آيا ۽ نماز پڙهي. ان کان پوءِ، هو پيئڻ لاءِ پنهنجي مشروب جي ويجهو پهتو'. ان رات، جڏهن مون پنهنجي حصي جو مشروب پيتو، ته مون کي اوچتو شيطان جي وسوسو آيو جيڪو هميشه منهنجي ڪنن ۾ گونجي رهيو هو: 'محمد انصار وٽ ويو ۽ انهن هن جي تفريح ڪئي. ان کان پوءِ، هن - محمد - کي انهن ۾ تفريح ڏني وئي، جيستائين هن - محمد - کي پنهنجي باقي مشروب جي ضرورت نه رهي.' پوءِ مان سندس باقي مشروب جي ويجهو پهتس ۽ فوري طور تي ان کي پيتس. جڏهن رسول الله ﷺ جو مشروب منهنجي پيٽ ۾ داخل ٿيو، ۽ يقيناً مون لاءِ ان کي واپس ڪڍڻ ناممڪن هو، ته شيطان منهنجي دل ۾ افسوس جو اظهار ڪيو؛ "اڙي، تون ڪهڙي آفت آهين،" شيطان چيو. "تون ڇا ڪيو آهين؟ تو محمد جو سڄو مشروب ڇو پيتو؟ ڇا ٿيندو، جيڪڏهن محمد ايندو ۽ کيس وڌيڪ شراب نه ملي، جيستائين هو آخر ۾ توهان لاءِ دعا نه ڪندو ته ڪو حادثو ٿئي ۽ توهان کي هن دنيا ۽ آخرت ۾ نقصان پهچايو ويندو؟" اتفاق سان ان وقت مون هڪ چادر پائي هئي، جيڪا جيڪڏهن مان پنهنجن پيرن جي تلائن کي ڍڪي ڇڏيان ته ضرور منهنجو مٿو ڏيکاريندي. ٻئي طرف، جيڪڏهن مان پنهنجو مٿو ڍڪي ڇڏيان ته منهنجي پيرن جا تلاءَ ضرور نظر ايندا. تنهن ڪري، مان آرام سان سمهي نه سگهيس. انهي دوران، منهنجا ٻه دوست، اهو لڳي ٿو ته اهي ٻئي سڪون سان سمهي سگهن ٿا ڇاڪاڻ ته انهن اهو نه ڪيو جيڪو مون ڪيو هو. المقداد چيو؛ 'جلد ئي رسول الله صلي الله عليه وسلم آيا ۽ معمول مطابق کيس سلام ڪيو. ان کان پوءِ، هو نماز پڙهڻ لاءِ مسجد ويو. نماز پڙهڻ کان پوءِ، هو فوري طور تي پنهنجي مشروب کي پيئڻ لاءِ ويو. بهرحال، هن ڏٺو ته گلاس ۾ مشروب ختم ٿي چڪو هو. آخرڪار، هن پنهنجو منهن آسمان ڏانهن بلند ڪيو. منهنجو ذهن چوي ٿو؛ 'شايد هاڻي الله جو رسول منهنجي لاءِ حادثي جي دعا ڪندو، جيئن ان شخص جي جنهن پنهنجو پاڻي پيتو آهي.' پر ان جي بدران، هن دعا ڪئي؛ 'اي الله، ان کي کارايو جنهن مون کي کارايو آهي ۽ ان کي پاڻي پياريو جنهن مون کي پاڻي ڏنو آهي.' المقداد چيو؛ 'آخرڪار، مون پنهنجو چادر ويڙهائي، پوءِ مون هڪ چاقو کنيو، ۽ مان پنهنجي ٻڪري جي باڙ ڏانهن ويس. مون الله جي رسول جي کاڌي لاءِ ذبح ڪرڻ لاءِ سڀ کان ٿلهي ٻڪري کي چونڊيو. جڏهن مون ٻڪريون ذبح ڪيون، ته اهو ظاهر ٿيو ته انهن ۾ گهڻو کير هو، تنهن ڪري مون فوري طور تي الله جي رسول جي خاندان کان هڪ ٿانو قرض ورتو، جيڪي اڳ ۾ ٻڪرين کي کير ڏيڻ لاءِ ٿانو استعمال ڪندا هئا. آخرڪار، مون ٻڪرين کي کير پياريو جيستائين اهي ٿانو ڀري نه سگهن. ان کان پوءِ، مان الله جي رسول جي حضور ۾ ويس. پوءِ هن چيو؛ 'ڇا توهان گذريل رات پنهنجو پيالو پيتو؟' مون چيو؛ 'يا الله جا رسول، مهرباني ڪري هن ٻڪري جو کير چکو!' پوءِ هن خوشيءَ سان پيتو. ان کان پوءِ هن ٻيو پيئڻ گهريو. پوءِ مون کيس کير پيئڻ جي دعوت ڏني. تنهن ڪري هن اهو پيتو ۽ ان کان پوءِ به وڌيڪ گهريو. جڏهن مون کي خبر پئي ته رسول الله ﷺ کي راحت محسوس ٿي آهي ۽ مان سندس درخواست پوري ڪرڻ جي قابل ٿي چڪو آهيان، ته مون کي خوشي محسوس ٿي جيستائين مان زمين تي ڪري پيو. رسول الله ﷺ پڇيو؛ 'اي مقداد، ڇا توهان جي بڇڙن ڪمن مان هڪ آهي؟' مون جواب ڏنو؛ 'ها، اصل ۾ گذريل رات مون هي ۽ اهو ڪيو، جيستائين آخرڪار مون هي ۽ اهو ڪيو'. تڏهن رسول الله ﷺ فرمايو؛ 'دراصل، اهو الله جي طرفان هڪ نعمت آهي. بدقسمتي سان، توهان مون کي ڇو نه ٻڌايو جيستائين اسان پنهنجن ٻن دوستن کي جاڳايو ۽ اچي اسان سان گڏ پيئجي سگهون؟' المقداد چيو؛ 'ان ذات جو قسم جنهن توهان کي موڪليو آهي، مون کي پرواه ناهي ته توهان مون سان گڏ هي کير چکيو آهي، پوءِ ٻيهر ٻين دوستن سان گڏ رهڻ چاهيو ٿا'. ۽ اسان کي [اسحاق بن ابراهيم] ٻڌايو آهي، اسان کي [عنذر بن شمائل] ٻڌايو آهي [سليمان بن المغيره] کي ساڳي سند سان ٻڌايو آهي.