Asma' binti Abu Bakar mengurus kuda dan keperluan Zubair, serta memikul biji kurma dari kebun sejauh tiga mil

Imam Bukhari : 4823

حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَتْتَزَوَّجَنِي الزُّبَيْرُ وَمَا لَهُ فِي الْأَرْضِ مِنْ مَالٍ وَلَا مَمْلُوكٍ وَلَا شَيْءٍ غَيْرَ نَاضِحٍ وَغَيْرَ فَرَسِهِ فَكُنْتُ أَعْلِفُ فَرَسَهُ وَأَسْتَقِي الْمَاءَ وَأَخْرِزُ غَرْبَهُ وَأَعْجِنُ وَلَمْ أَكُنْ أُحْسِنُ أَخْبِزُ وَكَانَ يَخْبِزُ جَارَاتٌ لِي مِنْ الْأَنْصَارِ وَكُنَّ نِسْوَةَ صِدْقٍ وَكُنْتُ أَنْقُلُ النَّوَى مِنْ أَرْضِ الزُّبَيْرِ الَّتِي أَقْطَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى رَأْسِي وَهِيَ مِنِّي عَلَى ثُلُثَيْ فَرْسَخٍ فَجِئْتُ يَوْمًا وَالنَّوَى عَلَى رَأْسِي فَلَقِيتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعَهُ نَفَرٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَدَعَانِي ثُمَّ قَالَ إِخْ إِخْ لِيَحْمِلَنِي خَلْفَهُ فَاسْتَحْيَيْتُ أَنْ أَسِيرَ مَعَ الرِّجَالِ وَذَكَرْتُ الزُّبَيْرَ وَغَيْرَتَهُ وَكَانَ أَغْيَرَ النَّاسِ فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنِّي قَدْ اسْتَحْيَيْتُ فَمَضَى فَجِئْتُ الزُّبَيْرَ فَقُلْتُ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَى رَأْسِي النَّوَى وَمَعَهُ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَأَنَاخَ لِأَرْكَبَ فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْهُ وَعَرَفْتُ غَيْرَتَكَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَحَمْلُكِ النَّوَى كَانَ أَشَدَّ عَلَيَّ مِنْ رُكُوبِكِ مَعَهُ قَالَتْ حَتَّى أَرْسَلَ إِلَيَّ أَبُو بَكْرٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِخَادِمٍ تَكْفِينِي سِيَاسَةَ الْفَرَسِ فَكَأَنَّمَا أَعْتَقَنِي

Al à dit [Mahmud] Al à dit [Abu Usamah] Al à dit [Hisham] al à dit; Dopo vêmi ripuartât [mi pari] di [Asma` bint Abu Bakr Radliallahu Anhuma] al disè; Az Zubair bin Awwam al mi à maridât. In chel timp nol veve proprietâts, sclâfs e nuie altri che un sburtadôr e un cjaval. Duncje o jeri chel che al mangjave e al dave l’aghe al cjaval, al cusive il sec e al faseve la impaste dal pan. Ancje se no son bon di fâ il pan. Duncje, i miei vicins dai Ansar a jerin chei che a fasevin il pan. O ai gjavât lis semencis di dat dal zardin di Az Zubair che il Profete al veve metût sul cjâf. La tiere e je di me doi tierçs di Farsakh. Un dì o rivài intant che lis semencis di dat a jerin sul cjâf. Dopo o ai cjatât il Rasulullah Wasallam che al jere cun diviersis personis dai Ansar. Lui al mi à clamât e al à dit: ‘Ei, ei, al somee che al vûl metimi sul veicul daûr di lui. In ogni câs, o mi vergognavi di cjaminâ cui oms e mi ricuardà la gjelosie di Az Zubair, al jere la persone plui gjelose. Duncje il Rasulullah al saveve che o jeri imbaraçât, cussì al partì. Dopo di chel, o ai cjatât Az Zubair e o ai dit; ‘Il Messazîr di Allah al à cjatât me intant che a jerin semencis di dat parsore dal mê cjâf. Intant al jere cun tantis personis dai Ansar, cussì al mi invità a cjapâ un veicul, ma o jeri imbaraçât e o cognossevi ancje la tô gjelosie. Cussì al disè Az Zubair; “Par Allah, tu puartâs semencis di dat al è plui grant par me che tu lâ intun veicul cun lui”. Ae fin, Abu Bakr al mandà un khadim che al podeve compi il me lavôr par vê cure dai cjavâi. E al fo come se al ves liberât me.