Ka'ab bin ashraf harus terbunuh sebab dia telah menyakiti Allah dan rasul-nya

Imam Muslim : 3359

حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْمِسْوَرِ الزُّهْرِيُّ كِلَاهُمَا عَنْ ابْنِ عُيَيْنَةَ وَاللَّفْظُ لِلزُّهْرِيِّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو سَمِعْتُ جَابِرًا يَقُولُا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ لِكَعْبِ بْنِ الْأَشْرَفِ فَإِنَّهُ قَدْ آذَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُحِبُّ أَنْ أَقْتُلَهُ قَالَ نَعَمْ قَالَ ائْذَنْ لِي فَلْأَقُلْ قَالَ قُلْ فَأَتَاهُ فَقَالَ لَهُ وَذَكَرَ مَا بَيْنَهُمَا وَقَالَ إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ قَدْ أَرَادَ صَدَقَةً وَقَدْ عَنَّانَا فَلَمَّا سَمِعَهُ قَالَ وَأَيْضًا وَاللَّهِ لَتَمَلُّنَّهُ قَالَ إِنَّا قَدْ اتَّبَعْنَاهُ الْآنَ وَنَكْرَهُ أَنْ نَدَعَهُ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَى أَيِّ شَيْءٍ يَصِيرُ أَمْرُهُ قَالَ وَقَدْ أَرَدْتُ أَنْ تُسْلِفَنِي سَلَفًا قَالَ فَمَا تَرْهَنُنِي قَالَ مَا تُرِيدُ قَالَ تَرْهَنُنِي نِسَاءَكُمْ قَالَ أَنْتَ أَجْمَلُ الْعَرَبِ أَنَرْهَنُكَ نِسَاءَنَا قَالَ لَهُ تَرْهَنُونِي أَوْلَادَكُمْ قَالَ يُسَبُّ ابْنُ أَحَدِنَا فَيُقَالُ رُهِنَ فِي وَسْقَيْنِ مِنْ تَمْرٍ وَلَكِنْ نَرْهَنُكَ اللَّأْمَةَ يَعْنِي السِّلَاحَ قَالَ فَنَعَمْ وَوَاعَدَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ بِالْحَارِثِ وَأَبِي عَبْسِ بْنِ جَبْرٍ وَعَبَّادِ بْنِ بِشْرٍ قَالَ فَجَاءُوا فَدَعَوْهُ لَيْلًا فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ قَالَ سُفْيَانُ قَالَ غَيْرُ عَمْرٍو قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ إِنِّي لَأَسْمَعُ صَوْتًا كَأَنَّهُ صَوْتُ دَمٍ قَالَ إِنَّمَا هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ وَرَضِيعُهُ وَأَبُو نَائِلَةَ إِنَّ الْكَرِيمَ لَوْ دُعِيَ إِلَى طَعْنَةٍ لَيْلًا لَأَجَابَ قَالَ مُحَمَّدٌ إِنِّي إِذَا جَاءَ فَسَوْفَ أَمُدُّ يَدِي إِلَى رَأْسِهِ فَإِذَا اسْتَمْكَنْتُ مِنْهُ فَدُونَكُمْ قَالَ فَلَمَّا نَزَلَ نَزَلَ وَهُوَ مُتَوَشِّحٌ فَقَالُوا نَجِدُ مِنْكَ رِيحَ الطِّيبِ قَالَ نَعَمْ تَحْتِي فُلَانَةُ هِيَ أَعْطَرُ نِسَاءِ الْعَرَبِ قَالَ فَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَشُمَّ مِنْهُ قَالَ نَعَمْ فَشُمَّ فَتَنَاوَلَ فَشَمَّ ثُمَّ قَالَ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَعُودَ قَالَ فَاسْتَمْكَنَ مِنْ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ دُونَكُمْ قَالَ فَقَتَلُوهُ

Беҙгә [Исхаҡ бин Ибраһим Әл Хәнжәли] һәм [Ғабдуллаһ бин Мөхәммәт бин Абдуррахман бин Мисүәр Әз Зөһриҙән] икеһен дә [Ибн Өйәйнәнән] һөйләне, ә лафаҙ Әз Зөһриҙән, беҙгә Суфьянды [Әмру]ҙан һөйләне. — Һеҙҙең ҡайһығыҙ Ҡәғб бин Әшрәфте үлтерергә һәләтле? Сөнки ул Аллаһты һәм Уның рәсүлен рәнйетте». Шуға күрә Мөхәммәт бин Мәсләмә: «Эй, Аллаһ Рәсүле, һин уны үлтереүем менән ризаһыңмы?» тип әйтте: «Эйе, риза булдым». Мәсләмә: «Әммә, тәүҙә һеҙгә бер нәмә әйтергә рөхсәт итегеҙ», — тигән. Ул: «Зинһар», — тип яуап бирҙе. Шунан нимәлер еткерергә тип уға яҡынлашты, ниһайәт, икеһе лә етди һөйләшеүгә эләкте. Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм: «Ысынында, Ҡәғб саҙаҡа бирергә ниәтләгән, әммә ул беҙгә бәлә килтергән», — тигән. Уның белдереүҙе ишеткәс, Мөхәммәт бин Мәсләмә: «Аллаһ менән ант итәм, ысынлап та, асыуланғандан да асыуланмайым», — тигән. Мөхәммәт бин Мәсләмә: «Беҙ хәҙер уның артынан эйәрәсәкбеҙ, һәм уның һуңғы һөҙөмтәһен белмәйенсә, уны ебәрергә яратмайбыҙ», — тигән. Мәсләмә -Ҡәғбә-: «Эй, Ҡағб, мин һинән берәй нәмә бурысҡа алырға теләйем!» Ҡәғб: «Улайһа, һин миңә нимә залог итеп бирергә теләйһең?» Ибнү Мәсләмә: «Нимә кәрәк?» Ҡәғб: «Әгәр мин һеҙҙең ҡатындарығыҙҙы миңә залогҡа биреүегеҙҙе теләһәм, һеҙ нисек уйлайһығыҙ?» Ибн Мәсләмә: «Һин бик йәмле һәм ҡыйыу күренгән ғәрәп, нисек инде мин ҡатындарымды ломбардҡа бирә алам?» Ҡәғб тағы ла: «Улай булғас, балаларыңды миңә ипотекаға бирһәң нисек булыр», — тип һораны. Ибнү Мәсләмә: «Быны минең өсөн мөмкин түгел, әммә ҡоралымды һиңә ломбардҡа бирәм», — тип яуап бирә. Ҡәғб: «Ярай, мин риза», — тип яуап бирҙе. Шунан һуң Мөхәммәт бин Мәсләмә Әл-Харис, Әбү Аббас бин Джабр һәм Ғаббад бин Бисыр менән бергә Ҡәғб бин Әл Әшрәфтең йортона килергә вәғәҙә бирә. Ниһайәт, дүрт кеше төндә Ҡәғбтең өйөнә килеп етте. Суфьян әйтте; өҫтәүенә Ғәмру: «Шунан Ҡәғбтең ҡатыны: «Мин ҡан ҡойорға йыйынған кешенең тауышын ишетәм, тип уйлайым», — тигән. Ҡәғбә: «Был минең ҡан ҡәрҙәштәрем Мөхәммәт бин Мәсләмә менән Әбү Наиләнең генә тауышы», — тип яуап бирә. Хөрмәтле кеше булараҡ, мин уны төндә лә осратырмын», — тип уйланы. Шул арала Мөхәммәт бин Мәсләмә -дуҫына-: «Ул сыҡҡас, мин уның башына ҡулымды һуҙам, уны тотоуға өлгәшкәс, һин уны үлтерергә алға сығаһың», — тигән. Мәсләмә: «Ҡәғб ҡоралдарын һалып сыҡҡас, улар -Мәсләмәнең дуҫтары-: «Беҙ һинән хуш еҫ һиҙәбеҙ кеүек», — тине. Ҡәғб: «Ысынлап та, сөнки минең ҡатыным үҙен биҙәүгә, үҙен ҡарауға оҫта ҡатын», — тип яуап бирә. Мөхәммәт бин Мәсләмә: «Әгәр теләһәң, һинең өҫтөңдәге хуш еҫте еҫкәп ҡарарға мөмкинме?» Ҡәғб: «Зинһар», — тине. Шунан Мөхәммәт уны үбеп, тағы ла үбеп ҡарай, шунан: «Әгәр теләһәң, тағы ла шулай эшләргә мөмкинме?» Күрәһең, Ҡәғб ҡаршы булмаған һәм башын Мөхәммәт бин Мәсләмәгә тәҡдим иткән. Шунан Мөхәммәт бин Мәсләмә дуҫына: «Сират һиңә», — тигән. Ул: «Шунан улар Ҡәғб бин Әл Әшрәфте үлтерҙеләр», — тине.