Diyat janin yang terbunuh dengan ghurrah yang ditanggung oleh pihak wanita yang membunuh
Imam Muslim : 3187
و حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا مُفَضَّلٌ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ نُضَيْلَةَ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ أَنَّ امْرَأَةً قَتَلَتْ ضَرَّتَهَا بِعَمُودِ فُسْطَاطٍ فَأُتِيَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَضَى عَلَى عَاقِلَتِهَا بِالدِّيَةِ وَكَانَتْ حَامِلًا فَقَضَى فِي الْجَنِينِ بِغُرَّةٍ فَقَالَ بَعْضُ عَصَبَتِهَا أَنَدِي مَنْ لَا طَعِمَ وَلَا شَرِبَ وَلَا صَاحَ فَاسْتَهَلَّ وَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلُّ قَالَ فَقَالَ سَجْعٌ كَسَجْعِ الْأَعْرَابِ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ مَنْصُورٍ بِهَذَا الْإِسْنَادِ مِثْلَ مَعْنَى حَدِيثِ جَرِيرٍ وَمُفَضَّلٍ و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَابْنُ بَشَّارٍ قَالُوا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ مَنْصُورٍ بِإِسْنَادِهِمْ الْحَدِيثَ بِقِصَّتِهِ غَيْرَ أَنَّ فِيهِ فَأَسْقَطَتْ فَرُفِعَ ذَلِكَ إِلَى النَّبِيِّ فَقَضَى فِيهِ بِغُرَّةٍ وَجَعَلَهُ عَلَى أَوْلِيَاءِ الْمَرْأَةِ وَلَمْ يَذْكُرْ فِي الْحَدِيثِ دِيَةَ الْمَرْأَةِ
আৰু মোক কোৱা হৈছে [মুহাম্মাদ বিন ৰফী’] আমাক কৈছে [ইয়াহ্যা বিন আদমে] আমাক [মুফাদলাল] [মনছুৰ]ৰ পৰা [ইব্ৰাহিম]ৰ পৰা [‘উবাইদ বিন নুছাইলাহ]ৰ পৰা [মুগীৰা বিন ছ্যুবাহ]ৰ পৰা কৈছে, যে এগৰাকী মহিলা আছিল যিয়ে তেওঁৰ মৌ - তেওঁৰ স্বামীৰ পত্নীক - তম্বুৰ ডাঠেৰে আঘাত কৰিছিল যাতে তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল, যদিও তেওঁৰ স্বামীৰ মৌ গৰ্ভৱতী আছিল। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ আগত বিষয়টো অনা হ’ল। তেওঁ সিদ্ধান্ত ল’লে যে ‘আছাবাহ মহিলা যিয়ে দিয়াহ দিবলৈ হত্যা কৰে, তেওঁ এইটোও সিদ্ধান্ত ল’লে যে তাইৰ পেটত থকা ভ্ৰুণৰ বাবে দাসক মুক্ত কৰি দিয়া শাস্তি ব্যয়বহুল। তেতিয়া মাইকী আছাবাহে প্ৰতিবাদ কৰিলে, ‘যি মানুহ জন্ম হ’লে খাব, পান কৰিব আৰু কান্দিব নোৱাৰে তাৰ বাবে মই জৰিমনা দিব লাগিব নেকি? ইমান অপচয়!' ছ্যুবাহে ক’লে, ‘তাৰ পিছত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘এইটো বেদুইনসকলৰ কবিতাৰ দৰে কবিতা’। আৰু মোক ক’লে [মুহাম্মাদ বিন আল হাতিম] আৰু [মুহাম্মাদ বিন বাছিয়াৰ] দুয়োজনে ক’লে; আমাক [আব্দুৰ ৰহমান বিন মাহদী] [ছুফিয়ান]ৰ পৰা [মনছুৰ]ৰ পৰা এই ইছনাদৰ সৈতে জাৰিৰ আৰু মুফাদলাল হাদীছৰ অৰ্থৰ দৰে কৈছে। আৰু আমাক [আবু বকৰ বিন আবু ছায়াইবা] আৰু [মুহাম্মাদ বিন আল মুছান্না] আৰু [ইবনে বাছিয়াৰ]ক কোৱা হৈছে যে তেওঁলোকে কৈছে; আমাক [মহাম্মাদ বিন জাফৰে] [ছ্যু’বাহ]ৰ পৰা [মনছুৰ]ৰ পৰা তেওঁলোকৰ হাদীছ আৰু কাহিনীৰে কৈছে, কেৱল হাদীছত লিখা আছে, ‘যেতিয়ালৈকে মহিলাগৰাকী নপৰে। এই বিষয়টো তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত উত্থাপন কৰা হয়, তাৰ পিছত তেওঁ দাসৰ ৰূপত জৰিমনা দি সিদ্ধান্ত লয়, আৰু তেওঁ নিজৰ ৰখীয়াৰ পৰা দিয়াত আদায় কৰে। আৰু হাদীছত কোৱা হোৱা নাই, ‘দিয়ত্ন্যা এগৰাকী নাৰী’।