Qasamah yang berlaku di masa jahiliyah ditetapkan Nabi, dan dengannya beliau memutus perkara Bani Haritsah atas pembunuhan yang dituduhkan kepada seorang Yahudi

Imam Muslim : 3157

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا لَيْثٌ عَنْ يَحْيَى وَهُوَ ابْنُ سَعِيدٍ عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ قَالَ يَحْيَى وَحَسِبْتُ قَالَ وَعَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ أَنَّهُمَا قَالَا خَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَهْلِ بْنِ زَيْدٍ وَمُحَيِّصَةُ بْنُ مَسْعُودِ بْنِ زَيْدٍ حَتَّى إِذَا كَانَا بِخَيْبَرَ تَفَرَّقَا فِي بَعْضِ مَا هُنَالِكَ ثُمَّ إِذَا مُحَيِّصَةُ يَجِدُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَتِيلًا فَدَفَنَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هُوَ وَحُوَيِّصَةُ بْنُ مَسْعُودٍ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ وَكَانَ أَصْغَرَ الْقَوْمِ فَذَهَبَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ لِيَتَكَلَّمَ قَبْلَ صَاحِبَيْهِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَبِّرْ الْكُبْرَ فِي السِّنِّ فَصَمَتَ فَتَكَلَّمَ صَاحِبَاهُ وَتَكَلَّمَ مَعَهُمَا فَذَكَرُوا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقْتَلَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَهْلٍ فَقَالَ لَهُمْ أَتَحْلِفُونَ خَمْسِينَ يَمِينًا فَتَسْتَحِقُّونَ صَاحِبَكُمْ أَوْ قَاتِلَكُمْ قَالُوا وَكَيْفَ نَحْلِفُ وَلَمْ نَشْهَدْ قَالَ فَتُبْرِئُكُمْ يَهُودُ بِخَمْسِينَ يَمِينًا قَالُوا وَكَيْفَ نَقْبَلُ أَيْمَانَ قَوْمٍ كُفَّارٍ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْطَى عَقْلَهُ

Al à dit [Qutaibah bin Said] al à dit [Laits] di [Yahya] -vâl a dî Ibn Said- di [Busyair bin Yasar] di [Sahal bin Abu Hatsmah] - [Yahya] al à dit; e o pensavi che al diseve- di [Rafi’ bin Khadij] che ducj i doi a disevin; Abdullah bin Sahl bin Zaid e Muhayishah bin Mas’ud bin Zaid a son lâts in viaç une volte, fin che cuant che a rivarin a Khaibar, ducj i doi a si son separâts. Nol fo tant timp dopo che Muhayishah al cjatà che Abdullah al jere stât copât, e lu sepulì. Dopo di chel al rivà al Rasulullah, sallam, insiemi cun Huwaishah bin Mas’ud e Abdurrahman bin Sahl. Intant, Abdurrahman al jere il plui zovin di lôr, ma al fo Abdurrahman che al fevelà prin di so cusin. Duncje il Rasulullah al à dit: ‘Meti prin chei che a son plui grancj’. Duncje al tacà a zirâ e i siei doi fradis a fevelarin. Ducj i doi a lu contarin che Abdullah bin Sahal al jere stât copât, daspò il Rasulullah al domandà: ‘O jurâs cincuante voltis? Se tu âs di jurâ, alore tu âs il dirit di domandâ vendiche pe muart di to fradi’. A àn rispuindût: ‘Come podìn fâ un jurament, cuant che no vin viodût l’assassinat? Il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al à dit: ‘Se al è cussì alore i ebreus a saran libars di te cui cincuante jurâts che a àn fat’. A àn rispuindût: “Come podìn acetâ il jurament di chei che a no crodin?” Viodint chestis cundizions, infin il Rasulullah al à dât il so diyat - il so riscat -.