Imam Bukhari : 4765

حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ يَعْقُوبَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَابِقٍ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَأَنَّهَا زَفَّتْ امْرَأَةً إِلَى رَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا عَائِشَةُ مَا كَانَ مَعَكُمْ لَهْوٌ فَإِنَّ الْأَنْصَارَ يُعْجِبُهُمْ اللَّهْوُ

[আল ফাদ্লু বিন ইয়াকুব] আমাক কৈছে [মুহাম্মাদ বিন ছাবিক] আমাক [ইজৰাইল] [হিছাম বিন উৰৱাহ]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃ] [আইছা]ৰ পৰা কৈছে যে তেওঁ নিজৰ কইনা আনছাৰৰ এজন মানুহক দিছিল। তেতিয়া নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘হে আইছা, মনোৰঞ্জন নাই নেকি, কাৰণ আনছাৰ মানুহে মনোৰঞ্জন ভাল পায়?’