Nabi tidak menceraikan istri-istrinya, melainkan bersumpah menjauhi mereka selama satu bulan

Imam Muslim : 2707

و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَرَ وَتَقَارَبَا فِي لَفْظِ الْحَدِيثِ قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا و قَالَ إِسْحَقُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ عَنْ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا } حَتَّى حَجَّ عُمَرُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ عُمَرُ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ أَتَانِي فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا } قَالَ عُمَرُ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ قَالَ الزُّهْرِيُّ كَرِهَ وَاللَّهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ قَالَ هِيَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ ثُمَّ أَخَذَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ قَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ قَالَ وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ بِالْعَوَالِي فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ فَانْطَلَقْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ نَعَمْ فَقُلْتُ أَتَهْجُرُهُ إِحْدَاكُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ قُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ لَا تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْكِ يُرِيدُ عَائِشَةَ قَالَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْيِ وَغَيْرِهِ وَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي ثُمَّ أَتَانِي عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ثُمَّ نَادَانِي فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ قُلْتُ مَاذَا أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لَا بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُ فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا حَتَّى إِذَا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي ثُمَّ نَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَهِيَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ لَا أَدْرِي هَا هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ فَأَتَيْتُ غُلَامًا لَهُ أَسْوَدَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ فَجَلَسْتُ فَإِذَا عِنْدَهُ رَهْطٌ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ ثُمَّ أَتَيْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ فَقَدْ أَذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَيَّ وَقَالَ لَا فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ فَقُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكِ مِنْهُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ دَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ مِنْكِ وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْكِ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَعَمْ فَجَلَسْتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلَّا أُهَبًا ثَلَاثَةً فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وَسَّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاسْتَوَى جَالِسًا ثُمَّ قَالَ أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لَا يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حَتَّى عَاتَبَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ

[اسحاق بن ابراهيم الهندلي] ۽ [محمد بن ابي عمر] اسان کي ٻڌايو آهي، جڏهن ته حديث جي لفظن جو انداز تقريباً ساڳيو آهي، هن چيو؛ ابن ابي عمر چيو؛ هن اسان کي ٻڌايو آهي. جڏهن ته اسحاق چيو؛ [عبد الرزاق] اسان کي [معمار] [عز زهريءَ] کان [عبيدالله بن عبدالله بن ابو صوور] کان [ابن عباس] کان ٻڌايو آهي، هن چيو؛ مان هميشه موقعي جو انتظار ڪندو آهيان ته [عمر بن الخطاب] کان رسول الله صلي الله عليه وسلم جي ٻن زالن بابت پڇان جن جو ذڪر الله تعاليٰ ڪيو آهي، يعني؛ 'جيڪڏهن توهان ٻئي الله کان توبه ڪريو ٿا، ته پوءِ بيشڪ توهان جا دل نيڪي قبول ڪرڻ لاءِ مائل ٿي ويا آهن'. جڏهن عمر حج ڪيو، ته مان هن سان گڏ هوس. رستي ۾، اوچتو عمر هڪ طرف ٿي ويو - پاڻ کي رفع حاجت ڪرڻ لاءِ - ۽ مان هڪ برتن کڻي سندس پٺيان هلڻ لاءِ هڪ طرف ٿي ويس. فارغ ٿيڻ کان پوءِ، مون سندس هٿن تي پاڻي ڀريو، پوءِ هن وضو ڪيو'. ان کان پوءِ مون پڇيو؛ اي امير المومنين، جيڪي رسول الله ﷺ جون ٻہ زالون آهن جن جو ذڪر الله تعاليٰ پنهنجي ڪلام ۾ ڪيو آهي ته: 'جيڪڏهن توهان ٻئي الله تعاليٰ ڏانهن توبه ڪندا ته پوءِ توهان جون ٻئي دليون نيڪي حاصل ڪرڻ لاءِ مائل ٿينديون.' عمر جواب ڏنو؛ تون عجيب آهين، اي ابن عباس، اهي ٻئي حفصه ۽ عائشه آهن. پوءِ عمر جاري رکيو؛ اڳي، قريش قبيلو هڪ اهڙو قبيلو هو جيڪو عورتن تي حڪومت ڪندو هو. مديني ۾ اچڻ کان پوءِ، اسان ڏٺو ته عورتون اتي اقتدار ۾ هيون، يقيناً اسان جون عورتون انهن کان سکي رهيون هيون. ان وقت، منهنجو گهر بني اميه بن زيد جي ڳوٺ ۾ ٽڪرين تي هو. هڪ ڏينهن، مون پنهنجي زال کي ڊاڙون هنيون، پر هوءَ هاڻي ڊاڙون نه ٿي چاهي، تنهن ڪري هن منهنجي ڪاوڙ جو مقابلو ڪيو. پر مان نٿو چاهيان ته انڪار ڪيو وڃي، هن چيو؛ توهان ڇو نٿا چاهيو ته انڪار ڪيو وڃي؟ ان دوران، رسول الله ﷺ جي زالن هڪ ڀيرو کيس انڪار ڪيو، انهن مان هڪ ڏينهن رات کان به پاڻ کي پري رکيو. پوءِ مان حفصه جي گهر ويس ۽ ان کان پڇيو؛ ڇا اهو سچ آهي ته توهان رسول الله صلي الله عليه وسلم سان بحث ڪرڻ پسند ڪندا آهيو؟ هن جواب ڏنو؛ ها مون وٽ آهي. ڇا اهو سچ آهي ته توهان مان هڪ پاڻ کي رسول الله صلي الله عليه وسلم کان سڄي رات پري رکيو؟ هن جواب ڏنو؛ ها. مون چيو؛ اهو واقعي بيڪار آهي ۽ اهو انهن ماڻهن لاءِ نقصان آهي جيڪي اهو ڪندا آهن. ڇا توهان رسول الله صلي الله عليه وسلم جي غضب جي ڪري الله جي غضب کان محفوظ محسوس ڪندا آهيو؟ ڇاڪاڻ ته هو ضرور تباهه ٿي ويندو. تنهن ڪري، رسول الله صلي الله عليه وسلم سان بحث نه ڪريو ۽ اهڙي شيءِ نه گهرو جيڪا هن وٽ ناهي. مون کان ان جي ضرورت پڇو، ۽ حسد نه ڪريو ڇو ته توهان جي پاڙيسري - عائشه - رسول الله صلي الله عليه وسلم کي توهان کان وڌيڪ خوبصورت ۽ وڌيڪ پياري آهي. عمر جاري رکيو؛ منهنجو هڪ انصاري پاڙيسري آهي، جتي اسان هميشه رسول الله صلي الله عليه وسلم جي خبرن جو انتظار ڪندا آهيون جيڪڏهن ڪا وحي ايندي آهي، هڪ ڏينهن هو انتظار ڪندو آهي ۽ جيڪڏهن ڪا وحي ايندي آهي ته مون کي اطلاع ڏيندو آهي، ٻئي ڏينهن مان ان جي جاءِ وٺندس جيڪو انتظار ڪندو آهي ۽ جيڪڏهن ڪا وحي ايندي آهي ته کيس اطلاع ڏيندو آهي. اسان هڪ ڀيرو ڳالهايو ته بادشاهه غسان اسان تي حملو ڪرڻ جي تياري ڪري رهيو آهي. پوءِ منهنجو دوست معمول مطابق رسول الله صلي الله عليه وسلم سان مليو، ۽ صرف عشاء کان پوءِ واپس آيو. اوچتو هن مون کي سڏ ڪندي دروازو کڙڪايو، مان فوري طور تي ان سان ملڻ لاءِ ٻاهر آيس. هو چوي ٿو؛ هڪ تمام وڏو واقعو ٿيو آهي. مان پڇان ٿو؛ ڇا بادشاهه غسان حملو ڪيو آهي؟ جواب آهي؛ ان کان به وڏو. رسول الله صلي الله عليه وسلم پنهنجين زالن کي طلاق ڏئي ڇڏي آهي. مون چيو؛ اهو واقعي افسوسناڪ ۽ حفشه لاءِ نقصان آهي، مون توقع ڪئي هئي ته هي ڪيس ٿيندو. فجر جي نماز کان پوءِ، مون پنهنجا ڪپڙا پائي ورتا ۽ پوءِ مان حفشه جي گهر ويس، مون کيس روئندي ڏٺو. پوءِ مون پڇيو؛ ڇا اهو سچ آهي ته توهان سڀني کي رسول الله صلي الله عليه وسلم طلاق ڏني هئي؟ هن جواب ڏنو؛ مون کي خبر ناهي، پر جيڪو پڪ آهي اهو آهي ته هن پاڻ کي پنهنجي خاص ڪمري ۾ الڳ ڪري ڇڏيو. پوءِ مان سندس نوڪر، هڪ ڪاري ماڻهو سان مليو. مون چيو؛ رسول الله صلي الله عليه وسلم کان اجازت گهرو، عمر ان سان ملڻ چاهي ٿو. ويٽر اندر آيو، پوءِ مون سان ملڻ لاءِ ٻيهر ٻاهر آيو. هن چيو؛ مون ان کي ٻڌايو، پر هو خاموش رهيو. تنهن ڪري مان هليو ويس، جڏهن مان منبر جي ويجهو پهتس، ته مان ويٺس. اتي مون ڪيترائي ماڻهو ويٺا ڏٺا، انهن مان ڪجهه روئي به رهيا هئا. ڪجهه دير ويهڻ کان پوءِ، منهنجي خواهش - رسول الله صلي الله عليه وسلم سان ملڻ لاءِ - مون کي واقعي متاثر ڪيو. تنهن ڪري مان ٻيهر نوڪر وٽ آيس، چيو؛ عمر کان اجازت گهر. نوڪر اندر آيو، پوءِ مون سان ملڻ لاءِ ٻيهر ٻاهر آيو، هن چيو؛ مون توهان جو پيغام پهچايو آهي، پر هو خاموش رهيو. جڏهن مان وڃڻ وارو هوس ته اوچتو ويٽر مون کي فون ڪيو؛ هن چيو؛ مهرباني ڪري اندر اچو! هن اجازت ڏني آهي. مان فوراً اندر داخل ٿيس ۽ رسول الله صلي الله عليه وسلم کي سلام ڪيو. ان وقت مون کيس هڪ اڻيل چَٽَ تي ليٽي ڏٺو، ۽ چَٽَ سندس رڳن تي نشان لڳايو. مان پڇان ٿو؛ ڇا اهو سچ آهي ته توهان پنهنجين زالن کي طلاق ڏئي ڇڏي آهي، اي الله جا رسول؟ پوءِ هن پنهنجو مٿو مٿي ڪيو ۽ چيو؛ 'نه'. مون چيو؛ الله سڀ کان وڏو آهي، الله سڀ کان وڏو آهي. يقيناً توهان سمجهي ويا آهيو، اي الله جا رسول؛ ته اسان قريش هڪ اهڙي قوم آهيون جن کي عورتن تي اختيار آهي. پوءِ جڏهن اسان مديني ڏانهن هجرت ڪئي، ته اسان کي اهڙيون عورتون مليون جيڪي مردن تي غالب هيون. يقيناً اسان جون عورتون انهن کان سکن ٿيون. هڪ ڏينهن مون پنهنجي زال کي ڊِٽيو، پر هن مون سان بحث ڪيو. پوءِ مون کيس الزام ڏنو ڇو ته هن منهنجي مخالفت ڪئي هئي. پوءِ هن جواب ڏنو؛ توهان مون کي الزام نه ٿا ڏئي سگهو، الله جو قسم، حقيقت ۾ رسول الله صلي الله عليه وسلم جون زالون به ان کي رد ڪيو، انهن مان هڪ رات دير تائين ان کان پري رهي. تنهن ڪري مون جواب ڏنو؛ اهو واقعي بدقسمتي ۽ نقصان آهي جيڪو به اهو ڪري ٿو. ڇا هو رسول الله صلي الله عليه وسلم جي غضب جي ڪري الله جي غضب کان محفوظ محسوس ڪري ٿو! منهنجي ڳالهه ٻڌي، رسول الله صلي الله عليه وسلم مسڪرايا. مون جاري رکيو؛ اي الله جا رسول، مان صرف حفشه جي گهر کان آيو هوس، پوءِ مون کيس چيو؛ جيڪڏهن ڪو پاڙيسري آهي - توهان جو پيارو - جيڪو رسول الله صلي الله عليه وسلم کي توهان کان وڌيڪ خوبصورت ۽ پيارو آهي ته متاثر نه ٿيو. رسول الله صلي الله عليه وسلم مسڪرائي اهو ٻڌو. مون چيو؛ مان اجازت گهران ٿو، اي الله جا رسول - هتي وڌيڪ وقت رهڻ جي -. هن جواب ڏنو؛ 'ها، توهان ڪري سگهو ٿا'. پوءِ مان اٿي ويٺس ۽ پنهنجي چوڌاري صورتحال تي نظر وڌي. الله جو قسم، ٽن ٿيلهين کان سواءِ ڪجهه به نظر نٿو اچي. پوءِ مون چيو؛ الله کان دعا ڪريو، اي الله جا رسول، هو توهان جي امت لاءِ زندگي آسان ڪري. ڇاڪاڻ ته الله تعاليٰ فارسي ۽ رومين جي زندگي آسان بڻائي ڇڏي آهي، جڏهن ته اهي اهڙيون قومون آهن جيڪي الله عزّو جلّ جي عبادت نه ٿيون ڪن. منهنجي ڳالهه ٻڌي، هو ويٺو، پوءِ چيائين؛ 'ڇا توکي اڃا تائين شڪ آهي، اي ابن الخطاب! اهي واقعي دنيا جي زندگيءَ ۾ سڀ نيڪيون حاصل ڪرڻ لاءِ تڪڙ ۾ آهن - پر انهن کي آخرت نه ملندي - معاف ڪيو ويندو'. مون چيو؛ 'مون کي معاف ڪر، اي الله جا رسول!' رسول الله صلي الله عليه وسلم هڪ مهيني تائين پنهنجين زالن وٽ گهر نه موٽڻ جي قسم کنيو هو، ڇاڪاڻ ته هو انهن جي رويي کان تمام گهڻو ناراض هو، تنهن ڪري هن کي الله عزوجل کان ڊيڄاريندڙ پيغام مليو.'