Sa'i yang mencukupi untuk haji dan umrah

Imam Muslim : 2131

و حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا فِي نَاسٍ مَعِي قَالَ أَهْلَلْنَا أَصْحَابَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَجِّ خَالِصًا وَحْدَهُ قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ فَقَدِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صُبْحَ رَابِعَةٍ مَضَتْ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ فَأَمَرَنَا أَنْ نَحِلَّ قَالَ عَطَاءٌ قَالَ حِلُّوا وَأَصِيبُوا النِّسَاءَ قَالَ عَطَاءٌ وَلَمْ يَعْزِمْ عَلَيْهِمْ وَلَكِنْ أَحَلَّهُنَّ لَهُمْ فَقُلْنَا لَمَّا لَمْ يَكُنْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ عَرَفَةَ إِلَّا خَمْسٌ أَمَرَنَا أَنْ نُفْضِيَ إِلَى نِسَائِنَا فَنَأْتِيَ عرَفَةَ تَقْطُرُ مَذَاكِيرُنَا الْمَنِيَّ قَالَ يَقُولُ جَابِرٌ بِيَدِهِ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى قَوْلِهِ بِيَدِهِ يُحَرِّكُهَا قَالَ فَقَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِينَا فَقَالَ قَدْ عَلِمْتُمْ أَنِّي أَتْقَاكُمْ لِلَّهِ وَأَصْدَقُكُمْ وَأَبَرُّكُمْ وَلَوْلَا هَدْيِي لَحَلَلْتُ كَمَا تَحِلُّونَ وَلَوْ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ فَحِلُّوا فَحَلَلْنَا وَسَمِعْنَا وَأَطَعْنَا قَالَ عَطَاءٌ قَالَ جَابِرٌ فَقَدِمَ عَلِيٌّ مِنْ سِعَايَتِهِ فَقَالَ بِمَ أَهْلَلْتَ قَالَ بِمَا أَهَلَّ بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَهْدِ وَامْكُثْ حَرَامًا قَالَ وَأَهْدَى لَهُ عَلِيٌّ هَدْيًا فَقَالَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِأَبَدٍ فَقَالَ لِأَبَدٍ

۽ اسان کي [محمد بن حاتم] ٻڌايو آهي [يحيى بن سعيد] کان [ابن جريج] مون کي [عثا] ٻڌايو آهي ته هن چيو ته مون [جابر بن عبدالله رضي الله عنهما] کي ماڻهن جي وچ ۾ چوندي ٻڌو، جن سان مان به انهن سان گڏ هوس، 'اسان رسول الله ﷺ جي اصحابن سان صرف حج لاءِ ارتبابت ڪئي.' احطاء چيو ته جابر چيو ته 'ذوالحج جي مهيني جا چار ڏينهن گذري ويا، ته اسان کي صبر ڪرڻ جو حڪم ڏنو.' عطاء چيو ته 'تحلول کان پوءِ، انهن پنهنجين زالن سان به صحبت ڪئي، ۽ اهو انهن لاءِ ضروري نه هو، پر هن صرف ان کي جائز قرار ڏنو. -جابر چيو ته-، اسان چيو ته 'جڏهن اسان ۽ عرفات جي وچ ۾ فاصلو صرف پنج هو، تڏهن هن اسان کي پنهنجين زالن وٽ اچڻ جو حڪم ڏنو - مصافحو ڪريو ۽ جماع ڪريو' - تنهنڪري اسان عرفات ۾ پهتاسين جڏهن اسان جا خصيا مني خارج ڪري رهيا هئا.' جابر پنهنجي هٿ سان اشارو ڪيو، ۽ مون سوچيو ته مون هن کي پنهنجو هٿ هلائيندي ڏٺو آهي. جابر جاري رکيو؛ پوءِ رسول الله ﷺ اسان جي وچ ۾ بيٺا ۽ چيو؛ 'توهان اڳ ۾ ئي ڄاڻو ٿا؛ ته مان توهان ۾ سڀ کان وڌيڪ پرهيزگار، سڀ کان وڌيڪ ايماندار ۽ مهربان ماڻهو آهيان، جيڪڏهن هديه - منهنجي قرباني جو جانور - نه هجي ها، ته مان به توهان وانگر برداشت ڪريان ها. جيڪڏهن مان هن معاملي کي قبول ڪريان ها، ته مان هديه سان واپس نه ويندس. تنهن ڪري، انتظار ڪريو، توهان ماڻهو'. تنهنڪري اسان صبر ڪيو، اسان ٻڌو ۽ اطاعت ڪئي. عطاع چيو؛ جرير چيو؛ جڏهن علي سعي کان واپس آيو، ته هن پڇيو؛ 'توهان ڪهڙي پڙهڻ سان تلبيه پڙهندا آهيو - احرام شروع ڪريو-؟' علي جواب ڏنو، 'اهو جيئن رسول الله ﷺ جي تلبيه ۾ پڙهيو ويندو آهي'. رسول الله ﷺ فرمايو؛ 'پوءِ قرباني ڪريو ۽ حرام زمين ۾ رهو'. تنهن ڪري علي ان لاءِ قرباني جو جانور ذبح ڪيو. سورقہ بن مالڪ چيو ته بن جعثم پڇيو، 'اي رسول الله، ڇا اهو صرف هن سال لاءِ آهي، يا هميشه لاءِ؟' هن جواب ڏنو؛ 'هميشه لاءِ به'.