Rasulullah menangis karena kesedihan, namun melarang ratapan yang menjadi sebab azab bagi mayit

Imam Muslim : 1532

حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الْأَعْلَى الصَّدَفِيُّ وَعَمْرُو بْنُ سَوَّادٍ الْعَامِرِيُّ قَالَا أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ اشْتَكَى سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ شَكْوَى لَهُ فَأَتَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعُودُهُ مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَسَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ وَجَدَهُ فِي غَشِيَّةٍ فَقَالَ أَقَدْ قَضَى قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَبَكَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا رَأَى الْقَوْمُ بُكَاءَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَكَوْا فَقَالَ أَلَا تَسْمَعُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا يُعَذِّبُ بِدَمْعِ الْعَيْنِ وَلَا بِحُزْنِ الْقَلْبِ وَلَكِنْ يُعَذِّبُ بِهَذَا وَأَشَارَ إِلَى لِسَانِهِ أَوْ يَرْحَمُ

[Yunus bin Abdul A'la Ash Shadafi] eta [Amru bin Sawwad Al Amiri] biek esan zutela esan digu, [Abdullah bin Wahbek] esan didala [Amru bin Harith] [Sa'd bin Al Harits Al Ansari]-rengandik [Abdullah bin Umar]-rengandik esan duela; Sa'ad bin Ubadah-ek behin kexatu egin zen jasaten ari zen minaz, beraz, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, Abdur Rahman bin 'Auf, Sa'ad bin Abi Waqqash eta Abdullah bin Mas'ud-ekin batera bisitatu zuen. Sartzear zela, bere familiaz inguratuta zegoela ikusi zuen, eta galdetu zuen: "Hil al da?". Lagunek erantzun zioten: "Oraindik ez, Allahren Mezularia". Beraz, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek malkoak isuri zituen. Negarrez ikustean, bere lagunek ere negar egin zuten. Orduan, Alaren Mezulariak (Alaren bakea eta bedeinkapenak haren gainean izan daitezela) esan zuen: «Entzun, bai, Alak ez du inor zigortzen atzean utzi duen pertsonaren negar edo tristuragatik, baina horregatik zigortzen du - mihiarekin seinale bat ematen du -, edo maitatuko du».