Doa dalam tahiyyat - 10: ALLAHUMMA A'IDZHU MIN 'ADZAABILQABRI

Imam Muslim : 1506

و حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ بِلَالٍ عَنْ يَحْيَى عَنْ عَمْرَةَ أَنَّ يَهُودِيَّةً أَتَتْ عَائِشَةَ تَسْأَلُهَا فَقَالَتْ أَعَاذَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ يُعَذَّبُ النَّاسُ فِي الْقُبُورِ قَالَتْ عَمْرَةُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَائِذًا بِاللَّهِ ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ غَدَاةٍ مَرْكَبًا فَخَسَفَتْ الشَّمْسُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَخَرَجْتُ فِي نِسْوَةٍ بَيْنَ ظَهْرَيْ الْحُجَرِ فِي الْمَسْجِدِ فَأَتَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ مَرْكَبِهِ حَتَّى انْتَهَى إِلَى مُصَلَّاهُ الَّذِي كَانَ يُصَلِّي فِيهِ فَقَامَ وَقَامَ النَّاسُ وَرَاءَهُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلًا ثُمَّ رَكَعَ فَرَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلًا ثُمَّ رَفَعَ فَقَامَ قِيَامًا طَوِيلًا وَهُوَ دُونَ الْقِيَامِ الْأَوَّلِ ثُمَّ رَكَعَ فَرَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلًا وَهُوَ دُونَ ذَلِكَ الرُّكُوعِ ثُمَّ رَفَعَ وَقَدْ تَجَلَّتْ الشَّمْسُ فَقَالَ إِنِّي قَدْ رَأَيْتُكُمْ تُفْتَنُونَ فِي الْقُبُورِ كَفِتْنَةِ الدَّجَّالِ قَالَتْ عَمْرَةُ فَسَمِعْتُ عَائِشَةَ تَقُولُ فَكُنْتُ أَسْمَعُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ ذَلِكَ يَتَعَوَّذُ مِنْ عَذَابِ النَّارِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ و حَدَّثَنَاه مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ ح و حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ جَمِيعًا عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ فِي هَذَا الْإِسْنَادِ بِمِثْلِ مَعْنَى حَدِيثِ سُلَيْمَانَ بْنِ بِلَالٍ

Беҙгә [Ғабдуллаһ бин Мәсләмә Әл-Ҡәғнәби] [Әмрәнән] [Яхъянан] Сөләймән бин Билалға [Ғәйшә]гә бер йәһүд ҡатыны килеп: «Аллаһ һине ҡәбер ғазабынан һаҡлаһын», — тип һөйләгән. Ғәйшә әйтте; Шуға күрә мин: «Эй, Аллаһ илсеһе, Аллаһ ҡәберҙә кешеләрҙе ғазаплармы?» Әмрә әйтте; Ғәйшә әйтте; Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм яуап бирҙе: «Аллаһтан яҡлау һорағыҙ». Шунан пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм көндөҙ машина менән китте, ҡапыл ҡояш тотолоу булды. Ғәйшә әйтте; Шулай итеп, бер нисә ҡатын менән мәсет эсендәге өйҙөң ишеге аша сыҡтым. Шул саҡ пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм үҙенең машинаһынан килеп етте, ул йәйәү йөрөп, намаҙ уҡыған Мөшәлләгә - баҫыуға килеп етте. Шунан ул торҙо - намаҙ уҡыны - һәм мосолмандар ҙа торҙо - намаҙ уҡыны - уның артынан. Ғәйшә әйтте; Оҙаҡ торҙо, шунан оҙаҡ ҡына баш эйҙе, шунан һуң тороп оҙаҡ торҙо, тик беренсе баҫҡандағы кеүек түгел. Шунан бик оҙаҡ баш эйҙе, әммә тәүге баш эйеүе кеүек оҙаҡ түгел, шунан ҡояш тағы ла балҡып торғанда торҙо. Ахырҙа ул: «Ысынлап та, мин күрҙем: һин ҡәберҙә Дәжәлдең ғәйбәте кеүек һыналасаҡһың», — тине. Бәрәкәттәрҙең амраһы; Ғәйсәнең: «Бынан һуң, Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләмдең тамуҡ ғазабынан һәм ҡәбер ғазабынан һаҡлауҙы һорауын ишеттем», — тигәнен ишеттем. Һәм беҙгә [Мөхәммәт бин Әл Мусанна] һөйләне беҙгә [Ғабдул Ваһһаб] -икенсе ысул менән- Һәм беҙгә һөйләне [Ибн Әбү Ғүмәр] беҙгә [Суфьян] бөтә нәмәне һөйләне [Яхъя бин Сәғит] был иснад менән, һәм Сөләймән Билал хәҙисенең мәғәнәһенә ярашлы.