Imam Muslim : 1099

و حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ قَالَ خَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنَّكُمْ تَسِيرُونَ عَشِيَّتَكُمْ وَلَيْلَتَكُمْ وَتَأْتُونَ الْمَاءَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ غَدًا فَانْطَلَقَ النَّاسُ لَا يَلْوِي أَحَدٌ عَلَى أَحَدٍ قَالَ أَبُو قَتَادَةَ فَبَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسِيرُ حَتَّى ابْهَارَّ اللَّيْلُ وَأَنَا إِلَى جَنْبِهِ قَالَ فَنَعَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَالَ عَنْ رَاحِلَتِهِ فَأَتَيْتُهُ فَدَعَمْتُهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ أُوقِظَهُ حَتَّى اعْتَدَلَ عَلَى رَاحِلَتِهِ قَالَ ثُمَّ سَارَ حَتَّى تَهَوَّرَ اللَّيْلُ مَالَ عَنْ رَاحِلَتِهِ قَالَ فَدَعَمْتُهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ أُوقِظَهُ حَتَّى اعْتَدَلَ عَلَى رَاحِلَتِهِ قَالَ ثُمَّ سَارَ حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ السَّحَرِ مَالَ مَيْلَةً هِيَ أَشَدُّ مِنْ الْمَيْلَتَيْنِ الْأُولَيَيْنِ حَتَّى كَادَ يَنْجَفِلُ فَأَتَيْتُهُ فَدَعَمْتُهُ فَرَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قُلْتُ أَبُو قَتَادَةَ قَالَ مَتَى كَانَ هَذَا مَسِيرَكَ مِنِّي قُلْتُ مَا زَالَ هَذَا مَسِيرِي مُنْذُ اللَّيْلَةِ قَالَ حَفِظَكَ اللَّهُ بِمَا حَفِظْتَ بِهِ نَبِيَّهُ ثُمَّ قَالَ هَلْ تَرَانَا نَخْفَى عَلَى النَّاسِ ثُمَّ قَالَ هَلْ تَرَى مِنْ أَحَدٍ قُلْتُ هَذَا رَاكِبٌ ثُمَّ قُلْتُ هَذَا رَاكِبٌ آخَرُ حَتَّى اجْتَمَعْنَا فَكُنَّا سَبْعَةَ رَكْبٍ قَالَ فَمَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الطَّرِيقِ فَوَضَعَ رَأْسَهُ ثُمَّ قَالَ احْفَظُوا عَلَيْنَا صَلَاتَنَا فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالشَّمْسُ فِي ظَهْرِهِ قَالَ فَقُمْنَا فَزِعِينَ ثُمَّ قَالَ ارْكَبُوا فَرَكِبْنَا فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَتْ الشَّمْسُ نَزَلَ ثُمَّ دَعَا بِمِيضَأَةٍ كَانَتْ مَعِي فِيهَا شَيْءٌ مَنْ مَاءٍ قَالَ فَتَوَضَّأَ مِنْهَا وُضُوءًا دُونَ وُضُوءٍ قَالَ وَبَقِيَ فِيهَا شَيْءٌ مِنْ مَاءٍ ثُمَّ قَالَ لِأَبِي قَتَادَةَ احْفَظْ عَلَيْنَا مِيضَأَتَكَ فَسَيَكُونُ لَهَا نَبَأٌ ثُمَّ أَذَّنَ بِلَالٌ بِالصَّلَاةِ فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ صَلَّى الْغَدَاةَ فَصَنَعَ كَمَا كَانَ يَصْنَعُ كُلَّ يَوْمٍ قَالَ وَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَكِبْنَا مَعَهُ قَالَ فَجَعَلَ بَعْضُنَا يَهْمِسُ إِلَى بَعْضٍ مَا كَفَّارَةُ مَا صَنَعْنَا بِتَفْرِيطِنَا فِي صَلَاتِنَا ثُمَّ قَالَ أَمَا لَكُمْ فِيَّ أُسْوَةٌ ثُمَّ قَالَ أَمَا إِنَّهُ لَيْسَ فِي النَّوْمِ تَفْرِيطٌ إِنَّمَا التَّفْرِيطُ عَلَى مَنْ لَمْ يُصَلِّ الصَّلَاةَ حَتَّى يَجِيءَ وَقْتُ الصَّلَاةِ الْأُخْرَى فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَلْيُصَلِّهَا حِينَ يَنْتَبِهُ لَهَا فَإِذَا كَانَ الْغَدُ فَلْيُصَلِّهَا عِنْدَ وَقْتِهَا ثُمَّ قَالَ مَا تَرَوْنَ النَّاسَ صَنَعُوا قَالَ ثُمَّ قَالَ أَصْبَحَ النَّاسُ فَقَدُوا نَبِيَّهُمْ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَكُمْ لَمْ يَكُنْ لِيُخَلِّفَكُمْ وَقَالَ النَّاسُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ فَإِنْ يُطِيعُوا أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ يَرْشُدُوا قَالَ فَانْتَهَيْنَا إِلَى النَّاسِ حِينَ امْتَدَّ النَّهَارُ وَحَمِيَ كُلُّ شَيْءٍ وَهُمْ يَقُولُونَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكْنَا عَطِشْنَا فَقَالَ لَا هُلْكَ عَلَيْكُمْ ثُمَّ قَالَ أَطْلِقُوا لِي غُمَرِي قَالَ وَدَعَا بِالْمِيضَأَةِ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصُبُّ وَأَبُو قَتَادَةَ يَسْقِيهِمْ فَلَمْ يَعْدُ أَنْ رَأَى النَّاسُ مَاءً فِي الْمِيضَأَةِ تَكَابُّوا عَلَيْهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحْسِنُوا الْمَلَأَ كُلُّكُمْ سَيَرْوَى قَالَ فَفَعَلُوا فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصُبُّ وَأَسْقِيهِمْ حَتَّى مَا بَقِيَ غَيْرِي وَغَيْرُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ثُمَّ صَبَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لِي اشْرَبْ فَقُلْتُ لَا أَشْرَبُ حَتَّى تَشْرَبَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ إِنَّ سَاقِيَ الْقَوْمِ آخِرُهُمْ شُرْبًا قَالَ فَشَرِبْتُ وَشَرِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَأَتَى النَّاسُ الْمَاءَ جَامِّينَ رِوَاءً قَالَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَبَاحٍ إِنِّي لَأُحَدِّثُ هَذَا الْحَدِيثَ فِي مَسْجِدِ الْجَامِعِ إِذْ قَالَ عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ انْظُرْ أَيُّهَا الْفَتَى كَيْفَ تُحَدِّثُ فَإِنِّي أَحَدُ الرَّكْبِ تِلْكَ اللَّيْلَةَ قَالَ قُلْتُ فَأَنْتَ أَعْلَمُ بِالْحَدِيثِ فَقَالَ مِمَّنْ أَنْتَ قُلْتُ مِنْ الْأَنْصَارِ قَالَ حَدِّثْ فَأَنْتُمْ أَعْلَمُ بِحَدِيثِكُمْ قَالَ فَحَدَّثْتُ الْقَوْمَ فَقَالَ عِمْرَانُ لَقَدْ شَهِدْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ وَمَا شَعَرْتُ أَنَّ أَحَدًا حَفِظَهُ كَمَا حَفِظْتُهُ

E o n’à dito [Syaiban bin Farukh] o n’à dito [o Sulaiman saieiva à dî Ibn Al Mughirah], o n’à dito [Thabit] da [Abdullah bin Rabah] da [Abu Qatadah] o l’à dito; O Rasulullah o l'à prononçiou unna vòtta un descorso à niatri, o l'à dito; «Arregòrdate, de fæto oua ti t'æ comensou à navegâ pe-o tò dòppomeizzogiorno e a-a tò seia, e ti arrivi a-a primmaveia doman, se o Segnô o veu.» Dapeu i amixi son anæti via e nisciun di amixi o l'ea à cavallo co-i seu amixi. O Abu Qatadah o l'à dito; 'Quande o Rasulullah o l'é anæto via a-a meitæ da neutte, - à quello momento l'ea da-a rente à lê - s'é descoverto che o Rasulullah o l'à comensou à ëse attaccou da-a sonnolenza de mòddo che o seu còrpo o paiva sciortî da-o seu veicolo. Coscì son anæto da lê, gh'ò drito o còrpo e gh'ò sostegnuo da-o de sotta inta speransa de no desveggiâlo fintanto ch'o no s'é misso in sciâ seu machina comme de nòrma.» O Abu Qatadah o l'à continuou; Dòppo quello o l'é anæto, quande a ciù parte da neutte a l'ea passâ, o seu còrpo o s'é torna inclinou into seu veicolo, e ò torna drito o seu còrpo sostegnindolo da-o de sotta, pe no desveggiâlo. O l'é anæto avanti pe-o viægio, quande o tempo pe-o sahur – o tempo avanti de l'arba – o l'é arrivou, o seu còrpo o s'é sciortio ben ben ciù con violensa che o primmo e o segondo sciortio, fin à quande o l'é squæxi cheito. Dapeu son anæto da lê, gh’ò fæto dormî e gh’ò sostegnuo da sotta. Un momento dòppo o l'à tiou sciù a testa e o l'à domandou: «Chi l'é questo?» Mi ò respòsto; «Son Abu Qatadah» o l'à domandou: «Da quande m'ammiæ into mæ viægio?» Mi ò respòsto; «Da-a neutte passâ», o l'à dito: «Che Allah o t'arremba delongo perché t'æ guardou o seu profeta». Dapeu o l’à domandou: «Pensa che semmo invixibili pe-e atre persoñe?» alloa o l'à domandou torna: «A l'à visto quarcösa d'atro?» Mi ò respòsto; — Ecco un cavaliê — ò dito torna; ‘Ecco l’é vegnuo un atro cavaliê’, fin à quande s’emmo riunii insemme e gh’é stæto sette cavaliê’. O Abu Qatadah o l'à dito; Apparentemente o Rasulullah o l'à çercou de girâ da-a stradda tanto ch'o l'appoggiava a testa, dapeu o l'à dito: «Pe favô, guardâ e nòstre preghee!» E o primmo à desveggiâse o l'é stæto o Rasulullah, quande a luxe do sô a s'é comparsa in sciâ seu scheña. O Abu Qatadah o l'à dito; noi alloa s'emmo desveggiæ sconvolti. O l'à dito: «Sciortî tutti». Noi donca emmo continuou o nòstro viægio tanto che montavamo in sciô nòstro veicolo, quande o sô o l'ea un pittin ciù erto, o s'é desceiso e o l'à domandou un vaso ch'o contegniva un pittin d'ægua ch'o l'ò portou pe l'abluçion, o Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam o l'à fæto ascì l'abluçion co-o wudlu' no comme pe-o sòlito, ma gh'ea ancon un pittin d'ægua. Dòppo quello o l'à conseggiou a-o Abu Qatadah: «Prendete cura do vòstro vaso d'abluçion, perché un giorno o vòstro vaso o saià unna lezzendia!» O Bilal o l'à dapeu dæto l'appello a-a preghea pe-a preghea. Dòppo quello, o Rasulullah o l'à pregou doe rak'ah, e o l'é anæto avanti co-a preghea do mattin, o l'à fæto quello comme o fava tutti i giorni. O Abu Qatadah o l'à continuou; O Rasulullah o l'à alloa montou e noi gh'emmo montou con lê, quande s'emmo barlugou un con l'atro; «Quæ o l’é o nòstro kaffarat pe mette fin a-a preghea a-o seu momento giusto?» O l’à dito aloa: «No son un exempio pe ti?» Dapeu o l’à dito: «No se dixe de finî – de sottostimmâ – a preghea pe caxon do sonno de ciù, solo de sottostimmâ – a preghea – pe quelli che no compiscian a preghea fin à quande no l’é tempo pe unn’atra preghea. Pe quello, chi fa questo, o dovieiva pregâ quand’o l’é consciente. E doman o dovieiva fâ o ciù tanto ch'o se peu à tempo». Dapeu Abdullah o l'à domandou: «Cose pensi che an fæto i amixi?» O Abu Qatadah o l'à respòsto; — Dòppo quello i amixi an perso . o seu profeta'. Abu Bakr e Umar dapeu an gridou; — O Messaggê de Allah o l’é derê à ti, e o no t’à abbandonou! De fæto, çerti amixi dixan; «No, o Rasulullah o l'é davanti à ti». Se aivan obedio à Abu Bakr e à Umar, no saieivan anæti in stradda. O Abu Qatadah o l'à continuou; — Dapeu emmo posciuo cattâ tutti i amixi quande o sô o l’ea ben ben cado e tutto o l’ea cado, dapeu se son lamentæ; «O Messaggê de Allah, a l'é unna vergogna che gh'emmo seu». O l’à respòsto: «No, no ti saiæ danno!» O l’à dito aloa: «Dæme o mæ vascietto!» alloa o domandava un vaso pe l’abluçion. O Rasulullah o l'à dapeu versou l'ægua, tanto che o Abu Qatadah o dava a-i compagni quarcösa da beive. Quande i compagni an visto l'ægua versâ feua da-o vaso, se son ammuggiæ insemme, o Messaggê de Allah sallallaahu 'alaihi wasallam o l'à dito dapeu: 'Fæ ben, perché beviæ tutti fin à quande saiæ satisfæti'. Pe finî an compio i seu ordini, tanto che o Rasulullah o l'anæva avanti à versâ l'ægua tanto che o Abu Qatadah o distribuiva e bevande a-i compagni fin à quande no gh'ea ciù nisciun feua che mi e o Rasulullah. Dapeu, o Rasulullah o l'à versou tanto ch'o m'à dito: «Pe favô, beivelo». Mi ò respòsto; «No beviò fintanto che no bevi, o Messaggê de Allah!». O l’à dito: ‘Quello ch’o dà beive o dovieiva ëse l’urtimo à beive’. O Abu Qatadah o l'à dito; «Così ò bevuo e o Rasulullah o l'à bevuo ascì». O Abu Qatadah o l'à continuou; — Dapeu i amixi son vegnui à l'ægua e son stæti satisfæti perché ean pin de bevande. O Abdullah o l'à dito; — Trasmetto de fæto sto hadith inta grande moschea. All'improvviso [Imran bin Hushain] o l'à dito; «Reçerca primma, zoveno, comme o l'aviæ trasmisso, perché quella neutte l'ea un di cavaliei.» O Abdullah o l'à dito; — ò domandou; «Alloa ti saieiva de ciù in sce sto hadith». o Imran o l'à domandou; 'De donde ti ne vëgni?' Mi ò respòsto; «Da-i Ansar». O Imran o l'à dito; «D'accòrdio, trasmette o hadith, perché ti saieiva megio co-o to hadith». O Abdullah o l'à dito; «Dòppo quello ò trasmisso o hadith a-o pòpolo». O Imran o l'à dito: «Ò assistio a-i avvegnimenti de quella neutte, e nisciun o se peu arregordâ megio che mi».