Turunnya QS. Ad Dukhan: 10-16 setelah Nabi mendoakan kemarau seperti zaman Yusuf atas kaum Quraisy yang membangkang, hingga mereka melihat langit seperti berkabut karena kelaparan

Imam Bukhari : 4435

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ دَخَلْنَا عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَيَا أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ عَلِمَ شَيْئًا فَلْيَقُلْ بِهِ وَمَنْ لَمْ يَعْلَمْ فَلْيَقُلْ اللَّهُ أَعْلَمُ فَإِنَّ مِنْ الْعِلْمِ أَنْ يَقُولَ لِمَا لَا يَعْلَمُ اللَّهُ أَعْلَمُ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِنَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ{ قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ وَمَا أَنَا مِنْ الْمُتَكَلِّفِينَ }وَسَأُحَدِّثُكُمْ عَنْ الدُّخَانِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَا قُرَيْشًا إِلَى الْإِسْلَامِ فَأَبْطَئُوا عَلَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلَيْهِمْ بِسَبْعٍ كَسَبْعِ يُوسُفَ فَأَخَذَتْهُمْ سَنَةٌ فَحَصَّتْ كُلَّ شَيْءٍ حَتَّى أَكَلُوا الْمَيْتَةَ وَالْجُلُودَ حَتَّى جَعَلَ الرَّجُلُ يَرَى بَيْنَهُ وَبَيْنَ السَّمَاءِ دُخَانًا مِنْ الْجُوعِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ{ فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ يَغْشَى النَّاسَ هَذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ }قَالَ فَدَعَوْا{ رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ أَنَّى لَهُمْ الذِّكْرَى وَقَدْ جَاءَهُمْ رَسُولٌ مُبِينٌ ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَقَالُوا مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ إِنَّا كَاشِفُو الْعَذَابِ قَلِيلًا إِنَّكُمْ عَائِدُونَ }أَفَيُكْشَفُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ فَكُشِفَ ثُمَّ عَادُوا فِي كُفْرِهِمْ فَأَخَذَهُمْ اللَّهُ يَوْمَ بَدْرٍ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى{ يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَى إِنَّا مُنْتَقِمُونَ }

আমাক [কুটাইবা বিন ছাইদে] আমাক [জাৰিৰ] [আল আ’মাছি]ৰ পৰা [আবু দ্লুহা]ৰ পৰা [মাছৰুক]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ ক’লে; যেতিয়া মই [আব্দুল্লাহ বিন মাছুদ]ক লগ পাইছিলো, তেতিয়া তেওঁ কৈছিল; যিয়ে কিবা জানে তেওঁ যি জানে তাকে কব লাগে। আৰু যিয়ে নাজানে, তেওঁ কওক যে আল্লাহে সৰ্বোত্তম জানে। কাৰণ তেওঁ নাজানিলে জ্ঞানৰ অংশ, তেওঁ কয়; 'আল্লাহেই সৰ্বোত্তম জানে'। আল্লাহ আজ্জা ৱাজাল্লাই হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামক ক’লে: কওক -হে মহম্মদ-: ‘মই তোমাৰ পৰা মোৰ দ’ৱাৰ কোনো পুৰস্কাৰ বিচৰা নাই আৰু মই সেইবোৰৰ মাজৰ এজন নহয় যিয়ে কথাবোৰ ৰচনা কৰে। -ছাদ: ৮৬-। আৰু মই তোমালোকক কুঁৱলীৰ বিষয়ে ক’ম, সঁচাকৈ আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কোৰেইচ লোকসকলক ইছলাম গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল, কিন্তু গ্ৰহণ কৰাটো পিছুৱাই দিছিল। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে নামাজ দিলে: হে আল্লাহ, ইউছুফৰ সাত বছৰৰ দৰে সাত বছৰৰ দুৰ্ভিক্ষ পঠিয়াই মোক তেওঁলোকৰ সন্মুখীন হোৱাত সহায় কৰক। গতিকে তেওঁলোকে শংকা আৰু ছাল খোৱালৈকে বছৰ বছৰ ধৰি দুৰ্ভিক্ষই আক্ৰমণ কৰিছিল। এজনে দেখিলে যে তেওঁৰ আৰু আকাশৰ মাজত কুঁৱলী হৈছে তেওঁৰ ভোকৰ বাবে। আল্লাহ আজ্জা ৱা জাল্লাই কৈছে: গতিকে সেই দিনটোলৈ অপেক্ষা কৰক যেতিয়া আকাশে মানুহক ঢাকি ৰখা প্ৰকৃত কুঁৱলী আনিব। এয়া এক বেদনাদায়ক শাস্তি। -আদ দুখন: ১০-১১-। আব্দুল্লাই ক’লে; গতিকে তেওঁলোকে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে: ‘হে আমাৰ প্ৰভু, আমাৰ পৰা এই যন্ত্ৰণা আঁতৰাই পেলাওক। সঁচাকৈয়ে আমি বিশ্বাস কৰিম'। তেওঁলোকে কেনেকৈ সতৰ্কবাণী গ্ৰহণ কৰিব পাৰিলে, যেতিয়া তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ এজন দূত আহিছিল যিয়ে ব্যাখ্যা দিছিল, তাৰ পিছত তেওঁলোকে তেওঁৰ পৰা আঁতৰি আহি ক’লে: ‘তেওঁ এজন ব্যক্তি যিয়ে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে -অন্য মানুহৰ পৰা- আৰু তেওঁ এজন পাগলও। সঁচাকৈয়ে -যদি- আমি অলপ পিছতে অত্যাচাৰ নাইকিয়া কৰিম, সঁচাকৈয়ে আপুনি উভতি যাব -অস্বীকাৰ-। -আদ দুখন: ১২-১৫-। কিয়ামতৰ দিনত তেওঁলোকৰ অত্যাচাৰ বন্ধ হ’বনে? ইবনে মাছুদে ক’লে; গতিকে অত্যাচাৰ বন্ধ হ’ল, কিন্তু তেওঁলোক অবিশ্বাসলৈ ঘূৰি আহিল। যেতিয়ালৈকে আল্লাহে বদৰৰ যুদ্ধত তেওঁলোকক ধ্বংস কৰা নাছিল যেনেকৈ তেওঁ কৈছিল: ‘আমি তেওঁলোকক গধুৰ আঘাতেৰে আঘাত কৰা দিনটো মনত ৰাখিবা। সঁচাকৈয়ে আমি প্ৰতিদানদাতা।' -আদ দুখন: ১৬-।