Imam Bukhari : 4378

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ هِشَامِ بْنِ حَسَّانَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ هِلَالَ بْنَ أُمَيَّةَ قَذَفَ امْرَأَتَهُ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِشَرِيكِ ابْنِ سَحْمَاءَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْبَيِّنَةَ أَوْ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذَا رَأَى أَحَدُنَا عَلَى امْرَأَتِهِ رَجُلًا يَنْطَلِقُ يَلْتَمِسُ الْبَيِّنَةَ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ الْبَيِّنَةَ وَإِلَّا حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ فَقَالَ هِلَالٌ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنِّي لَصَادِقٌ فَلَيُنْزِلَنَّ اللَّهُ مَا يُبَرِّئُ ظَهْرِي مِنْ الْحَدِّ فَنَزَلَ جِبْرِيلُ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ{ وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ فَقَرَأَ حَتَّى بَلَغَ إِنْ كَانَ مِنْ الصَّادِقِينَ }فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا فَجَاءَ هِلَالٌ فَشَهِدَ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ ثُمَّ قَامَتْ فَشَهِدَتْ فَلَمَّا كَانَتْ عِنْدَ الْخَامِسَةِ وَقَّفُوهَا وَقَالُوا إِنَّهَا مُوجِبَةٌ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَتَلَكَّأَتْ وَنَكَصَتْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهَا تَرْجِعُ ثُمَّ قَالَتْ لَا أَفْضَحُ قَوْمِي سَائِرَ الْيَوْمِ فَمَضَتْ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبْصِرُوهَا فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَكْحَلَ الْعَيْنَيْنِ سَابِغَ الْأَلْيَتَيْنِ خَدَلَّجَ السَّاقَيْنِ فَهُوَ لِشَرِيكِ ابْنِ سَحْمَاءَ فَجَاءَتْ بِهِ كَذَلِكَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْلَا مَا مَضَى مِنْ كِتَابِ اللَّهِ لَكَانَ لِي وَلَهَا شَأْنٌ

মোক কৈছে [মুহাম্মাদ বিন বাছ্যাৰ] আমাক [ইবনে আবু আদী] [হিছ্যাম বিন হাছানৰ] পৰা কৈছে আমাক [‘ইক্ৰিমাহ] কৈছে যে তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ [ইবনে আব্বাছ] যে হিলাল বিন উমাইয়াই তেওঁৰ পত্নীক ছিয়াৰিক বিন ছাম্হাৰ লগত ব্যভিচাৰ কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল আৰু বিষয়টো হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ আগত আনিছিল। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘সমাৰ্থক প্ৰমাণ আনিব - চাৰিজন সাক্ষী - নহ’লে তোমালোকক পিঠিত চাবুকেৰে শাস্তি দিয়া হ’ব। হিলালে ক’লে; হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আমাৰ মাজৰ কোনোবাই যদি নিজৰ পত্নীৰ সৈতে আন এজন পুৰুষক দেখে, তেন্তে তেওঁ সাক্ষী বিচাৰিব লাগেনে? ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে: সমৰ্থনকাৰী প্ৰমাণ আনিব - চাৰিজন সাক্ষী - নহ’লে পিঠিত চাবুকেৰে শাস্তি পাব। হিলালে তেতিয়া ক’লে; যিজনে তোমাক সত্য লৈ পঠিয়াইছে, তেওঁৰ দ্বাৰাই মই সত্য কওঁ আৰু আল্লাহে তোমালোকক প্ৰকাশ কৰিব যে মোৰ পিঠিখন চাবুকৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব। গতিকে জিব্ৰিল নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত আল্লাহৰ ৱাহী দিবলৈ নামি আহিল আৰু তেওঁলোকেই তেওঁৰ পত্নীসকলৰ ওপৰত অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল... -আন নুৰ; ৬-৯-। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে পঢ়ে যেতিয়ালৈকে ই সেই অংশত উপনীত নহয় যদি তাইৰ স্বামী সত্য লোকৰ ভিতৰত এজন হয়। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে নিজৰ পত্নীক নিবলৈ গ’ল। ঘৰলৈ গৈ হিলাল ঘৈণীয়েকক লৈ উভতি আহিল। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, আল্লাহে জানে যে তোমালোকৰ মাজৰ এজনে মিছা কথা কৈছে, গতিকে তোমালোকৰ কোনে তওবা কৰিব? তেতিয়া হিলালৰ ঘৈণীয়েকে উঠি শপত খালে আৰু পঞ্চম শপত ল’বলৈ ওলোৱাৰ সময়ত তেওঁলোকে তাইক বাধা দি ক’লে; পঞ্চম শপতে আপোনাৰ ওচৰত অভিশাপ আনিব -যদি আপুনি দোষী-। তেওঁ যেন দ্বিধাবোধ কৰিছিল গতিকে আমি ভাবিলোঁ যে তেওঁ হাৰ মানিব। কিন্তু তেতিয়া হিলালৰ ঘৈণীয়েকে ক’লে; মই মোৰ পৰিয়ালৰ সন্মান বাদ নিদিওঁ, আৰু শপত গ্ৰহণ কৰি যাম। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেতিয়া কৈছে; তেওঁৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়ক। যদি তাই ক’লা চকু, ডাঙৰ গুদ, আৰু মোটা ভৰি থকা কেঁচুৱা এটা জন্ম দিছিল, তেন্তে সেই কেঁচুৱাটো শ্বৰিক বিন সাম্হাৰ সন্তান আছিল। পিছত তাই এটি সন্তান জন্ম দিলে যাৰ বৈশিষ্ট্য হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে বৰ্ণনা কৰা ধৰণৰ। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘যদি এই বিষয়টো আল্লাহে প্ৰথমে সিদ্ধান্ত লোৱা নাই, তেন্তে অৱশ্যেই মই তেওঁৰ ওপৰত কঠোৰ শাস্তি আৰোপ কৰিম’।