Sunnah ihram umrah di Dzul Hulaifah dan penandaan hewan hadyu (taqlid & isy'ar) saat keberangkatan ekspedisi Hudaibiyah

Imam Bukhari : 3861

حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنِي ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَمِّهِ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ يُخْبِرَانِ خَبَرًا مِنْ خَبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي عُمْرَةِ الْحُدَيْبِيَةِ فَكَانَ فِيمَا أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ عَنْهُمَا أَنَّهُ لَمَّا كَاتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُهَيْلَ بْنَ عَمْرٍو يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى قَضِيَّةِ الْمُدَّةِ وَكَانَ فِيمَا اشْتَرَطَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو أَنَّهُ قَالَ لَا يَأْتِيكَ مِنَّا أَحَدٌ وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ إِلَّا رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا وَخَلَّيْتَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ وَأَبَى سُهَيْلٌ أَنْ يُقَاضِيَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا عَلَى ذَلِكَ فَكَرِهَ الْمُؤْمِنُونَ ذَلِكَ وَامَّعَضُوا فَتَكَلَّمُوا فِيهِ فَلَمَّا أَبَى سُهَيْلٌ أَنْ يُقَاضِيَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا عَلَى ذَلِكَ كَاتَبَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَا جَنْدَلِ بْنَ سُهَيْلٍ يَوْمَئِذٍ إِلَى أَبِيهِ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو وَلَمْ يَأْتِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَدٌ مِنْ الرِّجَالِ إِلَّا رَدَّهُ فِي تِلْكَ الْمُدَّةِ وَإِنْ كَانَ مُسْلِمًا وَجَاءَتْ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَكَانَتْ أُمُّ كُلْثُومٍ بِنْتُ عُقْبَةَ بْنِ أَبِي مُعَيْطٍ مِمَّنْ خَرَجَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهِيَ عَاتِقٌ فَجَاءَ أَهْلُهَا يَسْأَلُونَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَرْجِعَهَا إِلَيْهِمْ حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى فِي الْمُؤْمِنَاتِ مَا أَنْزَلَ

[ইছহাকে] মোক কৈছে [ইয়াকুবে] মোক [ইবনে শ্বিহাবৰ ভতিজা]ৰ পৰা [তেওঁৰ ককাকে] মোক [উৰৱাহ বিন আজ জুবাইৰ] কৈছে যে তেওঁ [মাৰৱান বিন আল হাকাম] আৰু [মিছৱাৰ বিন মাখ্ৰামাহ] দুয়োজনেই হুদাইবিয়া উপলক্ষে উমৰাহ কৰাৰ সময়ত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছল্লামৰ কাণ্ডৰ বিষয়ে ৰিপৰ্ট কৰা শুনিছিল। আৰু চুহেইল বিন আমৰে যিবোৰ চৰ্ত আগবঢ়াইছিল, সেইবোৰৰ ভিতৰত আছিল, ‘আমাৰ মাজৰ এজনো আপোনাৰ ওচৰলৈ নাহে, যদিও তেওঁ আপোনাৰ ধৰ্মৰ হ’লেও, কিন্তু আপুনি তেওঁক আমাৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিব লাগিব।’ -তেওঁ ক’লে-; 'এই চৰ্তত যে আপুনি আমাক সদন ভ্ৰমণৰ স্বাধীনতা দিয়ক।' কিন্তু ছুহাইলে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে যি নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল, সেই কথা মানি চলিব বিচৰা নাছিল, কেৱল তেওঁ প্ৰস্তাৱ কৰা ধৰণে নহয়। গতিকে বিশ্বাসীসকলে এই অন্যায় চৰ্ত অপছন্দ কৰি খং কৰিছিল। বিষয়টোৰ ওপৰত আলোচনা অব্যাহত ৰাখিলে। যেতিয়া ছুহাইলে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে প্ৰস্তাৱ কৰা চৰ্তসমূহ পূৰণ কৰিবলৈ অনিচ্ছুক হ’ল, কেৱল তেওঁ প্ৰস্তাৱ কৰা ধৰণেৰ বাহিৰে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে সন্মতি দিলে, তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে সেই সময়ত আবু জাণ্ডাল বিন ছুহাইলক তেওঁৰ পিতৃ ছুহাইল বিন আমৰুৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিলে। আৰু মানুহৰ মাজৰ পৰা কোনোৱেই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ নাহিল যদিহে তেওঁ চুক্তিৰ সময়ছোৱাত ঘূৰাই দিব নালাগিছিল, যদিও তেওঁ মুছলমান আছিল। এদিন মুমিনত মহিলাসকলে প্ৰব্ৰজন কৰিলে। আৰু নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰাসকলৰ ভিতৰত উম্মু কুলথুম বিন্ত উকবাহ বিন আবু মুআইথ নামৰ এগৰাকী মহিলা দাস আছিল যি মুক্ত হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ বহুদিন নৌহওঁতেই তেওঁৰ পৰিয়াল আহি আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক ইয়াক ঘূৰাই দিবলৈ ক’লে যেতিয়ালৈকে অৱশেষত আল্লাহ তা’আলাই অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ দৰে প্ৰব্ৰজন কৰা মুছলমান মহিলাসকলৰ বিষয়ে সেই আয়াতখন অৱতীৰ্ণ নকৰে - য’ত তেওঁলোকক ঘূৰাই দিয়াৰ নিষেধাজ্ঞাৰ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে -পেন্ট-'।