Kebiasaan Rasulullah SAW singgah tiga malam di tempat persinggahan perang pasca kemenangan atas musuh

Imam Bukhari : 3679

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ سَمِعَ رَوْحَ بْنَ عُبَادَةَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ قَالَ ذَكَرَ لَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ عَنْ أَبِي طَلْحَةَ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَ يَوْمَ بَدْرٍ بِأَرْبَعَةٍ وَعِشْرِينَ رَجُلًا مِنْ صَنَادِيدِ قُرَيْشٍ فَقُذِفُوا فِي طَوِيٍّ مِنْ أَطْوَاءِ بَدْرٍ خَبِيثٍ مُخْبِثٍ وَكَانَ إِذَا ظَهَرَ عَلَى قَوْمٍ أَقَامَ بِالْعَرْصَةِ ثَلَاثَ لَيَالٍ فَلَمَّا كَانَ بِبَدْرٍ الْيَوْمَ الثَّالِثَ أَمَرَ بِرَاحِلَتِهِ فَشُدَّ عَلَيْهَا رَحْلُهَا ثُمَّ مَشَى وَاتَّبَعَهُ أَصْحَابُهُ وَقَالُوا مَا نُرَى يَنْطَلِقُ إِلَّا لِبَعْضِ حَاجَتِهِ حَتَّى قَامَ عَلَى شَفَةِ الرَّكِيِّ فَجَعَلَ يُنَادِيهِمْ بِأَسْمَائِهِمْ وَأَسْمَاءِ آبَائِهِمْ يَا فُلَانُ بْنَ فُلَانٍ وَيَا فُلَانُ بْنَ فُلَانٍ أَيَسُرُّكُمْ أَنَّكُمْ أَطَعْتُمْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّا قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قَالَ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا تُكَلِّمُ مِنْ أَجْسَادٍ لَا أَرْوَاحَ لَهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ مَا أَنْتُمْ بِأَسْمَعَ لِمَا أَقُولُ مِنْهُمْ قَالَ قَتَادَةُ أَحْيَاهُمْ اللَّهُ حَتَّى أَسْمَعَهُمْ قَوْلَهُ تَوْبِيخًا وَتَصْغِيرًا وَنَقِيمَةً وَحَسْرَةً وَنَدَمًا

মোক কৈছে [আব্দুল্লাহ বিন মহম্মদ] তেওঁ শুনিছে [ৰৌহ বিন উবাদাহে] আমাক [ছাইদ বিন আবু উৰৱাহ] [কাতাদাহৰ] পৰা কৈছে কৈছে; [আনাছ বিন মালিক] আমাক [আবু তালহাহ]ৰ বিষয়ে কৈছিল যে বদৰৰ যুদ্ধত হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে বদৰৰ গাঁতবোৰৰ মাজত চৌবিশজন কোৰেইচ গণ্যমান্য ব্যক্তিৰ মৃতদেহ এটা গাঁত - শিলৰ কুঁৱাত - পেলোৱাৰ নিৰ্দেশ দিছিল যিবোৰ অতি কুৎসিত আৰু ঘৃণনীয় আছিল। যদি কোনো জনগোষ্ঠীৰ বিৰুদ্ধে জয়ী হয় তেন্তে তিনিদিন নিজৰ ষ্টপেজত থাকে। তৃতীয় দিনা যেতিয়া বদৰৰ যুদ্ধত প্ৰৱেশ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ অশ্বাৰোহী জন্তুটোক সাজু কৰি নিজৰ চেদল বান্ধিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে, তাৰ পিছত তেওঁ লগৰীয়াসকলৰ লগত খোজ কাঢ়িলে। চাহাবাসকলে ক’লে; 'আমাক কেতিয়াও দেখুৱাই দিয়া হোৱা নাছিল যে তেওঁ গুচি গ'ল, মাথোঁ প্ৰয়োজন আছিল'। যেতিয়ালৈকে তেওঁ কুঁৱাৰ পাৰত উপস্থিত হয় তেতিয়ালৈকে তেওঁ তেওঁলোকক - গণহত্যা কৰা কোৰেইচ কাফিৰসকলক - তেওঁলোকৰ নাম আৰু তেওঁলোকৰ পিতৃৰ নামেৰে মাতিছিল: ‘হে অমুক বিন অমুক, হে অমুক বিন অমুক। আপুনি যদি আগতে আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলৰ আজ্ঞা পালন কৰিছিল তেন্তে আপুনি সুখী আছিল নেকি? সঁচাকৈয়ে আমাৰ ৰাব্বে যি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল সেয়া আমি সঁচাকৈয়ে পাইছো। আপোনাৰ ঈশ্বৰে যি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল সেয়াও আপুনি শুদ্ধকৈ পাইছেনে'। আবু তালহাই ক’লে; গতিকে উমৰে ক’লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, যিবোৰ শৰীৰৰ আৰু আত্মা নাই, সেইবোৰৰ লগত আপুনি কিয় কথা পাতে?' গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে বুজাই দিলে; 'যিজনৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, তেওঁৰ দ্বাৰাই মই কোৱা কথাবোৰ তেওঁলোকতকৈ বেছি শুনিব পৰা নাই'। কাটাদাহে ক’লে; 'আল্লাহে তেওঁলোকক ইমানেই সজীৱ কৰি তুলিলে যে তেওঁলোকে কোৱা কথাখিনি এক প্ৰকাৰৰ হাৰাশাস্তি, প্ৰতিশোধ, ক্ষতি আৰু অনুশোচনা বুলি শুনিলে'।