Imam Bukhari : 4202

حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا هِشَامٌ أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ أَخْبَرَهُمْ عَنْ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ أَنَّ عَلْقَمَةَ بْنَ وَقَّاصٍ أَخْبَرَهُأَنَّ مَرْوَانَ قَالَ لِبَوَّابِهِ اذْهَبْ يَا رَافِعُ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَقُلْ لَئِنْ كَانَ كُلُّ امْرِئٍ فَرِحَ بِمَا أُوتِيَ وَأَحَبَّ أَنْ يُحْمَدَ بِمَا لَمْ يَفْعَلْ مُعَذَّبًا لَنُعَذَّبَنَّ أَجْمَعُونَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَمَا لَكُمْ وَلِهَذِهِ إِنَّمَا دَعَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَهُودَ فَسَأَلَهُمْ عَنْ شَيْءٍ فَكَتَمُوهُ إِيَّاهُ وَأَخْبَرُوهُ بِغَيْرِهِ فَأَرَوْهُ أَنْ قَدْ اسْتَحْمَدُوا إِلَيْهِ بِمَا أَخْبَرُوهُ عَنْهُ فِيمَا سَأَلَهُمْ وَفَرِحُوا بِمَا أُوتُوا مِنْ كِتْمَانِهِمْ ثُمَّ قَرَأَ ابْنُ عَبَّاسٍ{ وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ كَذَلِكَ حَتَّى قَوْلِهِ يَفْرَحُونَ بِمَا أَتَوْا وَيُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا بِمَا لَمْ يَفْعَلُوا }تَابَعَهُ عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ ح حَدَّثَنَا ابْنُ مُقَاتِلٍ أَخْبَرَنَا الْحَجَّاجُ عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ مَرْوَانَ بِهَذَا

মোক কৈছে [ইব্ৰাহিম বিন মুছা] আমাক [হিছাম] কৈছে যে [ইবনে জুৰাইজে] তেওঁলোকক [ইবনে আবু আৱালকাহ]ৰ পৰা কৈছে যে [‘আলকামা বিন ৱাক্কাছে] তেওঁক কৈছে যে মাৰৱানে তেওঁৰ দুৱাৰৰ ৰখীয়াক কৈছিল; ‘হে আবু ৰফী’ ইবনে আব্বাছৰ ওচৰলৈ যাওক, তেওঁক সুধিব; ‘যদি আমাৰ প্ৰত্যেকেই নিজৰ কামত সুখী আৰু নকৰা কামৰ বাবে প্ৰশংসা পাবলৈ ভাল পোৱাৰ বাবে অত্যাচাৰ কৰা হয়, তেন্তে তাৰ অৰ্থ হ’বনে আমি সকলোৱে শাস্তি পাম? [ইবনে আব্বাছে] ক’লে; 'এই পদটোৰ কি দোষ? 'এই পদটো কেৱল ইহুদীসকলৰ বিষয়েহে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।'. অৰ্থাৎ যেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকক কিবা এটা কথা সুধিছিল, কিন্তু তেওঁলোকে সেইটো লুকুৱাই ৰাখিছিল আৰু আন কিবা এটা ৰিপৰ্ট কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁলোকে তেওঁক দেখুৱাই দিলে যে তেওঁলোকে যি ৰিপৰ্ট কৰিছে তাৰ বাবে তেওঁলোক প্ৰশংসাৰ যোগ্য আৰু তেওঁলোকে যি কৰিলে তাত তেওঁলোকে সুখী, অৰ্থাৎ তেওঁ সুধি থকা কিবা এটা লুকুৱাই ৰখাৰ মনোভাৱ’। তাৰ পাছত ইবনে আব্বাছে আয়াতটো পঢ়িলে; 'আৰু -মনত ৰাখিব-, যেতিয়া আল্লাহে যিসকলক দিয়া হৈছে তেওঁলোকৰ পৰা এটা প্ৰতিজ্ঞা লয় -অৰ্থাৎ-, 'আপুনি সঁচাকৈয়ে সেইটো -কিতাপখনৰ বিষয়বস্তু- মানুহক বুজাব লাগিব আৰু ইয়াক লুকুৱাব নালাগে'। -আলী ইমৰাণ: ১৮৭-। আৰু ইবনে আব্বাছে আয়াত পঢ়িলে; 'আৰু কেতিয়াও নাভাবিব যে মানুহে কৰা কামত সুখী আৰু নকৰা কামৰ বাবে প্ৰশংসা পাবলৈ ভাল পায়।' -আলী ইমৰাণ: ১৮৮-। আৰু ইয়াক [আব্দুৰ ৰজ্জাকে] [ইবনু জুৰাইজৰ] পৰাও বর্ণনা কৰিছে ঠিক তেনেদৰে ইয়াক আন এটা পথৰ পৰা বর্ণনা কৰা হৈছে, আমাক [ইবনু মুকাতিল] কোৱা হৈছে যে আমাক [আল হাজ্জাজ]ক [ইবনু জুৰাইজৰ] পৰা বর্ণনা কৰা হৈছে মোক [ইবনু আবু আৱালকাহ] [হুমাইদ বিন আব্দুৰ ৰহমান বিন আউফ]ৰ পৰা বর্ণনা কৰা হৈছে যে তেওঁ কৰিছে মৰৱানৰ কাহিনীৰ বিষয়ে তেওঁক অৱগত কৰিলে।