Tafsir An-Nisa (4): 123 bahwa setiap balasan kejahatan/keburukan akan dibalas, termasuk berupa cobaan/sakit di dunia
Imam Tirmidzi : 2965
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَا حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ عَنْ مُوسَى بْنِ عُبَيْدَةَ أَخْبَرَنِي مَوْلَى ابْنِ سِبَاعٍ قَال سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُنْزِلَتْ عَلَيْهِ هَذِهِ الْآيَةَ { مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ وَلَا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا } فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَا أُقْرِئُكَ آيَةً أُنْزِلَتْ عَلَيَّ قُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَأَقْرَأَنِيهَا فَلَا أَعْلَمُ إِلَّا أَنِّي قَدْ كُنْتُ وَجَدْتُ انْقِصَامًا فِي ظَهْرِي فَتَمَطَّأْتُ لَهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا شَأْنُكَ يَا أَبَا بَكْرٍ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي وَأَيُّنَا لَمْ يَعْمَلْ سُوءًا وَإِنَّا لَمُجْزَوْنَ بِمَا عَمِلْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا أَنْتَ يَا أَبَا بَكْرٍ وَالْمُؤْمِنُونَ فَتُجْزَوْنَ بِذَلِكَ فِي الدُّنْيَا حَتَّى تَلْقَوْا اللَّهَ وَلَيْسَ لَكُمْ ذُنُوبٌ وَأَمَّا الْآخَرُونَ فَيُجْمَعُ ذَلِكَ لَهُمْ حَتَّى يُجْزَوْا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَفِي إِسْنَادِهِ مَقَالٌ وَمُوسَى بْنُ عُبَيْدَةَ يُضَعَّفُ فِي الْحَدِيثِ ضَعَّفَهُ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَأَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ وَمَوْلَى ابْنِ سِبَاعٍ مَجْهُولٌ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ وَلَيْسَ لَهُ إِسْنَادٌ صَحِيحٌ أَيْضًا وَفِي الْبَاب عَنْ عَائِشَةَ
Akɛɛ wɔ akɛ [Yahya bin Musa] kɛ [‘Abd bin Humaid] fɛɛ kɛɛ; ekɛɛ wɔ akɛ [Rauh bin Ubadah] kɛjɛ [Musa bin Ubaidah] ekɛɛ mi [tsutsu nyɔŋ Ibn Siba’] akɛ; Mi nu ni [Abdullah bin Umar] kɛɛ [Abu Bakar Ash Shiddiq] akɛ ekɛɛ; ‘Be ni mikɛ Gbalɔ lɛ yɔɔ lɛ, kuku lɛ ba shi; Mɔ fɛɛ mɔ ni feɔ efɔŋ lɛ, abaawo lɛ nakai efɔŋ lɛ he nyɔmɔ diɛŋtsɛ ni ebɛ hebulɔ loo yelikɛbualɔ ko kɛha lɛ ja Allah. Miha hetoo akɛ; 'Eji anɔkwale, O Rasulullah'. Kɛkɛ ni ekane, ni miyɔseee akɛ mikoto - mikoto - yɛ hewɔ, kɛkɛ ni ebi akɛ: ‘Mɛni eba onɔ, O Abu Bakr?’ Miha hetoo akɛ; 'O Allah bɔfo, miwoɔ bo hiɛ nyam fe mitsɛ kɛ minyɛ, ni wɔteŋ mɔ ko bɛ fɔ kɔkɔɔkɔ, ni abaawo lɛ nyɔmɔ diɛŋtsɛ yɛ nibii ni efee lɛ ahewɔ'. Ekɛɛ akɛ: ‘O Abu Bakr, bo kɛ heyelilɔi krokomɛi lɛ, nyɔmɔwoo pɛ ji nɔ ni abaawo nyɛ nyɔmɔ yɛ je nɛɛ mli, kɛyashi be mli ni nyɛkɛ Allah baakpe lɛ, nyɛhe baatse kɛjɛ esha he. Shi mɛi krokomɛi lɛ - mɛi ni heee yeee lɛ - abaabua amɛhe eshai lɛ fɛɛ anaa ni abaawo amɛ nyɔmɔ yɛ Gbohiiashitee Gbi lɛ nɔ.’ Abu Isa kɛɛ akɛ, hadith nɛɛ ji gharib. Ni ehe miihia ni awie ashi hadith nɛɛ mli sanad lɛ, ejaakɛ Musa bin ‘Ubaidah gbɔjɔ yɛ hadith lɛ he sane lɛ mli, Yaya bin Sa’id kɛ Ahmad bin Hambal egbɔjɔ, yɛ be mli ni tsutsu nyɔŋ Ibn Siba’ majhul -ni aleee-, ni nɛkɛ hadith nɛɛ hu jɛ nɛkɛ sanad nɛɛ mli shi agba he sane kɛjɛ Bakbu a, hadith lɛ hu jeee anɔkwale, ni yɛ yitso nɛɛ mli lɛ, hadith ko ni jɛ ‘Aisyah’ mli lɛ yɛ.