Tafsir An-Nisa (4): 123 bahwa setiap balasan kejahatan/keburukan akan dibalas, termasuk berupa cobaan/sakit di dunia

Imam Tirmidzi : 2965

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَا حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ عَنْ مُوسَى بْنِ عُبَيْدَةَ أَخْبَرَنِي مَوْلَى ابْنِ سِبَاعٍ قَال سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُنْزِلَتْ عَلَيْهِ هَذِهِ الْآيَةَ { مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ وَلَا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا } فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَا أُقْرِئُكَ آيَةً أُنْزِلَتْ عَلَيَّ قُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَأَقْرَأَنِيهَا فَلَا أَعْلَمُ إِلَّا أَنِّي قَدْ كُنْتُ وَجَدْتُ انْقِصَامًا فِي ظَهْرِي فَتَمَطَّأْتُ لَهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا شَأْنُكَ يَا أَبَا بَكْرٍ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي وَأَيُّنَا لَمْ يَعْمَلْ سُوءًا وَإِنَّا لَمُجْزَوْنَ بِمَا عَمِلْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا أَنْتَ يَا أَبَا بَكْرٍ وَالْمُؤْمِنُونَ فَتُجْزَوْنَ بِذَلِكَ فِي الدُّنْيَا حَتَّى تَلْقَوْا اللَّهَ وَلَيْسَ لَكُمْ ذُنُوبٌ وَأَمَّا الْآخَرُونَ فَيُجْمَعُ ذَلِكَ لَهُمْ حَتَّى يُجْزَوْا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَفِي إِسْنَادِهِ مَقَالٌ وَمُوسَى بْنُ عُبَيْدَةَ يُضَعَّفُ فِي الْحَدِيثِ ضَعَّفَهُ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَأَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ وَمَوْلَى ابْنِ سِبَاعٍ مَجْهُولٌ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ وَلَيْسَ لَهُ إِسْنَادٌ صَحِيحٌ أَيْضًا وَفِي الْبَاب عَنْ عَائِشَةَ

আমাক কোৱা হৈছে যে [য়াহ্যা বিন মুছা] আৰু [আব্দ বিন হুমাইদ] দুয়োজনে কৈছে; আমাক কৈছে [ৰৌহ বিন উবাদাহে] [মুছা বিন উবাইদাহৰ পৰা] মোক কৈছে [প্ৰাক্তন দাস ইবনে চিবা’] কৈছে; মই [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ] [আবু বকাৰ আছ শ্বিদ্দিক]ক কোৱা শুনিছিলো যে তেওঁ কৈছিল; ‘যেতিয়া মই নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ লগত আছিলো, তেতিয়া আয়াতটো নামি আহিছিল; যিয়ে বেয়া কাম কৰে, নিশ্চয় সেই বেয়াৰ প্ৰতিদান পাব আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে তেওঁৰ কোনো ৰক্ষক বা সহায়কাৰী নাথাকিব। মই উত্তৰ দিলোঁ; 'অৱশ্যেই হে ৰাছুলুল্লাহ'। তাৰ পিছত তেওঁ পঢ়িলে, গম নোপোৱাকৈয়ে মই প্ৰণাম কৰিলোঁ - প্ৰণাম কৰিলোঁ - তাৰ বাবেই, তাৰ পিছত তেওঁ সুধিলে: 'হে আবু বকৰ, তোমাৰ কি হৈছে?' মই উত্তৰ দিলোঁ; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মই আপোনাক মোৰ পিতৃ-মাতৃতকৈ বেছি সন্মান কৰো, যি আমাৰ মাজত কেতিয়াও দোষী নহয়, আৰু তেওঁ কৰা কামৰ পুৰস্কাৰ নিশ্চিতভাৱে পোৱা যাব'। তেওঁ ক’লে, ‘হে আবু বকৰ, আপুনি আৰু আন মুমিনসকলৰ কথা ক’বলৈ গ’লে, এই পৃথিৱীত তোমালোকক কেৱল পুৰস্কাৰ দিয়া হ’ব, যেতিয়ালৈকে আপুনি যেতিয়া আল্লাহক লগ পাব তেতিয়ালৈকে আপুনি পাপৰ পৰা পৰিষ্কাৰ নহ’ব। আনসকলৰ কথা হ’লে - যিসকলে কাফিৰ কৰে - তেওঁলোকৰ সকলো পাপ সংগ্ৰহ কৰা হ’ব আৰু কিয়ামতৰ দিনত পৰিশোধ কৰা হ’ব।' আবু ইছাই এই হাদীছ ঘৰীব বুলি কৈছে। আৰু এই হাদীছৰ ছানাদ সমালোচনা কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে, কাৰণ হাদীছৰ ক্ষেত্ৰত মুছা বিন উবাইদা দুৰ্বল হৈ পৰিছিল, ইয়া বিন ছাইদ আৰু আহমদ বিন হাম্বালে ইয়াক দুৰ্বল কৰি পেলাইছিল, আনহাতে পূৰ্বৰ দাস ইবনে ছিবা’ মাঝুল -অজ্ঞাত-, আৰু এই হাদীছটোও এই পথৰ বাহিৰেও বৰ্ণিত হৈছিল, আবু বকৰৰ পৰা, কিন্তু এই হাদীছৰ ছানাদও ছাহিত নহয়, আৰু ত এই অধ্যায়ত আইছিয়াৰ পৰা হাদীছ আছে।