Turunnya tambahan lafazh "ghairu ulidh-dharar" pada QS. An-Nisa': 95 setelah Ibnu Ummi Maktum mengadukan kebutaannya

Imam Tirmidzi : 2959

حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ حَدَّثَنِي سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ قَالَ رَأَيْتُ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ جَالِسًا فِي الْمَسْجِدِ فَأَقْبَلْتُ حَتَّى جَلَسْتُ إِلَى جَنْبِهِ فَأَخْبَرَنَا أَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمْلَى عَلَيْهِ { لَا يَسْتَوِي الْقَاعِدُونَ مِنْ الْمُؤْمِنِينَ } { وَالْمُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ } قَالَ فَجَاءَهُ ابْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ وَهُوَ يُمْلِيهَا عَلَيَّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَوْ أَسْتَطِيعُ الْجِهَادَ لَجَاهَدْتُ وَكَانَ رَجُلًا أَعْمَى فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفَخِذُهُ عَلَى فَخِذِي فَثَقُلَتْ حَتَّى هَمَّتْ تَرُضُّ فَخِذِي ثُمَّ سُرِّيَ عَنْهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْهِ { غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ } قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ هَكَذَا رَوَى غَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ نَحْوَ هَذَا وَرَوَى مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ قَبِيصَةَ بْنِ ذُؤَيْبٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ وَفِي هَذَا الْحَدِيثِ رِوَايَةُ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ رَجُلٍ مِنْ التَّابِعِينَ رَوَاهُ سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ الْأَنْصَارِيُّ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ وَمَرْوَانُ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ مِنْ التَّابِعِينَ

আমাক কৈছে [আব্দ বিন হুমাইদে] আমাক [ইয়াকুব বিন ইব্ৰাহিম বিন ছা’দ] [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা [ছালিহ বিন কাইছান]ৰ পৰা [ইবনে শ্বিহাবে] মোক কৈছে [ছাহাল বিন ছা’দ] তেওঁ কৈছিল; মই [মাৰৱান বিন আল হাকাম]ক মছজিদত বহি থকা দেখিলোঁ, তাৰ পিছত মই তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁৰ কাষত বহিলোঁ, তাৰ পিছত তেওঁ আমাক ক’লে যে [জাইদ বিন থাবিট] তেওঁক কৈছিল যে হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে তেওঁক নিৰ্দেশ দিছিল: যিসকল মুমিন বহে - যিসকলে যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ নকৰে - আৰু যিসকলে আল্লাহৰ পথত জেহাদৰ বাবে চেষ্টা কৰে, তেওঁলোকৰ মাজত একে নহয়। QS আন নিছা'; ৯৫) জাইদে ক’লে; তাৰ পিছত ইবনে উম্মি মক্টুম মোৰ ওচৰত ডিক্টেট কৰি থকাৰ সময়ত তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিল, তেওঁ ক’লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, যদি মই জেহাদ কৰিবলৈ সক্ষম হওঁ, তেন্তে মই নিশ্চিতভাৱে জেহাদ যুঁজিলোঁহেঁতেন'। -তেওঁ এজন অন্ধ মানুহ আছিল- তাৰ পিছত আল্লাহে তেওঁৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত এটা আয়াত অৱতীৰ্ণ কৰিলে, যেতিয়া তেওঁৰ আঁঠু মোৰ আঁঠুত আছিল, তেওঁৰ আঁঠুটো মোৰ বাবে গধুৰ অনুভৱ হৈছিল যেতিয়ালৈকে মোৰ আঁঠুটো প্ৰায় ভাঙি যোৱা নাছিল, তাৰ পিছত তেওঁক ইয়াৰ দ্বাৰা সুখী কৰি তুলিছিল, আল্লাহে প্ৰকাশ কৰিছিল: যাৰ বয়স নাই। আবু ইছাই ক’লে; এই হাদীছ সত্য। এই কথা ওপৰৰ হাদীছৰ দৰে ছাহাল বিন ছাদৰ পৰা আজ জুহৰীৰ পৰা কেইবাজনো লোকে বর্ণনা কৰিছে। [মা’মাৰ] এই হাদীছ [আজ জুহৰী]ৰ পৰা [কাবিছাহ বিন জুআইব]ৰ পৰা [জাইদ বিন থাবিতৰ] পৰা বর্ণনা কৰিছে। আৰু এই হাদীছত মাৰৱান বিন হাকামৰ পৰা ছাহল বিন ছাদ আল আনছাৰীয়ে বর্ণনা কৰা তাবিইনৰ পৰা নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ এজন বন্ধুৰ ইতিহাসো আছে। মৰৱানে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা কেতিয়াও শুনা নাছিল কাৰণ তেওঁ তাবিইন আছিল।