इमाम अबू दाऊद : 1147

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُوتِرُ بِتِسْعِ رَكَعَاتٍ ثُمَّ أَوْتَرَ بِسَبْعِ رَكَعَاتٍ وَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ بَعْدَ الْوِتْرِ يَقْرَأُ فِيهِمَا فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ قَامَ فَرَكَعَ ثُمَّ سَجَدَ قَالَ أَبُو دَاوُد رَوَى الْحَدِيثَيْنِ خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْوَاسِطِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو مِثْلَهُ قَالَ فِيهِ قَالَ عَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ يَا أُمَّتَاهُ كَيْفَ كَانَ يُصَلِّي الرَّكْعَتَيْنِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ عَنْ خَالِدٍ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَدَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ فَقُلْتُ أَخْبِرِينِي عَنْ صَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي بِالنَّاسِ صَلَاةَ الْعِشَاءِ ثُمَّ يَأْوِي إِلَى فِرَاشِهِ فَيَنَامُ فَإِذَا كَانَ جَوْفُ اللَّيْلِ قَامَ إِلَى حَاجَتِهِ وَإِلَى طَهُورِهِ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَصَلَّى ثَمَانِيَ رَكَعَاتٍ يُخَيَّلُ إِلَيَّ أَنَّهُ يُسَوِّي بَيْنَهُنَّ فِي الْقِرَاءَةِ وَالرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ ثُمَّ يُوتِرُ بِرَكْعَةٍ ثُمَّ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ ثُمَّ يَضَعُ جَنْبَهُ فَرُبَّمَا جَاءَ بِلَالٌ فَآذَنَهُ بِالصَّلَاةِ ثُمَّ يُغْفِي وَرُبَّمَا شَكَكْتُ أَغْفَى أَوْ لَا حَتَّى يُؤْذِنَهُ بِالصَّلَاةِ فَكَانَتْ تِلْكَ صَلَاتُهُ حَتَّى أَسَنَّ لَحُمَ فَذَكَرَتْ مِنْ لَحْمِهِ مَا شَاءَ اللَّهُ وَسَاقَ الْحَدِيثَ

हे आम्हाला [मुहम्मद बिन इस्माईल] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [हम्माद, म्हणजेच इब्न सलामाह] यांच्याकडून, [मुहम्मद बिन 'अमरु] यांच्याकडून, [मुहम्मद बिन इब्राहीम] यांच्याकडून, [अलकामा बिन वक्काश] यांच्याकडून, [आयशा (रज़िअल्लाहु तआला अन्हा)] यांच्याकडून हदीस सांगितली. की अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर अल्लाहची शान्ती आणि आशीर्वाद असोत, ते नऊ रकातांची वित्र नमाज अदा करायचे, नंतर ते सात रकातांची वित्र आणि वित्रानंतर दोन रकाती देखील अदा करायचे, ज्या ते बसलेल्या अवस्थेत अदा करायचे; त्या दोन रकातींमध्ये ते (अल-फातिहा आणि एक सूरा) वाचायचे; जेव्हा ते रुकू करायचे, तेव्हा ते उभे राहायचे, नंतर रुकू करून सज्दा करायचे." अबू दाऊद म्हणाले: "वरील दोन हदीस [खालिद बिन अब्दुल्ला अल-वसीथी] यांनी [मुहम्मद बिन 'अमरु] यांच्याकडून वरील हदीसप्रमाणेच नरायले आहेत. त्या हदीसमध्ये अल्कामा बिन वाकाश म्हणाले: 'अरे आई, तो दोन रकात नमाज कसा करू शकतो?' त्यानंतर त्यांनी हदीसचा अर्थ स्पष्ट केला." हे आम्हाला [वह्ब बिन बकियाह] यांनी [खालिद] यांच्याकडून सांगितले. आणि दुसऱ्या साखळीद्वारेही हे सांगितले गेले: हे आम्हाला [इब्न अल-मुत्सन्ना] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अब्दुल आला] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [हिशाम] यांच्याकडून, [अल-हसन] यांच्याकडून, [साद बिन हिशाम] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मी मदीनाला पोहोचलो, मग मी [आयशा] यांच्याकडे गेलो आणि म्हणालो; 'कृपया मला पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या नमाजाबद्दल सांगा!' त्या म्हणाल्या; 'खरोखर, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) लोकांसोबत (जमातमध्ये) इशाची नमाज अदा करत असत, नंतर तो आपल्या पलंगावर जाऊन झोपायचा; मध्यरात्रीनंतर तो जागा होई, शौचासाठी जाई, वुजू करायचा, आणि मग मशिदीत जाऊन आठ रकात नमाज अदा करायचा. मला असं वाटलं की तो पठण, रुकू आणि सज्दा यांचा कालावधी समान ठेवायचा. मग तो वित्रचा एक रकात अदा करायचा. वित्रनंतर तो बसलेल्या अवस्थेत दोन रकात अदा करायचा, त्यानंतर तो एका बाजूने झोपायचा. जेव्हा बिलाल अजान करण्यासाठी आले, तेव्हा तो चकित झाला—कदाचित तो खरोखरच चकित झाला होता की नाही याबद्दल मला खात्री नाही—जोपर्यंत बिलालने अजान पूर्ण केली. पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांची प्रार्थना अशीच होती, जोपर्यंत ते वृद्धत्वात पोहोचले आणि स्थूल झाले." आयशा म्हणाली की त्यांचे स्थूलत्व अल्लाहच्या इच्छेनुसार होते…" मग कथकाने हदीस पुढे सुरू ठेवली.