Imam Darimi : 618
أَخْبَرَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا الْمَسْعُودِيُّ عَنْ عَوْنٍ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ لِأَصْحَابِهِ حِينَ قَدِمُوا عَلَيْهِ هَلْ تَجَالَسُونَ قَالُوا لَيْسَ نُتْرَكُ وَذَاكَ قَالَ فَهَلْ تَزَاوَرُونَ قَالُوا نَعَمْ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّ الرَّجُلَ مِنَّا لَيَفْقِدُ أَخَاهُ فَيَمْشِي فِي طَلَبِهِ إِلَى أَقْصَى الْكُوفَةِ حَتَّى يَلْقَاهُ قَالَ فَإِنَّكُمْ لَنْ تَزَالُوا بِخَيْرٍ مَا فَعَلْتُمْ ذَلِكَ
Esan digu [Abu Nu'aimek] esan digu [Al Mas'udik] ['Aunetik] esan zuela: '[Abdullahk] behin bere lagunei esan zien, hura ikustera etorri zirenean: 'Elkarrekin esertzen zarete -batzar berean-?', erantzun zioten: 'Ez dugu hori alde batera utzi', berriro galdetu zien: 'Elkarri bisitatzen al duzue?', erantzun zioten: 'Bai, Abu Abdur Rahman, gure arteko batek bere anaia galdu zuen, beraz, Kufa hiriaren amaierara joan zen haren bila, aurkitu zuen arte', esan zuen: 'Itxaron beti zure ontasunean - jarraitu horrela'.