Imam Darimi : 91

أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرٍ الْمِصْرِيُّ عَنْ سُلَيْمَانَ أَبِي أَيُّوبَ الْخُزَاعِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ الْأُمَوِيِّ عَنْ مَعْرُوفِ بْنِ خَرَّبُوذَ الْمَكِّيِّ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ قَالَ دَخَلَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْأَهْتَمِ عَلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ مَعَ الْعَامَّةِ فَلَمْ يُفْجَأْ عُمَرُ إِلَّا وَهُوَ بَيْنَ يَدَيْهِ يَتَكَلَّمُ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اللَّهَ خَلَقَ الْخَلْقَ غَنِيًّا عَنْ طَاعَتِهِمْ آمِنًا لِمَعْصِيَتِهِمْ وَالنَّاسُ يَوْمَئِذٍ فِي الْمَنَازِلِ وَالرَّأْيِ مُخْتَلِفُونَ فَالْعَرَبُ بِشَرِّ تِلْكَ الْمَنَازِلِ أَهْلُ الْحَجَرِ وَأَهْلُ الْوَبَرِ وَأَهْلُ الدَّبَرِ يُحْتَازُ دُونَهُمْ طَيِّبَاتُ الدُّنْيَا وَرَخَاءُ عَيْشِهَا لَا يَسْأَلُونَ اللَّهَ جَمَاعَةً وَلَا يَتْلُونَ لَهُ كِتَابًا مَيِّتُهُمْ فِي النَّارِ وَحَيُّهُمْ أَعْمَى نَجِسٌ مَعَ مَا لَا يُحْصَى مِنْ الْمَرْغُوبِ عَنْهُ وَالْمَزْهُودِ فِيهِ فَلَمَّا أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَنْشُرَ عَلَيْهِمْ رَحْمَتَهُ بَعَثَ إِلَيْهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ { عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ } صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِ السَّلَامُ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ فَلَمْ يَمْنَعْهُمْ ذَلِكَ أَنْ جَرَحُوهُ فِي جِسْمِهِ وَلَقَّبُوهُ فِي اسْمِهِ وَمَعَهُ كِتَابٌ مِنْ اللَّهِ نَاطِقٌ لَا يُقَدَّمُ إِلَّا بِأَمْرِهِ وَلَا يُرْحَلُ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَلَمَّا أُمِرَ بِالْعَزْمَةِ وَحُمِلَ عَلَى الْجِهَادِ انْبَسَطَ لِأَمْرِ اللَّهِ لَوْثُهُ فَأَفْلَجَ اللَّهُ حُجَّتَهُ وَأَجَازَ كَلِمَتَهُ وَأَظْهَرَ دَعْوَتَهُ وَفَارَقَ الدُّنْيَا تَقِيًّا نَقِيًّا ثُمَّ قَامَ بَعْدَهُ أَبُو بَكْرٍ فَسَلَكَ سُنَّتَهُ وَأَخَذَ سَبِيلَهُ وَارْتَدَّتْ الْعَرَبُ أَوْ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُمْ فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَ مِنْهُمْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا الَّذِي كَانَ قَابِلًا انْتَزَعَ السُّيُوفَ مِنْ أَغْمَادِهَا وَأَوْقَدَ النِّيرَانَ فِي شُعُلِهَا ثُمَّ رَكِبَ بِأَهْلِ الْحَقِّ أَهْلَ الْبَاطِلِ فَلَمْ يَبْرَحْ يُقَطِّعُ أَوْصَالَهُمْ وَيَسْقِي الْأَرْضَ دِمَاءَهُمْ حَتَّى أَدْخَلَهُمْ فِي الَّذِي خَرَجُوا مِنْهُ وَقَرَّرَهُمْ بِالَّذِي نَفَرُوا عَنْهُ وَقَدْ كَانَ أَصَابَ مِنْ مَالِ اللَّهِ بَكْرًا يَرْتَوِي عَلَيْهِ وَحَبَشِيَّةً أَرْضَعَتْ وَلَدًا لَهُ فَرَأَى ذَلِكَ عِنْدَ مَوْتِهِ غُصَّةً فِي حَلْقِهِ فَأَدَّى ذَلِكَ إِلَى الْخَلِيفَةِ مِنْ بَعْدِهِ وَفَارَقَ الدُّنْيَا تَقِيًّا نَقِيًّا عَلَى مِنْهَاجِ صَاحِبِهِ ثُمَّ قَامَ بَعْدَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَمَصَّرَ الْأَمْصَارَ وَخَلَطَ الشِّدَّةَ بِاللِّينِ وَحَسَرَ عَنْ ذِرَاعَيْهِ وَشَمَّرَ عَنْ سَاقَيْهِ وَأَعَدَّ لِلْأُمُورِ أَقْرَانَهَا وَلِلْحَرْبِ آلَتَهَا فَلَمَّا أَصَابَهُ قَيْنُ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ أَمَرَ ابْنَ عَبَّاسٍ يَسْأَلُ النَّاسَ هَلْ يُثْبِتُونَ قَاتِلَهُ فَلَمَّا قِيلَ قَيْنُ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ اسْتَهَلَّ يَحْمَدُ رَبَّهُ أَنْ لَا يَكُونَ أَصَابَهُ ذُو حَقٍّ فِي الْفَيْءِ فَيَحْتَجَّ عَلَيْهِ بِأَنَّهُ إِنَّمَا اسْتَحَلَّ دَمَهُ بِمَا اسْتَحَلَّ مِنْ حَقِّهِ وَقَدْ كَانَ أَصَابَ مِنْ مَالِ اللَّهِ بِضْعَةً وَثَمَانِينَ أَلْفًا فَكَسَرَ لَهَا رِبَاعَهُ وَكَرِهَ بِهَا كَفَالَةَ أَوْلَادِهِ فَأَدَّاهَا إِلَى الْخَلِيفَةِ مِنْ بَعْدِهِ وَفَارَقَ الدُّنْيَا تَقِيًّا نَقِيًّا عَلَى مِنْهَاجِ صَاحِبَيْهِ ثُمَّ إِنَّكَ يَا عُمَرُ بُنَيُّ الدُّنْيَا وَلَّدَتْكَ مُلُوكُهَا وَأَلْقَمَتْكَ ثَدْيَيْهَا وَنَبَتَّ فِيهَا تَلْتَمِسُهَا مَظَانَّهَا فَلَمَّا وُلِّيتَهَا أَلْقَيْتَهَا حَيْثُ أَلْقَاهَا اللَّهُ هَجَرْتَهَا وَجَفَوْتَهَا وَقَذِرْتَهَا إِلَّا مَا تَزَوَّدْتَ مِنْهَا فَالْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَلَا بِكَ حَوْبَتَنَا وَكَشَفَ بِكَ كُرْبَتَنَا فَامْضِ وَلَا تَلْتَفِتْ فَإِنَّهُ لَا يَعِزُّ عَلَى الْحَقِّ شَيْءٌ وَلَا يَذِلُّ عَلَى الْبَاطِلِ شَيْءٌ أَقُولُ قَوْلِي وَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ لِي وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ قَالَ أَبُو أَيُّوبَ فَكَانَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ يَقُولُ فِي الشَّيْءِ قَالَ لِيَ ابْنُ الْأَهْتَمِ امْضِ وَلَا تَلْتَفِتْ

Si [Abu Bakr Al Mishri] ay nag-ulat sa akin mula kay [Sulaiman Abu Ayyub Al Khuza'i] mula kay [Yahya bin Sa'id Al Umawi] mula kay [Ma'ruf bin Kharrabudz Al Makki] mula kay [Khalid bin Ma'dan] sinabi niya: "Nakilala ni [Abdullah bin Al Ahtam] si 'Umar bin Abdul'aziz kasama ang mga tao. Walang ginawa si Umar, biglang nakatayo si Abdullah bin Al Ahtam Rahimahullah sa harap niya at agad na nagsalita, pinuri niya si Allah Subhaanallahu wa Ta'ala at pinuri Siya, pagkatapos ay sinabi niya: "Amma ba'd. Katotohanan, nilikha ni Allah Subhaanallahu wa Ta'ala ang mga tao at hindi Niya kailangan ang kanilang pagsunod, Siya ay laging ligtas mula sa kanilang mga kasalanan. Noong panahong iyon, ang mga tao ay nasa iba't ibang antas at pananaw, at ang mga Arabo ay nasa pinakamasamang antas. Ang mga naninirahan sa lungsod, nayon, at bundok ay nahahadlangan sa kabutihan ng mundo at mga kasiyahan nito, sa pangkalahatan ay hindi nila alam kung paano humingi sa Allah Subhaanallahu wa Ta'ala, at hindi nagbabasa ng Kanyang aklat, ang mga namamatay ay nasa impyerno at ang mga nabubuhay sa isang kalagayang bulag sa patnubay at marumi, sila ay mayroong hindi mabilang na kasuklam-suklam at nakakainis na mga problema. Nang naisin ng Allah Subhaanallahu wa Ta'ala na ipalaganap ang Kanyang awa sa kanila, nagpadala Siya ng isang Sugo mula sa kanila, na may katangiang "'AZIIZUN 'ALAIHIM MA ANITTUM HARIISUN 'ALAIKUM BIL MU'MININA RAUFURRAHIIM" (Mabigat ang iyong paghihirap, tunay na naghahangad ng pananampalataya at kaligtasan para sa iyo, lubos na maawain at mahabagin sa mga mananampalataya) -Qs. At Taubah: 128. Nawa'y ipagkaloob sa kanya ng Allah Subhaanallahu wa Ta'ala ang Kanyang mga pagpapala, kasaganaan, awa at mga pagpapala. Gayunpaman, sa kabila ng lahat ng kanyang magagandang katangian, hindi nito napigilan ang kanilang pananakit sa kanyang katawan, pagbibigay sa kanya ng masasamang titulo, kahit na may dala siyang aklat na nagsalita mula kay Allah, wala siyang sinabi maliban sa Kanyang iniutos, hindi siya pumunta maliban kung bibigyan Niya siya ng pahintulot. Kaya nang siya ay utusan na patatagin ang kanyang puso, pasanin ang pasanin ng jihad, iniunat ang kanyang lakas upang isagawa ang mga utos ni Allah Subhaanallahu wa Ta'ala upang maipahayag ni Allah ang Kanyang ebidensya at mapangalagaan ang Kanyang mga salita, pati na rin ang pagpapakita ng kanyang pangangaral. At siya ay namatay sa estado ng kabanalan at kalinisan. Pagkatapos ay humalili sa kanya si Abu Bakr Radliyallahu'anhu at sinundan ang kanyang sunnah, sinusundan ang kanyang landas, ngunit (ang ilan sa) mga Arabo ay tumalikod sa pananampalataya o sinuman sa kanila ang gumawa nito, pagkatapos ay tumanggi si Abu Bakr na tanggapin ang mga ito pagkatapos (ang pagkamatay) ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam bukod sa mga nais tumanggap sa kanya, hinugot ang kanyang espada mula sa kaluban nito at nagsindi ng apoy upang manatili ito kasama ng kanyang tanglaw (tinanggap ang kanyang patakaran sa digmaan), pagkatapos ay kasama ng mga tagapagtanggol ng katotohanan ay nilipol niya ang mga kulto. kasamaan. Hindi siya tumigil sa pakikipagdigma at pagdidilig sa lupa ng kanilang dugo, hanggang sa aktwal niya silang ibinalik sa sinapupunan ng relihiyong kanilang tinalikuran, at muling itinatag sila sa mga turong kanilang tinanggihan. At nakuha niya ang kayamanan ng Allah (ghanimah) sa anyo ng mga batang kamelyo, na kanyang ikinasiya, at nakatagpo siya ng isang babaeng Habasyah na nagpapasuso sa kanyang anak, na pagkatapos ay inakala niyang sa pagkamatay nito ay bara sa kanyang lalamunan. Sa huli ay iniwan niya ang gawaing ito sa caliph na susunod sa kanya, at iniwan niya ang mundo sa isang estado ng kabanalan at kalinisan sa pamamagitan ng pagtataguyod sa manhaj ng kanyang kaibigan (ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam). Pagkatapos ay naging caliph si Umar bin Khattab pagkatapos niya; Nagtayo at nagpaunlad siya ng ilang lungsod, pinagsama niya ang katatagan at kahinahunan, itinulak niya ang kanyang mga manggas at binti (ibig sabihin ay nagtrabaho siya nang husto hangga't maaari), inayos niya ang lahat ng bagay na nakapalibot sa problema, at inihanda niya ang lahat ng kagamitan para sa digmaan, kaya nang saksakin siya ng alipin ni Mughirah bin Syu`bah Radliyallahu'anhu, sinabihan niya si Ibn Abbas Radliyallahu'anhu na tanungin ang mga tao, "Kinumpirma na ba ng mga tao ang mamamatay-tao?" Nang dumating ang balita na ang mamamatay-tao ay "alipin ni Mughirah bin Syu`bah," sumigaw siya nang malakas at pinupuri ang kanyang Panginoon, dahil ang sumaksak sa kanya ay hindi isang taong may karapatan sa fai` kaya maaari niyang ipagtanggol na ginawa niyang legal ang kanyang dugo para sa kadahilanang gawing karapatan niya ito. Si Umar ay kumita ng humigit-kumulang walumpung libo pa kaysa sa kayamanan ni Allah Subhaanallahu wa Ta'ala, at ibinenta pa niya ang kanyang bahay dahil nag-aalala siya na baka maging dependent ito ng kanyang mga anak. Pagkatapos ay ibinigay niya ang mga kayamanang ito sa caliph na sumunod sa kanya, at siya (Umar Radliyallahu'anhu) ay umalis sa mundo sa isang estado ng kabanalan at kalinisan alinsunod sa manhaj ng kanyang kaibigan. Pagkatapos, O Umar bin Abd Aziz, ang mundo ay nagsilang ng isang kaharian para sa iyo at binigyan ka ng dalawang utong nito, at lumaki ka roon na naghahanap ng lugar na iiral, nang ibigay sa iyo ang kapangyarihang iyon, sa halip ay itinapon mo ito kung saan itinapon ito ni Allah Subhaanallahu wa Ta'ala, tinalikuran mo ito, itinuring mo itong kasuklam-suklam, at itinuring mo itong marumi maliban sa iyong kinuha bilang mga probisyon. Purihin si Allah Subhaanallahu wa Ta'ala, dahil sa Iyo ang aming mga kasalanan ay nalilinis, ang aming mga sakuna ay nabubunyag, kaya't magpatuloy ka sa paglakad, huwag lumingon, dahil walang makakatalo sa tama, at walang makakatalo sa mali. Sapat na para sa akin ang sabihin ang mga salitang ito, hinihiling ko sa Allah Subhaanallahu wa Ta'ala ang kapatawaran para sa akin at para sa mga mananampalataya at mga mananampalataya." Sinabi ni Khalid bin Ma'dan Rahimahullah: "Pagkatapos ay may sinabi si Umar bin Abdul Aziz." Sinabi sa akin ni Ibn Haitsam: "Magpatuloy ka at huwag kang lumingon."