Imam Darimi : 3166
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ قَالَ أَوْصَى غُلَامٌ مِنْ الْحَيِّ يُقَالُ لَهُ عَبَّاسُ بْنُ مَرْثَدٍ ابْنُ سَبْعِ سِنِينَ لِظِئْرٍ لَهُ يَهُودِيَّةٍ مِنْ أَهْلِ الْحِيرَةِ بِأَرْبَعِينَ دِرْهَمًا فَقَالَ شُرَيْحٌ إِذَا أَصَابَ الْغُلَامُ فِي وَصِيَّتِهِ جَازَتْ وَإِنَّمَا أَوْصَى لِذِي حَقٍّ قَالَ أَبُو مُحَمَّد أَنَا أَقُولُ بِهِ
[Abu Nu'aim]-ek [Zuhair] esan zigun [Abu Ishaq]-engandik: «Abbas bin Marsad izeneko zazpi urteko herrixka bateko haur batek berrogei dirhameko testamentu bat utzi zion bere inudeari, Al Hirah-ko judu bati. Orduan [Syuraih]-ek erantzun zuen: «Haurra bere testamentuari leial bazaio, zilegi da. Pertsona zilegiarentzat testamentua egin duela besterik ez da». Abu Muhammadek esan zuen: «Nik ere hala uste dut».