Imam Darimi : 2762

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ الْحَارِثِ عَنْ عَلِيٍّ أَنَّهُ أُتِيَ فِي ابْنَيْ عَمٍّ أَحَدُهُمَا أَخٌ لِأُمٍّ فَقِيلَ لِعَلِيٍّ إِنَّ ابْنَ مَسْعُودٍ كَانَ يُعْطِيهِ الْمَالَ كُلَّهُ فَقَالَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِنْ كَانَ لَفَقِيهًا وَلَوْ كُنْتُ أَنَا أَعْطَيْتُهُ السُّدُسَ وَمَا بَقِيَ كَانَ بَيْنَهُمْ

[Muhammad bin Yusuf] fortalte os [Sufyan] fra [Abu Ishaq] fra [Al Harith] fra [Ali], at han engang stod over for spørgsmålet om arv mellem to sønner af sin farbror, hvoraf den ene var hans halvbror. Da Ali fik at vide, at Ibn Mas'ud havde givet sin halvbror al ejendommen, sagde Ali (må Allah være tilfreds med ham): Han er jurist. Hvis jeg var den, der bestemte, ville jeg give ham en sjettedel og dele resten mellem dem.