इमाम बुखारी : 4022

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو وَقَالَ بَكْرُ بْنُ مُضَرَ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ عَنْ بُكَيْرٍ أَنَّ كُرَيْبًا مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ حَدَّثَهُأَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَزْهَرَ وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ أَرْسَلُوا إِلَى عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا فَقَالُوا اقْرَأْ عَلَيْهَا السَّلَامَ مِنَّا جَمِيعًا وَسَلْهَا عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ وَإِنَّا أُخْبِرْنَا أَنَّكِ تُصَلِّيهَا وَقَدْ بَلَغَنَا أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْهَا قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكُنْتُ أَضْرِبُ مَعَ عُمَرَ النَّاسَ عَنْهُمَا قَالَ كُرَيْبٌ فَدَخَلْتُ عَلَيْهَا وَبَلَّغْتُهَا مَا أَرْسَلُونِي فَقَالَتْ سَلْ أُمَّ سَلَمَةَ فَأَخْبَرْتُهُمْ فَرَدُّونِي إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ بِمِثْلِ مَا أَرْسَلُونِي إِلَى عَائِشَةَ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْهَى عَنْهُمَا وَإِنَّهُ صَلَّى الْعَصْرَ ثُمَّ دَخَلَ عَلَيَّ وَعِنْدِي نِسْوَةٌ مِنْ بَنِي حَرَامٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَصَلَّاهُمَا فَأَرْسَلْتُ إِلَيْهِ الْخَادِمَ فَقُلْتُ قُومِي إِلَى جَنْبِهِ فَقُولِي تَقُولُ أُمُّ سَلَمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَمْ أَسْمَعْكَ تَنْهَى عَنْ هَاتَيْنِ الرَّكْعَتَيْنِ فَأَرَاكَ تُصَلِّيهِمَا فَإِنْ أَشَارَ بِيَدِهِ فَاسْتَأْخِرِي فَفَعَلَتْ الْجَارِيَةُ فَأَشَارَ بِيَدِهِ فَاسْتَأْخَرَتْ عَنْهُ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ يَا بِنْتَ أَبِي أُمَيَّةَ سَأَلْتِ عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ إِنَّهُ أَتَانِي أُنَاسٌ مِنْ عَبْدِ الْقَيْسِ بِالْإِسْلَامِ مِنْ قَوْمِهِمْ فَشَغَلُونِي عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ اللَّتَيْنِ بَعْدَ الظُّهْرِ فَهُمَا هَاتَانِ

हे आम्हाला [यह्या बिन सुलेमान] यांनी सांगितले. हे मला [इब्न वहाब] यांनी सांगितले. हे मला ['अमरु] यांनी कळवले, आणि [बक्र बिन मुदलार] यांनी सांगितले, ['अमरु बिन अल-हारीथ] यांच्याकडून, [बुकेर] यांच्याकडून, की [कुरायब] – एक दास- इब्न अब्बास यांनी त्याला सांगितले होते की अब्दुल्लाह इब्न अब्बास, अब्दुर-रहमान इब्न अझर आणि अल-मिस्वार इब्न मखरामा यांनी त्याला पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या पत्नी आयशा यांच्याकडे पाठवले होते, आणि त्यांनी म्हटले: 'तिला आमचे अभिवादन पोहोचवा आणि 'अस्र' नमाजानंतरच्या दोन रकातांबद्दल तिला विचारा, आणि तिला सांगा की आम्ही ऐकले आहे की तुम्ही हे दोन रकात करता, तर आम्हाला माहिती मिळाली आहे की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्यावर मनाई केली होती.' इब्न अब्बास म्हणाले: 'आणि पूर्वी मी उमर इब्न अल-खत्ताब यांच्यासोबत मिळून त्यांना अंमलबजावणी केल्याबद्दल चाबूक मारत होतो.' कुरायब म्हणाला: 'मग मी त्याच्याकडे गेलो आणि त्यांनी मला पाठवलेली बातमी त्याला सांगितली. तेव्हा त्याने म्हटले: "उम्मु सलामाला विचारा!" मग मी त्यांच्याकडे परतलो आणि त्यांना आयशाचे शब्द सांगितले. मग त्यांनी मला आयशाकडे पाठवलेल्या त्याच संदेशासह उम्मु सलामाकडे परत पाठवले.' मग [उम्मु सलामा] म्हणाली: 'मी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना या दोन्ही गोष्टी निषिद्ध करताना ऐकले, तरीही मी त्यांना दोन्ही करताना पाहिले. जेव्हा त्यांनी दोन्ही केले, तेव्हा त्यांनी खरोखरच 'अस्र'ची नमाज अदा केली होती, मग ते आत आले, आणि माझ्याजवळ अनसारांमधील बनी हरमच्या काही स्त्रिया होत्या, मग त्याने त्या दोन रकातांची नमाज अदा केली. मी मग एक दासी त्याच्याकडे पाठवली आणि तिला सांगितले: 'त्याच्याजवळ उभी राहा आणि म्हणा: "उम्मु सलामा म्हणते: ऐ अल्लाहचे प्रेषित, मी तुम्हाला या दोन रकातांना निषिद्ध करताना ऐकले नव्हते का? आणि मी तुम्हाला दोन्ही अदा करताना पाहिले?"' मग, जेव्हा त्याने हाताने इशारा केला, तेव्हा ती त्याच्याजवळून मागे हटली. उम्मु सलामा म्हणाली: "मग त्या दासीने तसे केले, आणि त्याने हाताने इशारा केल्यावर ती त्याच्यापासून मागे हटली. मग, तो वळल्यावर, त्याने म्हटले: 'अरे अबू उमय्याच्या कन्ये, तू 'अस्र' नंतरच्या दोन रकातांबद्दल विचारले; खरं तर, बनी अब्दुल काइसचे काही लोक माझ्याकडे आले होते, ते त्यांच्या काही लोकांचा इस्लाम घेऊन आले होते. मग त्यांनी मला झुहरनंतरच्या दोन रकातांपासून व्यस्त ठेवले; त्या दोन नमाजांबद्दलच प्रश्न होता." अबू मुहम्मद यांना या हदीसविषयी विचारले गेले, ते म्हणाले: "माझा दृष्टिकोन पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडून उमर (रजिअल्लाहु अन्हु) यांच्या हदीसवर आधारित आहे: 'अस्र नमाजानंतर सूर्यास्त होईपर्यंत आणि फज्र नमाजानंतर सूर्योदय होईपर्यंत कोणतीही नमाज नाही.'"