इमाम बुखारी : 3963

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ عَنْ عَمْرِو بْنِ سَلَمَةَ قَالَقَالَ لِي أَبُو قِلَابَةَ أَلَا تَلْقَاهُ فَتَسْأَلَهُ قَالَ فَلَقِيتُهُ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ كُنَّا بِمَاءٍ مَمَرَّ النَّاسِ وَكَانَ يَمُرُّ بِنَا الرُّكْبَانُ فَنَسْأَلُهُمْ مَا لِلنَّاسِ مَا لِلنَّاسِ مَا هَذَا الرَّجُلُ فَيَقُولُونَ يَزْعُمُ أَنَّ اللَّهَ أَرْسَلَهُ أَوْحَى إِلَيْهِ أَوْ أَوْحَى اللَّهُ بِكَذَا فَكُنْتُ أَحْفَظُ ذَلِكَ الْكَلَامَ وَكَأَنَّمَا يُقَرُّ فِي صَدْرِي وَكَانَتْ الْعَرَبُ تَلَوَّمُ بِإِسْلَامِهِمْ الْفَتْحَ فَيَقُولُونَ اتْرُكُوهُ وَقَوْمَهُ فَإِنَّهُ إِنْ ظَهَرَ عَلَيْهِمْ فَهُوَ نَبِيٌّ صَادِقٌ فَلَمَّا كَانَتْ وَقْعَةُ أَهْلِ الْفَتْحِ بَادَرَ كُلُّ قَوْمٍ بِإِسْلَامِهِمْ وَبَدَرَ أَبِي قَوْمِي بِإِسْلَامِهِمْ فَلَمَّا قَدِمَ قَالَ جِئْتُكُمْ وَاللَّهِ مِنْ عِنْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَقًّا فَقَالَ صَلُّوا صَلَاةَ كَذَا فِي حِينِ كَذَا وَصَلُّوا صَلَاةَ كَذَا فِي حِينِ كَذَا فَإِذَا حَضَرَتْ الصَّلَاةُ فَلْيُؤَذِّنْ أَحَدُكُمْ وَلْيَؤُمَّكُمْ أَكْثَرُكُمْ قُرْآنًا فَنَظَرُوا فَلَمْ يَكُنْ أَحَدٌ أَكْثَرَ قُرْآنًا مِنِّي لِمَا كُنْتُ أَتَلَقَّى مِنْ الرُّكْبَانِ فَقَدَّمُونِي بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَأَنَا ابْنُ سِتٍّ أَوْ سَبْعِ سِنِينَ وَكَانَتْ عَلَيَّ بُرْدَةٌ كُنْتُ إِذَا سَجَدْتُ تَقَلَّصَتْ عَنِّي فَقَالَتْ امْرَأَةٌ مِنْ الْحَيِّ أَلَا تُغَطُّوا عَنَّا اسْتَ قَارِئِكُمْ فَاشْتَزَوْا فَقَطَعُوا لِي قَمِيصًا فَمَا فَرِحْتُ بِشَيْءٍ فَرَحِي بِذَلِكَ الْقَمِيصِ

आम्हाला [सुलेमान बिन हारब] यांनी सांगितले. आम्हाला [हम्माद बिन ज़ैद] यांनी [अय्यूब] यांच्याकडून, [अबू किलाबाह] यांच्याकडून, [अमरु बिन सलामाह] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: अबू किलाबाह यांनी मला विचारले, "तुम्ही अबू किलाबाह यांना भेटून त्यांना विचारले नाही का? म्हणून मी अबू किलाबाह यांना विचारले, आणि त्यांनी सांगितले: 'एकदा आम्ही एका झरय़ाजवळ होतो जिथे लोक ये-जा करत होते; प्रवासी वारंवार आमच्याजवळून जात, म्हणून आम्ही त्यांना विचारले: "लोक काय करत आहेत, आणि त्या माणसाबद्दल (म्हणजे मुहम्मद) खरी बातमी काय आहे?"' त्यांनी उत्तर दिले: 'त्याने (मुहम्मदने) दावा केला आहे की अल्लाहने त्याला पाठवले आहे आणि त्याला वचन उघडले आहे; अल्लाहने त्याला अशा प्रकारे वचन उघडले आहे.' आणि मला तो संवाद चांगला आठवतो. जणू त्या शब्दांनी माझ्या हृदयात खोलवर छाप सोडली होती, आणि अरब लोक त्यांच्या इस्लाममुळे त्यांच्या विजयावर जोरदार टीका करत होते. मग त्यांनी म्हटले: 'त्याला (मुहम्मद) आणि त्याच्या लोकांना एकटे सोडा; जर तो आपल्या लोकांवर विजय मिळवतो, तर तो खरोखरच प्रामाणिक पैगंबर आहे, त्यावर शांती असो. जेव्हा विजेत्यांनी (मुसलमानांनी) थोडा वेळ थांबून नंतर निघून गेले, प्रत्येक गट आपल्या इस्लाममध्ये पुढे निघाला, आणि माझे वडील त्यांच्या इस्लाममध्ये माझ्या लोकांना भेटायला धावले. जेव्हा माझे वडील पोहोचले, ते म्हणाले: 'अल्लाहच्या शपथाने, मी नुकताच पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना भेटलो, आणि त्यांनी सांगितले: "या प्रकारे, या वेळी नमाज अदा करा. जेव्हा नमाजाचा वेळ येतो, तेव्हा तुमच्यापैकी एखाद्याने अजान करावी, आणि जो तुमचे नेतृत्व करतो तोच असा असावा ज्याने सर्वाधिक कुरआन कंठस्थ केला आहे. मग त्यांनी एकमेकांकडे पाहिले, आणि माझ्यापेक्षा जास्त कुरआन कंठस्थ असलेला कोणीही तिथे नव्हता, कारण मी त्या घोडेस्वाराला भेटले होते; म्हणून त्यांनी मला पुढे येण्यास सांगितले (त्यांच्यासमोर नमाजचे नेतृत्व करण्यासाठी), जरी त्या वेळी माझे वय फक्त सहा-सात वर्षांचे होते. जेव्हा मी रुकू करलो, तेव्हा मी घातलेले कापड माझ्यावरून घसरले. मग गावातील एका स्त्रीने सुचवले, 'तुमच्या पाठकांच्या नितंबांना झाकण्यासाठी काहीतरी घातले तर कसे?' म्हणून त्यांनी लगेचच माझ्यासाठी एक चोगा घेतला आणि तो कापला; त्या चोगामुळे मला झालेली आनंदमय भावना काहीच नव्हती.