Imam Darimi : 2133

أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي سُلَيْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ يَقُولُ سُئِلْتُ عَنْ الْمُتَلَاعِنَيْنِ فِي إِمَارَةِ مُصْعَبِ بْنِ الزُّبَيْرِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا فَمَا دَرَيْتُ مَا أَقُولُ قَالَ فَقُمْتُ حَتَّى أَتَيْتُ مَنْزِلَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَقُلْتُ لِلْغُلَامِ اسْتَأْذِنْ لِي عَلَيْهِ فَقَالَ إِنَّهُ قَائِلٌ لَا تَسْتَطِيعُ أَنْ تَدْخُلَ عَلَيْهِ قَالَ فَسَمِعَ ابْنُ عُمَرَ صَوْتِي فَقَالَ ابْنُ جُبَيْرٍ فَقُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ ادْخُلْ فَمَا جَاءَ بِكَ هَذِهِ السَّاعَةَ إِلَّا حَاجَةٌ قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْتُهُ وَهُوَ مُفْتَرِشٌ بَرْذَعَةَ رَحْلِهِ مُتَوَسِّدٌ مِرْفَقَةً أَوْ قَالَ نُمْرُقَةً شَكَّ عَبْدُ اللَّهِ حَشْوُهَا لِيفٌ فَقُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُتَلَاعِنَانِ أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ نَعَمْ إِنَّ أَوَّلَ مَنْ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فُلَانٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ أَحَدَنَا رَأَى امْرَأَتَهُ عَلَى فَاحِشَةٍ كَيْفَ يَصْنَعُ إِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى أَمْرٍ عَظِيمٍ وَإِنْ تَكَلَّمَ فَمِثْلُ ذَلِكَ قَالَ فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَقَامَ لِحَاجَتِهِ فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الَّذِي سَأَلْتُكَ عَنْهُ قَدْ ابْتُلِيتُ بِهِ قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى هَؤُلَاءِ الْآيَاتِ الَّتِي فِي سُورَةِ النُّورِ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ } حَتَّى خَتَمَ هَؤُلَاءِ الْآيَاتِ قَالَ فَدَعَا الرَّجُلَ فَتَلَاهُنَّ عَلَيْهِ وَذَكَّرَهُ بِاللَّهِ وَأَخْبَرَهُ أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ فَقَالَ مَا كَذَبْتُ عَلَيْهَا ثُمَّ دَعَا الْمَرَأَةَ فَوَعَظَهَا وَذَكَّرَهَا وَأَخْبَرَهَا أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ فَقَالَتْ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنَّهُ لَكَاذِبٌ فَدَعَا الرَّجُلَ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الصَّادِقِينَ { وَالْخَامِسَةُ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنْ الْكَاذِبِينَ } ثُمَّ أُتِيَ بِالْمَرْأَةِ فَشَهِدَتْ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الْكَاذِبِينَ { وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنْ الصَّادِقِينَ } ثُمَّ فَرَّقَ بَيْنَهُمَا

O n’à informou [o Yazid bin Harun] o n’à informou [o Abdul Malik bin Sulaiman] o l’à dito; Ho sentio [o Sa'id bin Giubair] dî; Me son domandæ in sce doe persoñe che favan o li'an un con l'atro inta direçion do Mush'ab bin Az Zubair, ean separæ?' No saiö cöse gh'ò da dî. Dapeu me son levou e son vegnuo a cà [do Abdullah bin Umar], ò dito à un scciavo; — Domandame o permisso de veddelo! ' O scciavo o l'à respòsto; — Veramente o l'à dito; «No o peu attrovâlo». Quande o Ibn Umar o l’à sentio a mæ voxe, o l’à dito; — Sei ti Ibn Giubair? Mi ò respòsto; «Sì, giusto». O Ibn Omar o l'à dito; «Drento, no ti vegni à di momenti comme questo feua che no ghe segge un beseugno». Dapeu l’ò incontrou e l’ò attrovou à spantegâ a sella do seu veicolo contra un cuscino – o Abdullah o l’ea dubioso in sciâ redaçion do hadith – ch’o l’ea pin de sciorte. Allora ò dito; «O Abu Abdurrahman, doe persoñe che fan o li'an son separæ tra de loiatre?» O Ibn Omar o l'à dito; — Subbanalla, sì. De fæto, a primma persoña ch'a l'à domandou in sce questo a l'é stæta o Fulan, dapeu o l'à dito; «O Messaggê de Allah, che Allah o t’aggiutte benediçioin e saluti, cöse ne pensi se un de nòi o vedde a seu moggê commette un atto vile, cöse o dovieiva fâ? Se o l'é mutto aloa o l'é mutto pe de cöse grende, ma se o parla, aloa o l'é coscì ascì». O Rasulullah o l'à fæto mutto e o no l'à responduo, dapeu o s'é levou pe fâ quarcösa. Un momento dòppo l’òmmo o l’é vegnuo da-o Profeta e o l’à dito; «O Messaggê de Allah, de fæto quello che t’ò domandou o m’é avvegnuo». O Ibn Omar o l'à continuou; 'Allora Allah Ta'ala o l'à revelou o verscio inta Sura An Nur: E quelli che accusan e seu moggê de -d'adultëio-' QS An Nur; 6 a-o completamento. O Ibn Omar o l'à continuou; Dòppo quello o l’à ciammou l’òmmo e o gh’à lezzuo o verscio, o gh’à fæto pensâ à Allah e o gh’à dito che o castiggo inte sto mondo o l’é ciù leggio che o castiggo inte l’atro mondo. Allora o l'à dito; «No gh'ò dito de buxie». Dapeu o l’à ciammou a dònna – seu moggê –, o l’à conseggiâ e o gh’à fæto pensâ e o gh’à dito che o castiggo inte sto mondo o l’é ciù leggio che o castiggo inte l’atro mondo’. A dònna – a seu moggê – a l'à dito; ‘Pe quello ch’o t’à mandou co-a veitæ, o l’à mensou’. O l'à ciammou in sciâ fin l'òmmo, dapeu o l'à giurou quattro vòtte into nomme de Allah ch'o l'ea tra o pòpolo veo, e a quinta vòtta che a malediçion de Allah a gh'avieiva capitou s'o l'ea tra quelli che mensoñan, dapeu a dònna a l'é stæta portâ e o l'à giurou quattro vòtte into nomme de Allah, ch'o saieiva stæto tra quelli che lif'ra. se o l’ea tra o pòpolo veo. Dapeu o l'à separou i doî.»