इमाम बुखारी : 3920

حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَلَمَّا اعْتَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي ذِي الْقَعْدَةِ فَأَبَى أَهْلُ مَكَّةَ أَنْ يَدَعُوهُ يَدْخُلُ مَكَّةَ حَتَّى قَاضَاهُمْ عَلَى أَنْ يُقِيمَ بِهَا ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ فَلَمَّا كَتَبُوا الْكِتَابَ كَتَبُوا هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ قَالُوا لَا نُقِرُّ لَكَ بِهَذَا لَوْ نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا مَنَعْنَاكَ شَيْئًا وَلَكِنْ أَنْتَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ امْحُ رَسُولَ اللَّهِ قَالَ عَلِيٌّ لَا وَاللَّهِ لَا أَمْحُوكَ أَبَدًا فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكِتَابَ وَلَيْسَ يُحْسِنُ يَكْتُبُ فَكَتَبَ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ لَا يُدْخِلُ مَكَّةَ السِّلَاحَ إِلَّا السَّيْفَ فِي الْقِرَابِ وَأَنْ لَا يَخْرُجَ مِنْ أَهْلِهَا بِأَحَدٍ إِنْ أَرَادَ أَنْ يَتْبَعَهُ وَأَنْ لَا يَمْنَعَ مِنْ أَصْحَابِهِ أَحَدًا إِنْ أَرَادَ أَنْ يُقِيمَ بِهَا فَلَمَّا دَخَلَهَا وَمَضَى الْأَجَلُ أَتَوْا عَلِيًّا فَقَالُوا قُلْ لِصَاحِبِكَ اخْرُجْ عَنَّا فَقَدْ مَضَى الْأَجَلُ فَخَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَبِعَتْهُ ابْنَةُ حَمْزَةَ تُنَادِي يَا عَمِّ يَا عَمِّ فَتَنَاوَلَهَا عَلِيٌّ فَأَخَذَ بِيَدِهَا وَقَالَ لِفَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلَام دُونَكِ ابْنَةَ عَمِّكِ حَمَلَتْهَا فَاخْتَصَمَ فِيهَا عَلِيٌّ وَزَيْدٌ وَجَعْفَرٌ قَالَ عَلِيٌّ أَنَا أَخَذْتُهَا وَهِيَ بِنْتُ عَمِّي وَقَالَ جَعْفَرٌ ابْنَةُ عَمِّي وَخَالَتُهَا تَحْتِي وَقَالَ زَيْدٌ ابْنَةُ أَخِي فَقَضَى بِهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِخَالَتِهَا وَقَالَ الْخَالَةُ بِمَنْزِلَةِ الْأُمِّ وَقَالَ لِعَلِيٍّ أَنْتَ مِنِّي وَأَنَا مِنْكَ وَقَالَ لِجَعْفَرٍ أَشْبَهْتَ خَلْقِي وَخُلُقِي وَقَالَ لِزَيْدٍ أَنْتَ أَخُونَا وَمَوْلَانَا وَقَالَ عَلِيٌّ أَلَا تَتَزَوَّجُ بِنْتَ حَمْزَةَ قَالَ إِنَّهَا ابْنَةُ أَخِي مِنْ الرَّضَاعَةِ

मला ['उबैदुल्ला इब्न मूसा] यांनी [इस्राईल] यांच्याकडून, त्यांनी [अबू इशाक] यांच्याकडून, आणि त्यांनी [अल-बरा], अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो, यांच्याकडून सांगितले की: जेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) यांनी ذو القعدة महिन्यात उमराह केला, आणि मक्काचे लोक त्यांना मक्कामध्ये प्रवेश देण्यास अनिच्छुक होते जोपर्यंत त्यांनी अट घातली की ते फक्त तीन दिवसच थांबतील, तेव्हा मुसलमानांनी एक करारनामा लिहिला; त्यांनी तो या शब्दांत लिहिला: "हा तो निर्णय आहे जो अल्लाहच्या पैगंबराने स्वीकारला आहे." मग कुरैश लोकांनी आक्षेप घेतला, "आम्ही हे मान्य करत नाही; जर आम्हाला माहित असते की तुम्ही अल्लाहचे प्रेषित आहात, तर आम्ही तुम्हाला कधीच अडवले नसते, परंतु तुम्ही फक्त मुहम्मद बिन अब्दुल्लाह आहात." पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उत्तर दिले, 'मी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आहे, आणि मीच मुहम्मद इब्न अब्दुल्लाह देखील आहे.' त्यानंतर त्यांनी अली इब्न अबू तालिब (रज़िअल्लाहु अन्हु) यांना सांगितले, 'कृपया "पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम)" हा वाक्प्रचार मिटवा.' अली म्हणाले, 'अल्लाहुनेकडून शपथ, मी ते कधीच मिटवणार नाही.' पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम), ज्यांच्यावर अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद असोत, त्यांनी नंतर कागद घेतला —जरी तो नीट लिहू शकत नव्हता—आणि लिहिले: 'ही मुहम्मद इब्न अब्दुल्ला यांनी मान्य केलेली आज्ञा आहे: की तो मक्कामध्ये शस्त्रांसह प्रवेश करू नये, फक्त नळीत घातलेली तलवार सोडून; की मक्काचे लोक त्याचा अनुयायी होऊ इच्छिणाऱ्या कोणालाही तवाफ करण्यापासून रोखू नयेत; आणि ते तिथे वसण्यास इच्छुक असलेल्या त्याच्या कोणत्याही साथीदारांना अडवू नयेत.' जेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मक्कामध्ये प्रवेश झाले आणि मुदत संपली, तेव्हा कुरैश लोकांनी अली (क.) यांच्याकडे जाऊन म्हटले, 'तुमच्या सोबतीला (म्हणजे मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम)) सांगा की मक्कामध्ये त्यांचा मुक्काम संपला आहे!' मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी मक्का सोडले, आणि हम्झा यांची मुलगी त्यांच्या मागे धावत येऊन 'अहो काका, अहो काका' असे ओरडू लागली. अली यांनी तिचा हात धरला, पण तिने हात सोडवला आणि फातिमा (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना म्हणाली, 'कृपया माझ्या काकांच्या मुलीची काळजी घ्या.' म्हणून फातिमा तिला उचलून घेऊन गेल्या. मग अली, ज़ैद आणि जाफर यांनी हमजाच्या मुलीवर वाद घातला (म्हणजे प्रत्येकाला ती आपल्या घरी हवी होती). अली म्हणाले, 'ती माझ्या काकांची मुलगी आहे, म्हणून मी तिला घेईन.' जाफर म्हणाले, 'ती माझ्या काकांची मुलगी आहे, आणि तिची काकू माझी पत्नी आहे.' जैद म्हणाले, 'ती माझ्या भावाची मुलगी आहे.' पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी तिच्या काकूच्या बाजूने निर्णय दिला आणि म्हणाले, 'काकू म्हणजे आईची जागा घेणारी असते.' आणि त्याने अलीला म्हटले: 'तू माझा एक अंश आहेस आणि मी तुझा एक अंश आहे.' आणि जाफरला त्याने म्हटले: 'माझी वृत्ती तुझ्या वृत्तीसारखी आहे.' आणि जैदला त्याने म्हटले: 'तू आमचा भाऊ आणि आमचा माउला आहेस.' अलीने पैगंबर (स.) यांना विचारले: 'तुम्ही हमजाची मुलगी का लग्न करत नाही?' पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उत्तर दिले: 'ती माझ्या पोसलेल्या भावाची मुलगी आहे.'