इमाम बुखारी : 3792

حَدَّثَنَا خَلَّادُ بْنُ يَحْيَى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ أَتَيْتُ جَابِرًا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَإِنَّا يَوْمَ الْخَنْدَقِ نَحْفِرُ فَعَرَضَتْ كُدْيَةٌ شَدِيدَةٌ فَجَاءُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا هَذِهِ كُدْيَةٌ عَرَضَتْ فِي الْخَنْدَقِ فَقَالَ أَنَا نَازِلٌ ثُمَّ قَامَ وَبَطْنُهُ مَعْصُوبٌ بِحَجَرٍ وَلَبِثْنَا ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ لَا نَذُوقُ ذَوَاقًا فَأَخَذَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمِعْوَلَ فَضَرَبَ فَعَادَ كَثِيبًا أَهْيَلَ أَوْ أَهْيَمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي إِلَى الْبَيْتِ فَقُلْتُ لِامْرَأَتِي رَأَيْتُ بِالنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا مَا كَانَ فِي ذَلِكَ صَبْرٌ فَعِنْدَكِ شَيْءٌ قَالَتْ عِنْدِي شَعِيرٌ وَعَنَاقٌ فَذَبَحَتْ الْعَنَاقَ وَطَحَنَتْ الشَّعِيرَ حَتَّى جَعَلْنَا اللَّحْمَ فِي الْبُرْمَةِ ثُمَّ جِئْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْعَجِينُ قَدْ انْكَسَرَ وَالْبُرْمَةُ بَيْنَ الْأَثَافِيِّ قَدْ كَادَتْ أَنْ تَنْضَجَ فَقُلْتُ طُعَيِّمٌ لِي فَقُمْ أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَرَجُلٌ أَوْ رَجُلَانِ قَالَ كَمْ هُوَ فَذَكَرْتُ لَهُ قَالَ كَثِيرٌ طَيِّبٌ قَالَ قُلْ لَهَا لَا تَنْزِعْ الْبُرْمَةَ وَلَا الْخُبْزَ مِنْ التَّنُّورِ حَتَّى آتِيَ فَقَالَ قُومُوا فَقَامَ الْمُهَاجِرُونَ وَالْأَنْصَارُ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ قَالَ وَيْحَكِ جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَمَنْ مَعَهُمْ قَالَتْ هَلْ سَأَلَكَ قُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ ادْخُلُوا وَلَا تَضَاغَطُوا فَجَعَلَ يَكْسِرُ الْخُبْزَ وَيَجْعَلُ عَلَيْهِ اللَّحْمَ وَيُخَمِّرُ الْبُرْمَةَ وَالتَّنُّورَ إِذَا أَخَذَ مِنْهُ وَيُقَرِّبُ إِلَى أَصْحَابِهِ ثُمَّ يَنْزِعُ فَلَمْ يَزَلْ يَكْسِرُ الْخُبْزَ وَيَغْرِفُ حَتَّى شَبِعُوا وَبَقِيَ بَقِيَّةٌ قَالَ كُلِي هَذَا وَأَهْدِي فَإِنَّ النَّاسَ أَصَابَتْهُمْ مَجَاعَةٌ

आम्हाला हे [खलाद बिन याह्या] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अब्दुल वहाद बिन आयमन] यांच्याकडून त्यांच्या वडिलांकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: मी एकदा [जैबिर] (अल्लाहे त्यांच्यावर खुशाल होवो) यांना भेटलो, "जेव्हा आम्ही खंदकाच्या लढाईत खंदक खोदत होतो, तेव्हा एका अतिशय कठीण खडकाने आम्हाला अडथळा आणला, मग साहाबींनी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे जाऊन सांगितले, 'खांद्याची खण खोदताना ही अतिशय कठीण खडक आमच्या मार्गात अडथळा ठरली आहे,' तेव्हा त्यांनी म्हटले, 'मी स्वतः खाली जाईन.' मग ते (खांद्यात) उभे राहिले, त्यांचा उदर भूक लागल्यामुळे एका दगडाने टेकलेला होता. तीन दिवस आम्ही काहीही अन्न न खाता होतो, मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी कुल्हाडी उचलली आणि त्या खडकावर इतक्या जोरात घाव घातले की तो तुटून तुकडे झाले – किंवा पूर्णपणे नष्ट झाला. मग मी म्हटले, "अल्लाहच्या पैगंबर, मला घरी जाण्याची परवानगी द्या." त्यानंतर मी माझ्या पत्नीला म्हटले, "पैगंबर, सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, यांच्यात मी काहीतरी पाहिले आहे जे मी स्वतः सहन करू शकत नाही; तुमच्याकडे (खाण्यासाठी) काही आहे का?" माझ्या पत्नीने उत्तर दिले, "माझ्याकडे काही गहू आणि एक लहान बोकडी आहे." तिने मग त्या लहान बोकड्याची शिकार करून गोट्यात शिजवण्यासाठी गव्हाचा पीठ मळला. त्यानंतर मी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे गेलो, जेव्हा पीठ शिजत होते आणि भांडे दोन आगींमध्ये ठेवलेले होते आणि जवळजवळ तयार झाले होते. मग मी म्हणालो, 'माझ्याकडे थोडे अन्न आहे,' आणि अल्लाहचे प्रेषित, सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, फक्त एक-दोन लोकांसह उठले. त्याने विचारले: "किती लोकांसाठी?" मी त्याला सांगितले, आणि त्याने म्हटले: "अनेक लोक आले तरी काही फरक पडत नाही." त्याने पुन्हा म्हटले: "तुमच्या पत्नीला सांगा की मी येईपर्यंत भांडे आणि पीठ आगीवरून काढू नये." त्यानंतर त्याने म्हटले: "तुम्ही सर्वजण उठा." मुहाजिर आणि ansar लगेच उठून निघाले. जेव्हा जबीर आपल्या पत्नीला भेटला, तेव्हा त्याने म्हटले, "अरे देवा, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) मुहाजिर आणि ansar आणि त्यांच्या सोबतच्या लोकांसह आले आहेत." जबीरच्या पत्नीने विचारले, "त्यांनी (पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) खरंच तुम्हाला तसे करण्यास सांगितले?" जबीरने उत्तर दिले, "होय, त्यांनी सांगितले." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: "अंदर या आणि एकमेकांना धक्कादायक करू नका." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी ब्रेडचे तुकडे केले आणि त्यात मांस घातले, आणि त्यांनी भांडे व आग झाकली. मग त्यांनी ते उचलून आपल्या सोबतीजवळ आणले. मग त्यांनी भांडे परत घेतले आणि ब्रेडचे तुकडे करत, सर्व साथीदारांना पुरेसे वाटप करत राहिले, तोपर्यंत सर्वजण तृप्त झाले आणि अजूनही काही उरले होते. त्यानंतर त्यांनी सांगितले: "आता तुम्ही (म्हणजे जबीरची पत्नी) जेवा, आणि शक्य असल्यास इतरांनाही द्या, कारण अजूनही बरेच लोक भूकेले आहेत."