Kisah Wahsyi: Masuk Islam setelah membunuh Hamzah, lalu menebus kesalahannya dengan membunuh Musailamah Al-Kaddhab

Imam Bukhari : 3764

حَدَّثَنِي أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ الضَّمْرِيِّ قَالَخَرَجْتُ مَعَ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ فَلَمَّا قَدِمْنَا حِمْصَ قَالَ لِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَدِيٍّ هَلْ لَكَ فِي وَحْشِيٍّ نَسْأَلُهُ عَنْ قَتْلِ حَمْزَةَ قُلْتُ نَعَمْ وَكَانَ وَحْشِيٌّ يَسْكُنُ حِمْصَ فَسَأَلْنَا عَنْهُ فَقِيلَ لَنَا هُوَ ذَاكَ فِي ظِلِّ قَصْرِهِ كَأَنَّهُ حَمِيتٌ قَالَ فَجِئْنَا حَتَّى وَقَفْنَا عَلَيْهِ بِيَسِيرٍ فَسَلَّمْنَا فَرَدَّ السَّلَامَ قَالَ وَعُبَيْدُ اللَّهِ مُعْتَجِرٌ بِعِمَامَتِهِ مَا يَرَى وَحْشِيٌّ إِلَّا عَيْنَيْهِ وَرِجْلَيْهِ فَقَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ يَا وَحْشِيُّ أَتَعْرِفُنِي قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ثُمَّ قَالَ لَا وَاللَّهِ إِلَّا أَنِّي أَعْلَمُ أَنَّ عَدِيَّ بْنَ الْخِيَارِ تَزَوَّجَ امْرَأَةً يُقَالُ لَهَا أُمُّ قِتَالٍ بِنْتُ أَبِي الْعِيصِ فَوَلَدَتْ لَهُ غُلَامًا بِمَكَّةَ فَكُنْتُ أَسْتَرْضِعُ لَهُ فَحَمَلْتُ ذَلِكَ الْغُلَامَ مَعَ أُمِّهِ فَنَاوَلْتُهَا إِيَّاهُ فَلَكَأَنِّي نَظَرْتُ إِلَى قَدَمَيْكَ قَالَ فَكَشَفَ عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ أَلَا تُخْبِرُنَا بِقَتْلِ حَمْزَةَ قَالَ نَعَمْ إِنَّ حَمْزَةَ قَتَلَ طُعَيْمَةَ بْنَ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ بِبَدْرٍ فَقَالَ لِي مَوْلَايَ جُبَيْرُ بْنُ مُطْعِمٍ إِنْ قَتَلْتَ حَمْزَةَ بِعَمِّي فَأَنْتَ حُرٌّ قَالَ فَلَمَّا أَنْ خَرَجَ النَّاسُ عَامَ عَيْنَيْنِ وَعَيْنَيْنِ جَبَلٌ بِحِيَالِ أُحُدٍ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ وَادٍ خَرَجْتُ مَعَ النَّاسِ إِلَى الْقِتَالِ فَلَمَّا أَنْ اصْطَفُّوا لِلْقِتَالِ خَرَجَ سِبَاعٌ فَقَالَ هَلْ مِنْ مُبَارِزٍ قَالَ فَخَرَجَ إِلَيْهِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَقَالَ يَا سِبَاعُ يَا ابْنَ أُمِّ أَنْمَارٍ مُقَطِّعَةِ الْبُظُورِ أَتُحَادُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ثُمَّ شَدَّ عَلَيْهِ فَكَانَ كَأَمْسِ الذَّاهِبِ قَالَ وَكَمَنْتُ لِحَمْزَةَ تَحْتَ صَخْرَةٍ فَلَمَّا دَنَا مِنِّي رَمَيْتُهُ بِحَرْبَتِي فَأَضَعُهَا فِي ثُنَّتِهِ حَتَّى خَرَجَتْ مِنْ بَيْنِ وَرِكَيْهِ قَالَ فَكَانَ ذَاكَ الْعَهْدَ بِهِ فَلَمَّا رَجَعَ النَّاسُ رَجَعْتُ مَعَهُمْ فَأَقَمْتُ بِمَكَّةَ حَتَّى فَشَا فِيهَا الْإِسْلَامُ ثُمَّ خَرَجْتُ إِلَى الطَّائِفِ فَأَرْسَلُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَسُولًا فَقِيلَ لِي إِنَّهُ لَا يَهِيجُ الرُّسُلَ قَالَ فَخَرَجْتُ مَعَهُمْ حَتَّى قَدِمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا رَآنِي قَالَ آنْتَ وَحْشِيٌّ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ أَنْتَ قَتَلْتَ حَمْزَةَ قُلْتُ قَدْ كَانَ مِنْ الْأَمْرِ مَا بَلَغَكَ قَالَ فَهَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْ تُغَيِّبَ وَجْهَكَ عَنِّي قَالَ فَخَرَجْتُ فَلَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَخَرَجَ مُسَيْلِمَةُ الْكَذَّابُ قُلْتُ لَأَخْرُجَنَّ إِلَى مُسَيْلِمَةَ لَعَلِّي أَقْتُلُهُ فَأُكَافِئَ بِهِ حَمْزَةَ قَالَ فَخَرَجْتُ مَعَ النَّاسِ فَكَانَ مِنْ أَمْرِهِ مَا كَانَ قَالَ فَإِذَا رَجُلٌ قَائِمٌ فِي ثَلْمَةِ جِدَارٍ كَأَنَّهُ جَمَلٌ أَوْرَقُ ثَائِرُ الرَّأْسِ قَالَ فَرَمَيْتُهُ بِحَرْبَتِي فَأَضَعُهَا بَيْنَ ثَدْيَيْهِ حَتَّى خَرَجَتْ مِنْ بَيْنِ كَتِفَيْهِ قَالَ وَوَثَبَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَضَرَبَهُ بِالسَّيْفِ عَلَى هَامَتِهِقَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْفَضْلِ فَأَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ يَسَارٍ أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يَقُولُ فَقَالَتْ جَارِيَةٌ عَلَى ظَهْرِ بَيْتٍ وَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَتَلَهُ الْعَبْدُ الْأَسْوَدُ

মোক কৈছে [আবু জাফৰ মহম্মদ বিন আব্দুল্লাই] আমাক কৈছে [হুজাইন বিন আল মুছানানাই] আমাক [আব্দুল আজিজ বিন আব্দুল্লাহ বিন আবু চালামাহে] [আব্দুল্লাহ বিন আল ফাদল]ৰ পৰা [চুলাইমান বিন ইয়াছাৰ]ৰ পৰা [জাফৰ বিন আমৰু বিন উমাইয়া আদল ড্লাম্ৰী]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল, ‘মই উবাইদুল্লাহৰ সৈতে ওলাই আহিলোঁ 'আদি বিন হিয়াৰক শ্বামলৈ। আমি যেতিয়া হিমছত উপস্থিত হ’লোঁ, তেতিয়া উবাইদুল্লাহ বিন আদীয়ে মোক ক’লে, ‘আমি [ৱাহছি]ৰ ওচৰলৈ গৈ হামজা হত্যাৰ -কাণ্ড-ৰ বিষয়ে সুধিম নেকি?’ মই উত্তৰ দিলোঁ, ‘ঠিক আছে’। সেই সময়ত ৱাহছিয়ে হিমছত বাস কৰিছিল, আমি যেতিয়া তেওঁৰ বিষয়ে সুধিলোঁ, তেতিয়া আমাক দেখা গ’ল যে ৱাহছি সেই সময়ত তেওঁৰ ঘৰৰ ছাঁত আছিল, যেন তেওঁ এজন কৃষ্ণাংগ মানুহ’। জাফৰ বিন আমৰু আদ-দ্লাম্ৰীয়ে ক’লে, তাৰ পিছত আমি তেওঁৰ সন্মুখত নথকালৈকে তেওঁৰ কাষ চাপিলোঁ, আমি শুভেচ্ছা ক’লোঁ, আৰু তেওঁ উত্তৰ দিলে। সেই সময়ত উবৈদুল্লাই মূৰ ঢাকি ভাঁজ কৰি ৰাখিছিল, যাতে উবৈদুল্লাৰ দুচকু আৰু ভৰি দুখনৰ বাহিৰে ৱাহছিয়ে তেওঁক দেখা নাপালে। 'উবাইদুল্লাই সুধিলে, 'হে ৱাহছি, তুমি মোক চিনি পাছানে?' ৱাহছিয়েও লক্ষ্য কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, ‘আল্লাহৰ কচম, নাই! মই তোমাক চিনি নাপালোঁ, মাথোঁ মই জানিছিলোঁ যে আদি বিন খিয়াৰে আবু আল ইছৰ কন্যা উম্ম কিতাল নামৰ এগৰাকী মহিলাক বিয়া কৰাইছিল। তাইৰ পৰা মক্কাত এটা সন্তান জন্ম হ’ল, গতিকে তাক আন কোনোবাই স্তনপান কৰাবলৈ ক’লে গতিকে মই সৰু ল’ৰাটোক মাকৰ লগত লৈ গ’লোঁ, মই তাক তাৰ হাতত তুলি দিলোঁ, যেন মই তাক একেই দেখিছো, যদি মই তোমাৰ ভৰি দুখনলৈ চাওঁ’। জাফৰ বিন আমৰু আদ-দ্লামৰীয়ে ক’লে, তাৰ পিছত উবাইদুল্লাই তেওঁৰ মুখ প্ৰকাশ কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, ‘আপুনি আমাক হামজাহ হত্যাৰ কথা ক’বনে?’ ৱাহছিয়ে উত্তৰ দিলে, ‘ঠিক আছে, যেতিয়া হামজাহে বদৰৰ যুদ্ধত তু’আইমা বিন আদীক হত্যা কৰিছিল, তেতিয়া মোৰ মালিক জুবাইৰ বিন মুথ’ইমে মোক কৈছিল, ‘যদি তুমি মোৰ ককাৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ হিচাপে হামজাহক হত্যা কৰাত সফল হ’বা, তেন্তে তুমি মুক্ত হ’বা’। যেতিয়া মানুহবোৰ লগে লগে 'আইনাইন'লৈ ওলাই আহিল, - উহুদৰ তলৰ এটা সৰু পাহাৰ যিটো পাহাৰৰ পৰা পৃথক - মই তেওঁলোকৰ লগত যুদ্ধত যোগদান কৰিবলৈ ওলাই আহিলোঁ, যেতিয়া সৈন্যবাহিনীবোৰ মুখামুখিকৈ যুঁজিবলৈ আহিছিল, তেতিয়া ছিবা ওলাই আহিল 'ক'লে, 'কোনে যুঁজিবলৈ সাহস কৰে?' সেই কথা শুনি হামজাহ বিন আব্দুল আল মুনথালিব ওলাই আহি ক’লে, ‘হে শিশু - যিজন - নাৰীৰ যৌনাংগৰ মাংসৰ টুকুৰাৰ পৰা ওলাই আহিছিল - কাৰোবাৰ প্ৰতি অপমান আৰু অপমানৰ ভাষা - পেণ্ট -, আপুনি আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক প্ৰত্যাহ্বান জনাব নেকি?’ তাৰ পিছত হামজাহে তেওঁক শেষ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল। তাৰ পিছত মই গোপনে হামজাহক এটা ডাঙৰ শিলৰ আঁৰত টাৰ্গেট কৰিলোঁ, যেতিয়ালৈকে তেওঁ মোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল, আৰু তেওঁ মোৰ অতি ওচৰত আছিল, মই লগে লগে মোৰ বৰশীটো দলিয়াই দিলোঁ আৰু ই তেওঁৰ পেটৰ তলৰ অংশত খুন্দা মাৰিলে, যাতে বৰশীৰে আঘাত কৰা অঞ্চলটোত যি আছিল সেয়া ওলাই আহিল।' ৱাহছিয়ে আৰু ক’লে, ‘আৰু মই সেইটোৱেই প্ৰতিশ্ৰুতি দিম’। মানুহবোৰ ঘৰলৈ উভতি আহি মইও সিহঁতৰ লগত উভতি গ’লোঁ’। ৱাহছিয়ে আৰু ক’লে, ‘মই মক্কাত থাকিলোঁ যেতিয়ালৈকে ইছলাম তাত ইছলাম বিয়পি নাযায়, তাৰ পিছত মই তাইফলৈ ৰাওনা হ’লোঁ, যেতিয়া তাইফৰ মানুহে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ কেইবাজনো ৰাছুল পঠিয়াই দিলে, তেতিয়া ৰাছুলৰ এজনে মোক ক’লে, ‘তেওঁ ৰাছুলৰ কোনো ক্ষতি নকৰে’। ৱাহছিয়ে আৰু ক’লে, ‘মই তেওঁলোকৰ লগত গৈছিলো যেতিয়ালৈকে মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামক লগ নাপালোঁ। মোক দেখি তেওঁ সুধিলে: 'আপুনি ৱাহছি নেকি?' মই উত্তৰ দিলোঁ, ‘ঠিক আছে’। তেওঁ ক'লে: 'আপুনিয়েই নেকি হামজাক হত্যা কৰাজন?' ৱাহছিয়ে উত্তৰ দিলে, ‘বিষয়টো আপোনাৰ ওচৰলৈ যিদৰে আহিছে’। তেওঁ ক’লে: ‘আপুনি মোৰ পৰা মুখ ঘূৰাই দিব পাৰিবনে?’ ৱাহছিয়ে ক’লে, তাৰ পিছত মই ঘৰলৈ গ’লোঁ৷ যেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ মৃত্যু হ’ল, মুছাইলামাহ আল কাজ্জাব আবিৰ্ভাৱ হ’ল, মই ক’লোঁ, ‘মই মুছাইলামাক বিচাৰি উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিম, আশাকৰোঁ মই তেওঁক হত্যা কৰিব পাৰিম আৰু হামজাহক হত্যা কৰাৰ ভুলৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিব পাৰিম, তাৰ পিছত মই মুছাইলামাৰ লগত যুঁজিব পৰা লোকসকলৰ সৈতে ওলাই আহিলোঁ। অপেক্ষা কৰি অহা এটা সুযোগ। মই তেতিয়া দেখিলোঁ এজন মানুহ ঘৰৰ এখন বেৰৰ ওপৰত থিয় হৈ আছে, যেনেকৈ জট চুলিৰে ধূসৰ উটৰ দৰে থিয় হৈ আছে। ৱাহছিয়ে আৰু ক’লে, ‘তাৰ পিছত মই মোৰ বৰশীটো দলিয়াই দিলোঁ যেতিয়ালৈকে ই তেওঁৰ বুকুৰ ঠিক মাজত খুন্দা মাৰিলে যেতিয়ালৈকে ই তেওঁৰ কান্ধত সোমাই নাযায়।’ ৱাহছিয়ে ক’লে, ‘তাৰ পিছত এজন আনছাৰ মানুহে তেওঁক আক্ৰমণ কৰি তৰোৱালেৰে মূৰ কাটিবলৈ সক্ষম হ’ল’। [আব্দুল্লাহ বিন আল ফাদলে] ক’লে, তেওঁ মোক [চুলাইমান বিন ইয়াছাৰক] জনাইছিল যে তেওঁ [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ] কোৱা শুনিছিল, ‘তাৰ পিছত তেওঁৰ ঘৰৰ আট্টিকত থকা এগৰাকী মহিলাই ক’লে, ‘আমিৰুল মুকমিনিনক এজন ক’লা দাসে হত্যা কৰিছে - অৰ্থাৎ ৱাহছি -পেণ্ট-’।