इमाम बुखारी : 3733

حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَبِي رَافِعٍ الْيَهُودِيِّ رِجَالًا مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَتِيكٍ وَكَانَ أَبُو رَافِعٍ يُؤْذِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيُعِينُ عَلَيْهِ وَكَانَ فِي حِصْنٍ لَهُ بِأَرْضِ الْحِجَازِ فَلَمَّا دَنَوْا مِنْهُ وَقَدْ غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَرَاحَ النَّاسُ بِسَرْحِهِمْ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لِأَصْحَابِهِ اجْلِسُوا مَكَانَكُمْ فَإِنِّي مُنْطَلِقٌ وَمُتَلَطِّفٌ لِلْبَوَّابِ لَعَلِّي أَنْ أَدْخُلَ فَأَقْبَلَ حَتَّى دَنَا مِنْ الْبَابِ ثُمَّ تَقَنَّعَ بِثَوْبِهِ كَأَنَّهُ يَقْضِي حَاجَةً وَقَدْ دَخَلَ النَّاسُ فَهَتَفَ بِهِ الْبَوَّابُ يَا عَبْدَ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ أَنْ تَدْخُلَ فَادْخُلْ فَإِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُغْلِقَ الْبَابَ فَدَخَلْتُ فَكَمَنْتُ فَلَمَّا دَخَلَ النَّاسُ أَغْلَقَ الْبَابَ ثُمَّ عَلَّقَ الْأَغَالِيقَ عَلَى وَتَدٍ قَالَ فَقُمْتُ إِلَى الْأَقَالِيدِ فَأَخَذْتُهَا فَفَتَحْتُ الْبَابَ وَكَانَ أَبُو رَافِعٍ يُسْمَرُ عِنْدَهُ وَكَانَ فِي عَلَالِيَّ لَهُ فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْهُ أَهْلُ سَمَرِهِ صَعِدْتُ إِلَيْهِ فَجَعَلْتُ كُلَّمَا فَتَحْتُ بَابًا أَغْلَقْتُ عَلَيَّ مِنْ دَاخِلٍ قُلْتُ إِنْ الْقَوْمُ نَذِرُوا بِي لَمْ يَخْلُصُوا إِلَيَّ حَتَّى أَقْتُلَهُ فَانْتَهَيْتُ إِلَيْهِ فَإِذَا هُوَ فِي بَيْتٍ مُظْلِمٍ وَسْطَ عِيَالِهِ لَا أَدْرِي أَيْنَ هُوَ مِنْ الْبَيْتِ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ قَالَ مَنْ هَذَا فَأَهْوَيْتُ نَحْوَ الصَّوْتِ فَأَضْرِبُهُ ضَرْبَةً بِالسَّيْفِ وَأَنَا دَهِشٌ فَمَا أَغْنَيْتُ شَيْئًا وَصَاحَ فَخَرَجْتُ مِنْ الْبَيْتِ فَأَمْكُثُ غَيْرَ بَعِيدٍ ثُمَّ دَخَلْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ مَا هَذَا الصَّوْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ فَقَالَ لِأُمِّكَ الْوَيْلُ إِنَّ رَجُلًا فِي الْبَيْتِ ضَرَبَنِي قَبْلُ بِالسَّيْفِ قَالَ فَأَضْرِبُهُ ضَرْبَةً أَثْخَنَتْهُ وَلَمْ أَقْتُلْهُ ثُمَّ وَضَعْتُ ظِبَةَ السَّيْفِ فِي بَطْنِهِ حَتَّى أَخَذَ فِي ظَهْرِهِ فَعَرَفْتُ أَنِّي قَتَلْتُهُ فَجَعَلْتُ أَفْتَحُ الْأَبْوَابَ بَابًا بَابًا حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى دَرَجَةٍ لَهُ فَوَضَعْتُ رِجْلِي وَأَنَا أُرَى أَنِّي قَدْ انْتَهَيْتُ إِلَى الْأَرْضِ فَوَقَعْتُ فِي لَيْلَةٍ مُقْمِرَةٍ فَانْكَسَرَتْ سَاقِي فَعَصَبْتُهَا بِعِمَامَةٍ ثُمَّ انْطَلَقْتُ حَتَّى جَلَسْتُ عَلَى الْبَابِ فَقُلْتُ لَا أَخْرُجُ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَعْلَمَ أَقَتَلْتُهُ فَلَمَّا صَاحَ الدِّيكُ قَامَ النَّاعِي عَلَى السُّورِ فَقَالَ أَنْعَى أَبَا رَافِعٍ تَاجِرَ أَهْلِ الْحِجَازِ فَانْطَلَقْتُ إِلَى أَصْحَابِي فَقُلْتُ النَّجَاءَ فَقَدْ قَتَلَ اللَّهُ أَبَا رَافِعٍ فَانْتَهَيْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَدَّثْتُهُ فَقَالَ ابْسُطْ رِجْلَكَ فَبَسَطْتُ رِجْلِي فَمَسَحَهَا فَكَأَنَّهَا لَمْ أَشْتَكِهَا قَطُّ

हे आम्हाला [यूसुफ बिन मूसा] यांनी सांगितले, ज्यांनी म्हटले: [उबैदुल्ला बिन मूसा] यांनी [इस्राईल] यांच्याकडून, [अबू इशाक] यांच्याकडून, [अल-बरा बिन 'अज़िब] यांच्याकडून सांगितले की, "पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी एकदा काही अंसार साथीदारांना अबू राफी' नावाच्या एका यहुदीकडे पाठवले, आणि त्याने अब्दुल्ला बिन 'अतिक यांना त्यांचे नेतृत्व करण्यासाठी नेमले. अबू राफी हा एक माणूस होता जो नेहमी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांना त्रास देत असे आणि त्यांच्यावर हल्ला करण्यासाठी शत्रूंना मदत करत असे; तो हिजाज प्रदेशातील आपल्या किल्ल्यात होता. जेव्हा साथी (त्याच्या किल्ल्याजवळ) पोहोचले – म्हणजेच सूर्यास्त होण्याच्या वेळी आणि लोक त्यांच्या गोरवांची देखभाल करून परत येत होते – तेव्हा अब्दुल्लाने आपल्या साथ्यांना सांगितले, 'तुम्ही इथेच थांबा; खरोखरच, मी दरवानाच्या नकळत आत शिरण्याचा प्रयत्न करीन; कदाचित मी यशस्वी होईन.' त्यानंतर तो दरवाजाजवळ गेला; त्याने जणू काही शौचासाठी जातोय अशा भाषेने आपले डोके झाकले. जेव्हा लोक आत गेले, तेव्हा दरवाण त्याला म्हणाला, "अब्दुल्ला, जर तुला आत यायचे असेल, तर ये; मी दरवाजा बंद करणार आहे." मग मी आत गेलो आणि लपलो; लोक आत येताच दरवाजा बंद झाला आणि चावी चावीच्या हुकावर लटकवली गेली." अब्दुल्ला म्हणाला, "मग मी त्यांनी चावीचा हुक जिथे ठेवला होता तिथे गेलो, ती काढली आणि पटकन दरवाजा उघडला. दरम्यान, अबू राफी' इतरांसोबत एका खोलीत, जी किंचित उंच ठिकाणी होती, पाहारा देत होता. जेव्हा त्याच्यासोबत पहारा देणारे लोक घरी गेले, तेव्हा मी सरळ त्याच्या घराकडे गेलो; दरवाजा उघडल्यावर मी तो आतून बंद केला, आणि म्हणालो, 'जर त्यांनी मला पकडले, तरी जोपर्यंत मी त्याला मारून टाकणार नाही तोपर्यंत ते मला शोधू शकणार नाहीत.' मग मला तो त्याच्या कुटुंबात सापडला, एका इतक्या अंधाऱ्या घरात की मला तो कुठे आहे हेच कळत नव्हते." मी ओरडलो, 'अरे अबू रफी!' त्याने विचारले, 'कोण आहे?' मग तो आवाजाच्या दिशेने आला, आणि मी लगेचच माझ्या तलवारीने त्याला वार केला; पण त्या वेळी मी खूप घाबरलेलो असल्यामुळे माझा वार त्याला मारू शकला नाही, आणि तो जोरात ओरडला. मग मी घर सोडून थोडं दूर बाहेर थांबलो, आणि नंतर परत आत जाऊन त्याला शोधले. मी विचारले, "मी तुझा ओरडण्याचा आवाज ऐकला; अरे अबू रफी, काय झाले?" त्याने उत्तर दिले, "तुझ्या आईचे वाईट होवो! खरंच, कुणीतरी माझ्या घरात घुसले आणि तलवारीने मला वार करण्याचा प्रयत्न केला." अब्दुल्ला म्हणाला, "मग मी त्याला पुन्हा मारले तोपर्यंत तो गंभीर जखमी झाला, पण मी अजूनही त्याला ठार मारू शकलो नव्हतो; मग मी तलवार त्याच्या पोटात इतकी घुसवली की ती पाठीपर्यंत पार गेली, आणि त्यानंतर मला खात्री झाली की मी त्याला ठार मारले आहे. मग मी दारादाराने चालत गेलो, तोपर्यंत मी जिन्यांपर्यंत पोहोचलो आणि माझे पाय जमिनीला लागले. आणि त्या रात्री मी तेजस्वी चंद्रप्रकाशात कोसळलो, आणि माझा पाय मोडला, म्हणून मी तो माझ्या घोंगडीने बांधला. त्यानंतर मी हळूहळू चालत गेटसमोर बसलो. मी माझ्या सोबतींना म्हणालो, 'जोपर्यंत मला नक्की खात्री होत नाही की मी खरंच त्याला मारलं आहे, तोपर्यंत मी हा किल्ला सोडणार नाही.' जेव्हा कोंबडी कुरकुरू लागली, तेव्हा मृत्यूचा एक दूत उभा राहिला आणि म्हणाला, 'मी जाहीर करतो की हिजाजचा व्यापारी अबू राफी यांचे निधन झाले आहे.' मग मी माझ्या सोबतींकडे गेलो आणि म्हणालो, "चला, आपण निघून स्वतःला वाचवूया, कारण अल्लाहने अबू राफी'चा वध केला आहे." पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे पोहोचल्यावर मी त्यांना हे सांगितले, तेव्हा त्यांनी म्हटले: "तुमचा पाय पुढे करा." मग मी पाय पसरवले, आणि त्याने त्यांना हात फिरवला, जणू माझ्या पायांना काहीच वेदना होत नसल्यासारखे."