Imam Darimi : 17

أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْمَعِيلَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ وَكَانَ لَا يَأْتِي الْبَرَازَ حَتَّى يَتَغَيَّبَ فَلَا يُرَى فَنَزَلْنَا بِفَلَاةٍ مِنْ الْأَرْضِ لَيْسَ فِيهَا شَجَرٌ وَلَا عَلَمٌ فَقَالَ يَا جَابِرُ اجْعَلْ فِي إِدَاوَتِكَ مَاءً ثُمَّ انْطَلِقْ بِنَا قَالَ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى لَا نُرَى فَإِذَا هُوَ بِشَجَرَتَيْنِ بَيْنَهُمَا أَرْبَعُ أَذْرُعٍ فَقَالَ يَا جَابِرُ انْطَلِقْ إِلَى هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَقُلْ يُقَلْ لَكِ الْحَقِي بِصَاحِبَتِكِ حَتَّى أَجْلِسَ خَلْفَكُمَا فَرَجَعَتْ إِلَيْهَا فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَلْفَهُمَا ثُمَّ رَجَعَتَا إِلَى مَكَانِهِمَا فَرَكِبْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَسُولُ اللَّهِ بَيْنَنَا كَأَنَّمَا عَلَيْنَا الطَّيْرُ تُظِلُّنَا فَعَرَضَتْ لَهُ امْرَأَةٌ مَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي هَذَا يَأْخُذُهُ الشَّيْطَانُ كُلَّ يَوْمٍ ثَلَاثَ مِرَارٍ قَالَ فَتَنَاوَلَ الصَّبِيَّ فَجَعَلَهُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ مُقَدَّمِ الرَّحْلِ ثُمَّ قَالَ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثًا ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَيْهَا فَلَمَّا قَضَيْنَا سَفَرَنَا مَرَرْنَا بِذَلِكَ الْمَكَانِ فَعَرَضَتْ لَنَا الْمَرْأَةُ مَعَهَا صَبِيُّهَا وَمَعَهَا كَبْشَانِ تَسُوقُهُمَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْبَلْ مِنِّي هَدِيَّتِي فَوَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا عَادَ إِلَيْهِ بَعْدُ فَقَالَ خُذُوا مِنْهَا وَاحِدًا وَرُدُّوا عَلَيْهَا الْآخَرَ قَالَ ثُمَّ سِرْنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَنَا كَأَنَّمَا عَلَيْنَا الطَّيْرُ تُظِلُّنَا فَإِذَا جَمَلٌ نَادٌّ حَتَّى إِذَا كَانَ بَيْنَ سِمَاطَيْنِ خَرَّ سَاجِدًا فَحَبَسَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ عَلَيَّ النَّاسَ مَنْ صَاحِبُ الْجَمَلِ فَإِذَا فِتْيَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ قَالُوا هُوَ لَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَمَا شَأْنُهُ قَالُوا اسْتَنَيْنَا عَلَيْهِ مُنْذُ عِشْرِينَ سَنَةً وَكَانَتْ بِهِ شُحَيْمَةٌ فَأَرَدْنَا أَنْ نَنْحَرَهُ فَنَقْسِمَهُ بَيْنَ غِلْمَانِنَا فَانْفَلَتَ مِنَّا قَالَ بِيعُونِيهِ قَالُوا لَا بَلْ هُوَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَمَّا لِي فَأَحْسِنُوا إِلَيْهِ حَتَّى يَأْتِيَهُ أَجَلُهُ قَالَ الْمُسْلِمُونَ عِنْدَ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَحْنُ أَحَقُّ بِالسُّجُودِ لَكَ مِنْ الْبَهَائِمِ قَالَ لَا يَنْبَغِي لِشَيْءٍ أَنْ يَسْجُدَ لِشَيْءٍ وَلَوْ كَانَ ذَلِكَ كَانَ النِّسَاءُ لِأَزْوَاجِهِنَّ

Adroddodd Ubaidullah bin Musa i ni gan Isa bin Abdul Malik o Abu Az Zubair o Jabir (Boed i Allah fod yn fodlon ag ef) a ddywedodd: Es i allan gyda Negesydd Allah (heddwch a bendithion Allah arno) ar daith, a phryd bynnag yr oedd am leddfu ei hun, byddai'n cuddio fel na allai gael ei weld. Roedden ni mewn cae agored helaeth heb unrhyw goed na arwyddion o fywyd, a dywedodd: O Jabir, cymerwch ddŵr gyda'ch llong, a gadewch i ni barhau â'n taith. Dywedodd Jabir, Fe wnaethon ni barhau â'n taith nes na allem gael ein gweld. Yn sydyn, ymddangosodd dwy goeden, pedwar cufydd ar wahân. Dywedodd: Nesáu at y goeden honno a siarad â hi, bydd yn ateb, felly dywedwch wrthi: Ewch at y goeden wrth eich ymyl fel y gallaf eistedd y tu ôl i'r ddau ohonoch. Nesáu'r goeden at ei chydymaith, y goeden wrth ei hymyl, ac eisteddodd Negesydd Allah (heddwch a bendithion Allah arno) y tu ôl iddynt, ac yna dychwelodd y ddwy goeden i'w lleoedd. Nesaf, fe aethon ni ar ein ceffylau, ac fel pe bai aderyn yn ein gorchuddio uwch ein pennau, yna fe wnaeth menyw a'i babi atal Negesydd Allah sallallaahu 'alaihi wasallam, meddai; O Negesydd Allah, mae fy mhlentyn yn cael ei aflonyddu gan y diafol dair gwaith bob dydd. Dywedodd Jabir; yna cymerodd y Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam y babi a'i roi o flaen ei gerbyd yna dywedodd; Ewch i ffwrdd, O elyn Allah! Myfi yw Negesydd Allah. Dywedodd yr Apostol dair gwaith. Yna fe'i dychwelodd i'r fenyw. Pan ddychwelon ni o'n taith, fe aethon ni ar hyd y ffordd wreiddiol, a daeth menyw a'i phlentyn o hyd i ni gyda dwy ddafad yr oedd hi'n eu bugeilio. Yna dywedodd; 'O Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam, derbyniwch y rhodd hon gennyf fi, er mwyn yr Un a'ch anfonodd chi mewn gwirionedd, ni fydd y diafol yn dod eto.' Dywedodd: cymerwch un a dychwelwch y llall ato. Yna fe barhaon ni â'n taith ac roedd yr adar yn ymddangos fel pe baent yn ein llochesu, yn sydyn rhedodd camel i ffwrdd, ond pan gyrhaeddodd ddau llwyn o goed, plygodd i lawr ar unwaith a phlygu ei hun a'i ddaliodd Negesydd Allah sallallaahu 'alaihi wasallam. Gofynnodd y Negesydd i'r bobl: 'Dewch yma, O bobl, pwy sy'n berchen ar y camel hwn?' Yna atebodd rhai dynion ifanc o'r Ansar: 'Mae'n eiddo i ni, O Negesydd Allah,' gofynnodd: 'Beth sy'n bod arno?' Atebasant: 'Rydym wedi bod yn flinedig o ofalu amdano ers ugain mlynedd ac mae wedi ennill llawer o fraster - mae wedi mynd yn dew - felly roeddem am ei ladd a'i rannu ymhlith ein plant, ond rhedodd i ffwrdd oddi wrthym. Dywedodd: 'Iawn, yna gwerthwch ef i mi.' Atebasant: 'O, nid oes angen, Eich Mawrhydi, ond mae'n ddigon fel anrheg i'ch Mawrhydi.' Dywedodd y Proffwyd: 'Iawn, os yw'n eiddo i mi yna trinwch ef yn dda, nes i'w farwolaeth ddod.' Ar y pryd dywedodd y Mwslimiaid; O Negesydd Allah, mae gennym fwy o hawl i ymgrymu i frenin yr anifeiliaid, dywedodd: Nid yw'n iawn i un -creadur - ymgrymu i greadur - arall, pe bai hynny'n ganiataol yna byddai menywod yn cael ymgrymu i'w gwŷr.