Imam Darimi : 2

أَخْبَرَنَا الْوَلِيدُ بْنُ النَّضْرِ الرَّمْلِيُّ عَنْ مَسَرَّةَ بْنِ مَعْبَدٍ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ أَبِي الْحَرَامِ مِنْ لَخْمٍ عَنْ الْوَضِينِ أَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا أَهْلَ جَاهِلِيَّةٍ وَعِبَادَةِ أَوْثَانٍ فَكُنَّا نَقْتُلُ الْأَوْلَادَ وَكَانَتْ عِنْدِي ابْنَةٌ لِي فَلَمَّا أَجَابَتْ وَكَانَتْ مَسْرُورَةً بِدُعَائِي إِذَا دَعَوْتُهَا فَدَعَوْتُهَا يَوْمًا فَاتَّبَعَتْنِي فَمَرَرْتُ حَتَّى أَتَيْتُ بِئْرًا مِنْ أَهْلِي غَيْرَ بَعِيدٍ فَأَخَذْتُ بِيَدِهَا فَرَدَّيْتُ بِهَا فِي الْبِئْرِ وَكَانَ آخِرَ عَهْدِي بِهَا أَنْ تَقُولَ يَا أَبَتَاهُ يَا أَبَتَاهُ فَبَكَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى وَكَفَ دَمْعُ عَيْنَيْهِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحْزَنْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ كُفَّ فَإِنَّهُ يَسْأَلُ عَمَّا أَهَمَّهُ ثُمَّ قَالَ لَهُ أَعِدْ عَلَيَّ حَدِيثَكَ فَأَعَادَهُ فَبَكَى حَتَّى وَكَفَ الدَّمْعُ مِنْ عَيْنَيْهِ عَلَى لِحْيَتِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ إِنَّ اللَّهَ قَدْ وَضَعَ عَنْ الْجَاهِلِيَّةِ مَا عَمِلُوا فَاسْتَأْنِفْ عَمَلَكَ

अस्मान् [अल वलीद बिन् अन नडलर अर रामली] [मसर्राह बिन् म'बाद] इत्यस्मात् - बनी अल हरिथ बिन् अबू अल हरम इत्यस्मात् लख्मीनतः - [अल वद्लीन] इत्यस्मात् निवेदितं यत् एकः पुरुषः पैगम्बर सल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लम इत्यस्य समीपम् आगत्य अवदत् यत् हे अल्लाहस्य दूत, वयं पूर्वं अज्ञानिनः जनाः आसन् ये मूर्तिपूजां कुर्वन्ति स्म तथा च वयं स्वसन्ततिं मारयामः, तस्मिन् समये अस्माकं बालकाः आसन् ये मया तं आहूय प्रसन्नाः आसन्। एकदा अहं तं आहूय सद्यः उत्तरं दत्त्वा मां अनुसृत्य गतः। यदा अहं कुटुम्बकूपं प्राप्तवान् तदा अहं तस्य हस्तं सद्यः गृहीत्वा कूपे क्षिप्तवान्, तत् मम तस्य सह समयस्य समाप्तिः आसीत् । सः आहूतवान् 'हे मम पिता, मम पिता।' ' अल्लाहस्य दूतः यावत् तस्य अश्रुपातः न प्रवहति स्म तावत् रोदिति स्म। तदा कश्चन रसूलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम इत्यनेन सह उपविष्टः आसीत् सः पुरुषं अवदत् यत् त्वया रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य दुःखं कृतम्। रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन पुरुषं उक्तं यत् सः भवतु यतोहि सः किमपि महत्त्वपूर्णं विषये पृच्छति स्म यस्य सः सम्मुखीभवति स्म, तदा रसूलेन पुरुषं उक्तं यत् पुनः भवतः कथां पुनः पुनः कुरु, ततः सः कथां पुनः पुनः अकरोत् तथा च रसूलो पुनः रोदितवान् यावत् तस्य अश्रुपातः न अभवत्, तस्य दाढ्यं आर्द्रं कृतवान्, ततः सः अवदत्: अल्लाह सुब्हानाहु वताला अज्ञानस्य कालखण्डे कृतानि पापानि मेटितवान्, अतः, नूतनेन स्वच्छेन स्लेट् इत्यनेन स्वक्रियाः आरभत।