Imam Darimi (الامام الدارمي) - 3469 Hadith
Hadith
Imam Darimi : 1
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُؤَاخَذُ الرَّجُلُ بِمَا عَمِلَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ مَنْ أَحْسَنَ فِي الْإِسْلَامِ لَمْ يُؤَاخَذْ بِمَا كَانَ عَمِلَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَمَنْ أَسَاءَ فِي الْإِسْلَامِ أُخِذَ بِالْأَوَّلِ وَالْآخِرِ
अस्मान् [मुहम्मद बिन् यूसुफ] [सुफ्यान्] इत्यस्मात् [अल् अ'मासी] इत्यस्मात् [अबू व`इल] इत्यस्मात् [अब्दुल्लाह] इत्यस्मात् कथयित्वा सः अवदत्; एकः पुरुषः अल्लाहस्य दूतस्य सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य समीपम् आगत्य अवदत् - हे अल्लाहस्य दूत, किं कस्यचित् अज्ञानस्य कालखण्डे कृतानां दुष्टकर्मणां दण्डः भविष्यति? प्रेरितः उत्तरम् अददात् - यः कोऽपि इस्लामिककाले उत्तमं व्यवहारं कृतवान्, सः अज्ञानकाले तस्य दुष्टकर्मणां दण्डं न प्राप्नोत्, परन्तु यः कोऽपि स्वस्य इस्लामिककाले दुष्टं - दुष्टं - व्यवहारं कृतवान्, तस्य दण्डः -तस्य पापानाम् कृते- भूतकालस्य वा भविष्यस्य वा।
Hadith
Imam Darimi : 2
أَخْبَرَنَا الْوَلِيدُ بْنُ النَّضْرِ الرَّمْلِيُّ عَنْ مَسَرَّةَ بْنِ مَعْبَدٍ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ أَبِي الْحَرَامِ مِنْ لَخْمٍ عَنْ الْوَضِينِ أَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا أَهْلَ جَاهِلِيَّةٍ وَعِبَادَةِ أَوْثَانٍ فَكُنَّا نَقْتُلُ الْأَوْلَادَ وَكَانَتْ عِنْدِي ابْنَةٌ لِي فَلَمَّا أَجَابَتْ وَكَانَتْ مَسْرُورَةً بِدُعَائِي إِذَا دَعَوْتُهَا فَدَعَوْتُهَا يَوْمًا فَاتَّبَعَتْنِي فَمَرَرْتُ حَتَّى أَتَيْتُ بِئْرًا مِنْ أَهْلِي غَيْرَ بَعِيدٍ فَأَخَذْتُ بِيَدِهَا فَرَدَّيْتُ بِهَا فِي الْبِئْرِ وَكَانَ آخِرَ عَهْدِي بِهَا أَنْ تَقُولَ يَا أَبَتَاهُ يَا أَبَتَاهُ فَبَكَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى وَكَفَ دَمْعُ عَيْنَيْهِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحْزَنْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ كُفَّ فَإِنَّهُ يَسْأَلُ عَمَّا أَهَمَّهُ ثُمَّ قَالَ لَهُ أَعِدْ عَلَيَّ حَدِيثَكَ فَأَعَادَهُ فَبَكَى حَتَّى وَكَفَ الدَّمْعُ مِنْ عَيْنَيْهِ عَلَى لِحْيَتِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ إِنَّ اللَّهَ قَدْ وَضَعَ عَنْ الْجَاهِلِيَّةِ مَا عَمِلُوا فَاسْتَأْنِفْ عَمَلَكَ
अस्मान् [अल वलीद बिन् अन नडलर अर रामली] [मसर्राह बिन् म'बाद] इत्यस्मात् - बनी अल हरिथ बिन् अबू अल हरम इत्यस्मात् लख्मीनतः - [अल वद्लीन] इत्यस्मात् निवेदितं यत् एकः पुरुषः पैगम्बर सल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लम इत्यस्य समीपम् आगत्य अवदत् यत् हे अल्लाहस्य दूत, वयं पूर्वं अज्ञानिनः जनाः आसन् ये मूर्तिपूजां कुर्वन्ति स्म तथा च वयं स्वसन्ततिं मारयामः, तस्मिन् समये अस्माकं बालकाः आसन् ये मया तं आहूय प्रसन्नाः आसन्। एकदा अहं तं आहूय सद्यः उत्तरं दत्त्वा मां अनुसृत्य गतः। यदा अहं कुटुम्बकूपं प्राप्तवान् तदा अहं तस्य हस्तं सद्यः गृहीत्वा कूपे क्षिप्तवान्, तत् मम तस्य सह समयस्य समाप्तिः आसीत् । सः आहूतवान् 'हे मम पिता, मम पिता।' ' अल्लाहस्य दूतः यावत् तस्य अश्रुपातः न प्रवहति स्म तावत् रोदिति स्म। तदा कश्चन रसूलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम इत्यनेन सह उपविष्टः आसीत् सः पुरुषं अवदत् यत् त्वया रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य दुःखं कृतम्। रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन पुरुषं उक्तं यत् सः भवतु यतोहि सः किमपि महत्त्वपूर्णं विषये पृच्छति स्म यस्य सः सम्मुखीभवति स्म, तदा रसूलेन पुरुषं उक्तं यत् पुनः भवतः कथां पुनः पुनः कुरु, ततः सः कथां पुनः पुनः अकरोत् तथा च रसूलो पुनः रोदितवान् यावत् तस्य अश्रुपातः न अभवत्, तस्य दाढ्यं आर्द्रं कृतवान्, ततः सः अवदत्: अल्लाह सुब्हानाहु वताला अज्ञानस्य कालखण्डे कृतानि पापानि मेटितवान्, अतः, नूतनेन स्वच्छेन स्लेट् इत्यनेन स्वक्रियाः आरभत।
Hadith
Imam Darimi : 3
أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ مُعَاوِيَةَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سُلَيْمَانَ الْمُؤَدِّبِ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ حَدَّثَنِي مَوْلَايَ أَنَّ أَهْلَهُ بَعَثُوا مَعَهُ بِقَدَحٍ فِيهِ زُبْدٌ وَلَبَنٌ إِلَى آلِهَتِهِمْ قَالَ فَمَنَعَنِي أَنْ آكُلَ الزُّبْدَ لِمَخَافَتِهَا قَالَ فَجَاءَ كَلْبٌ فَأَكَلَ الزُّبْدَ وَشَرِبَ اللَّبَنَ ثُمَّ بَالَ عَلَى الصَّنَمِ وَهُوَ إِسَافٌ وَنَائِلَةُ قَالَ هَارُونُ كَانَ الرَّجُلُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِذَا سَافَرَ حَمَلَ مَعَهُ أَرْبَعَةَ أَحْجَارٍ ثَلَاثَةً لِقِدْرِهِ وَالرَّابِعَ يَعْبُدُهُ وَيُرَبِّي كَلْبَهُ وَيَقْتُلُ وَلَدَهُ
[हारुन बिन् मु`अवियाहः] अस्मान् [इब्राहिम बिन् सुलेमान अल मु`अद्दिब] इत्यस्मात् [अल अ'माश] इत्यस्मात् [मुजाहिद्] इत्यस्मात् सूचितवान्, [मम पूर्वदासः] मां अवदत्; यत् तस्य कुटुम्बेन स्वदेवेभ्यः अर्पणार्थं पनीरदुग्धपूरितं पात्रं न्यस्तम् इति सः अवदत्; मम कुटुम्बेन तेषां देवभयात् पनीरभक्षणं निषिद्धम्; तदा एकः श्वः आगत्य पनीरं खादित्वा दुग्धं पिबन् प्रतिमासु मूत्रं कृतवान्, अर्थात् इकाफ-नैला-प्रतिमासु। हारुनः अवदत्- अज्ञानदिनेषु यदा कश्चन पुरुषः यात्रां कर्तुम् इच्छति तदा सः चत्वारि शिलाः गृह्णाति स्म, येषु त्रीणि घटस्य - कड़ाही/पात्रस्य समर्थनं/समर्थनं कर्तुं - चतुर्थं च तस्य पूजां कर्तुं, श्वः प्रशिक्षितुं, स्वस्य बालकस्य वधार्थं च आसीत्।
Hadith
Imam Darimi : 4
حَدَّثَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا رَيْحَانُ هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ السَّامِيُّ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ هُوَ ابْنُ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي رَجَاءٍ قَالَ كُنَّا فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِذَا أَصَبْنَا حَجَرًا حَسَنًا عَبَدْنَاهُ وَإِنْ لَمْ نُصِبْ حَجَرًا جَمَعْنَا كُثْبَةً مِنْ رَمْلٍ ثُمَّ جِئْنَا بِالنَّاقَةِ الصَّفِيِّ فَتَفَاجُّ عَلَيْهَا فَنَحْلُبُهَا عَلَى الْكُثْبَةِ حَتَّى نَرْوِيَهَا ثُمَّ نَعْبُدُ تِلْكَ الْكُثْبَةَ مَا أَقَمْنَا بِذَلِكَ الْمَكَانِ قَالَ أَبُو مُحَمَّد الصَّفِيُّ الْكَثِيرَةُ الْأَلْبَانِ
अस्मान् कथितं [मुजाहिद बिन् मूसा] अस्मान् कथितवान् [रैहान इब्नु सईद अस सामी] अस्मान् ['अब्बाद इब्नु मंसूर] [अबू राजा'] इत्यस्मात् अवदत्, सः अवदत्: अज्ञानस्य दिनेषु यदा वयं उत्तमं शिलाखण्डं प्राप्नुमः तदा वयं तस्याः पूजां कुर्मः तथा च यदा उत्तमः शिलाः न प्राप्नुमः तदा वयं वालुकां संग्रहितवन्तः। ततः वयं शफी उष्ट्रम् आनयामः, यदा उष्ट्रः तम् आरुह्य गच्छति स्म, तदा वयं तस्य दुग्धं निपीड्य वयं यत् वालुकाराशिं संगृहीतवन्तः तत् जलं दातुं शक्नुमः, ततः वयं यावत् तस्मिन् स्थाने निवसन्तः आसन् तावत् वालुकाराशिं पूजयामः। अबू मुहम्मदः अवदत् - शाफी उष्ट्राः ताः उष्ट्राः सन्ति येषु बहु दुग्धं भवति।
Hadith
Imam Darimi : 5
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ قَالَ قَالَ كَعْبٌ نَجِدُهُ مَكْتُوبًا مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا فَظٌّ وَلَا غَلِيظٌ وَلَا صَخَّابٌ بِالْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ وَأُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يُكَبِّرُونَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى كُلِّ نَجْدٍ وَيَحْمَدُونَهُ فِي كُلِّ مَنْزِلَةٍ وَيَتَأَزَّرُونَ عَلَى أَنْصَافِهِمْ وَيَتَوَضَّئُونَ عَلَى أَطْرَافِهِمْ مُنَادِيهِمْ يُنَادِي فِي جَوِّ السَّمَاءِ صَفُّهُمْ فِي الْقِتَالِ وَصَفُّهُمْ فِي الصَّلَاةِ سَوَاءٌ لَهُمْ بِاللَّيْلِ دَوِيٌّ كَدَوِيِّ النَّحْلِ وَمَوْلِدُهُ بِمَكَّةَ وَمُهَاجِرُهُ بِطَابَةَ وَمُلْكُهُ بِالشَّامِ
अस्मान् अवदत् [अल हसन बिन् अर रबी'] अस्मान् [अबुल अहवाश] [अल् अ'मासी] इत्यस्मात् [अबू सालिह] इत्यस्मात् कथितवान् इति सः अवदत्; [क'अब] उक्तवान्; we found it written: मुहम्मद रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, सः स्वभाषणे कठोरः नासीत्, चरित्रे कठोरः नासीत्, विपण्यां स्थित्वा उच्चैः न वदति स्म, दुष्टतायाः प्रतिकारं न करोति स्म, अपितु क्षमापूर्वकं क्षमापूर्वकं च प्रतिक्रियां ददाति स्म, तस्य जनाः जनाः आसन् ये सर्वदा तहमदं कुर्वन्ति स्म -अल्लाहस्य स्तुतिं कुर्वन्ति स्म- बर्तकबीरस्य स्तुतिं कुर्वन्ति स्म- बर्तकबीरस्य -अल्लाहस्य महिमाम् अकुर्वन्- प्रत्येकस्मिन् उच्चस्थाने/आरोहणे, अथवा युद्धे, ते प्रत्येकं गृहे अल्लाह सुभानाहु व ता'ला इत्यस्य प्रशंसाम् अकरोत्, तेषां मध्यभागेषु सरोङ्गं धारयन्, तेषां वचलस्य प्रत्येकस्मिन् सदस्ये वचलं कृत्वा, तेषां नमाजस्य आह्वानं आकाशे श्रूयते, युद्धकाले तेषां शफः नमाजायाः समये तेषां शफ इव भवति, तेषां स्वराः - कुरानं पठन् ज़िक्रं कुर्वन्तः - मधुमक्खीनां गर्जन इव सन्ति, तस्य जन्मस्थानं मक्कानगरे अस्ति तथा च तस्य प्रवासस्थानं थाबाह-नगरे अस्ति मदीना - तस्य च राज्यं शाम्।
Hadith
Imam Darimi : 6
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَالِحٍ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ حَدَّثَنِي خَالِدٌ هُوَ ابْنُ يَزِيدَ عَنْ سَعِيدٍ هُوَ ابْنُ أَبِي هِلَالٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ أُسَامَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ ابْنِ سَلَامٍ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِنَّا لَنَجِدُ صِفَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا وَحِرْزًا لِلْأُمِّيِّينَ أَنْتَ عَبْدِي وَرَسُولِي سَمَّيْتُهُ الْمُتَوَكِّلَ لَيْسَ بِفَظٍّ وَلَا غَلِيظٍ وَلَا صَخَّابٍ بِالْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ مِثْلَهَا وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَتَجَاوَزُ وَلَنْ أَقْبِضَهُ حَتَّى نُقِيمَ الْمِلَّةَ الْمُتَعَوِّجَةَ بِأَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَفْتَحُ بِهِ أَعْيُنًا عُمْيًا وَآذَانًا صُمًّا وَقُلُوبًا غُلْفًا قَالَ عَطَاءُ بْنُ يَسَارٍ وَأَخْبَرَنِي أَبُو وَاقِدٍ اللَّيْثِيُّ أَنَّهُ سَمِعَ كَعْبًا يَقُولُ مِثْلَ مَا قَالَ ابْنُ سَلَامٍ
अस्मान् अवदत् [अब्दुल्लाह बिन सालिह] मम कथितवान् [अल लैत्स्] मम [खालिद इब्नु यजीद] [सैद इब्न अबू हिलाल] इत्यस्मात् [हिलाल बिन उसामाह] इत्यस्मात् ['अथा' बिन् यासर] इत्यस्मात् [इब्न सलाम] इत्यस्मात् कथितवान्, यत् सः अवदत् we discovered the character of Rasulullah sallallaahu alaihi wasallam 'ननु वयं त्वां साक्षीरूपेण, सुसमाचारदातृरूपेण चेतावनीरूपेण च प्रेषितवन्तः', यः उम्मी इत्यस्य साहाय्यं करोति, त्वं मम सेवकः मम दूतः, मया तस्य नाम अल मुतावक्किल इति कृतम्, तस्य भाषणं कठोरं नासीत् तस्य स्वभावः च कठोरः नासीत्, सः विपण्यां न उद्घोषयति स्म, दुष्टस्य प्रतिकारं न करोति स्म, परन्तु तं क्षमयित्वा वयं देवः नास्ति इति साक्ष्यात् व्यभिचरन् धर्मं ऋजुं कृतवन्तः। अल्लाह सुभानाहु वा ताला इत्यस्य अतिरिक्तं पूजितस्य अधिकारः अस्ति, एतेन साक्ष्येण वयं अन्धनेत्राणि, बधिरकर्णानि, निमीलितहृदयं च उद्घाटयितुं शक्नुमः। ['अथ` बिन् यासर] उवाच; [अबु वाकिद् अल लैत्सी] मां अवदत् यत् सः [काअब] इत्यस्य अपि इब्न सलाम इत्यस्य वचनं श्रुतवान्।
Hadith
Imam Darimi : 7
أَخْبَرَنَا زَيْدُ بْنُ عَوْفٍ قَالَ وَحَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ ذَكْوَانَ أَبِي صَالِحٍ عَنْ كَعْبٍ فِي السَّطْرِ الْأَوَّلِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ عَبْدِي الْمُخْتَارُ لَا فَظٌّ وَلَا غَلِيظٌ وَلَا صَخَّابٌ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ مَوْلِدُهُ بِمَكَّةَ وَهِجْرَتُهُ بِطَيْبَةَ وَمُلْكُهُ بِالشَّامِ وَفِي السَّطْرِ الثَّانِي مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ أُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي كُلِّ مَنْزِلَةٍ وَيُكَبِّرُونَ عَلَى كُلِّ شَرَفٍ رُعَاةُ الشَّمْسِ يُصَلُّونَ الصَّلَاةَ إِذَا جَاءَ وَقْتُهَا وَلَوْ كَانُوا عَلَى رَأْسِ كُنَاسَةٍ وَيَأْتَزِرُونَ عَلَى أَوْسَاطِهِمْ وَيُوَضِّئُونَ أَطْرَافَهُمْ وَأَصْوَاتُهُمْ بِاللَّيْلِ فِي جَوِّ السَّمَاءِ كَأَصْوَاتِ النَّحْلِ
अस्मान् कथितवान् [जैद बिन् यूसुफः] अस्मान् [अबु अवानाह] [अब्दुल मलिक बिन् उमैर] इत्यस्मात् [जकवान अबू सालिह] इत्यस्मात् [काअब] इत्यस्मात् अवदत् यत् प्रथमे अनुच्छेदे एतत् लिखितम् अस्ति मुहम्मदः अल्लाह सुभानाहु वा ताला इत्यस्य दूतः अस्ति, मम चयनितः सेवकः च अस्ति, तस्य वाक् कठोरः नास्ति, तस्य स्वभावः उच्चैः नास्ति, सः विपण्यस्थाने उच्चैः न वदति, सः दुष्टेन दुष्टेन प्रतिकारं न करोति अपितु क्षमायाः क्षमायाश्च प्रतिक्रियां ददाति, तस्य जन्मस्थानं मक्कानगरे अस्ति तथा च तस्य प्रवासस्थानं थाइबानगरे अस्ति तथा च तस्य राज्यं/शक्तिः शामनगरे अस्ति। तथा च द्वितीयपरिच्छेदे लिखितम् अस्ति, मुहम्मदः अल्लाहस्य सुभनाहु व ताला इत्यस्य दूतः अस्ति, तस्य जनाः जनाः सन्ति ये अल्लाहस्य सर्वा महिमा कृते सर्वदा स्तुतिं कुर्वन्ति, सूर्यस्य प्रेक्षकाः - नमाजसमयं ज्ञातुं - मलिनस्थाने स्थित्वा अपि नमाजं कुर्वन्ति, मध्ये सरोङ्गं धारयन्ति, स्वस्य आजूजस्य सर्वान् भागान् प्रक्षाल्य, रात्रौ च तेषां स्वराः वायुना श्रूयते यथा ते भृङ्गानाम् गर्जनम् - पूजा-रुदने च स्थिरतायाः कारणात्।
Hadith
Imam Darimi : 8
أَخْبَرَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا مَعْنُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ أَبِي فَرْوَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ سَأَلَ كَعْبَ الْأَحْبَارِ كَيْفَ تَجِدُ نَعْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي التَّوْرَاةِ فَقَالَ كَعْبٌ نَجِدُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ يُولَدُ بِمَكَّةَ وَيُهَاجِرُ إِلَى طَابَةَ وَيَكُونُ مُلْكُهُ بِالشَّامِ وَلَيْسَ بِفَحَّاشٍ وَلَا صَخَّابٍ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَافِئُ بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ أُمَّتُهُ الْحَمَّادُونَ يَحْمَدُونَ اللَّهَ فِي كُلِّ سَرَّاءَ وَضَرَّاءَ وَيُكَبِّرُونَ اللَّهَ عَلَى كُلِّ نَجْدٍ يُوَضِّئُونَ أَطْرَافَهُمْ وَيَأْتَزِرُونَ فِي أَوْسَاطِهِمْ يُصَفُّونَ فِي صَلَوَاتِهِمْ كَمَا يُصَفُّونَ فِي قِتَالِهِمْ دَوِيُّهُمْ فِي مَسَاجِدِهِمْ كَدَوِيِّ النَّحْلِ يُسْمَعُ مُنَادِيهِمْ فِي جَوِّ السَّمَاءِ
अस्मान् कथितवान् [मुजाहिद बिउन मूसा] अस्मान् अवदत् [मा'न इब्न ईसा] अस्मान् [मुअवियाह बिन् सालिह] [अबू फरवाह] इत्यस्मात् [इब्न अब्बास] रदलियाल्लाहुअन्हु इत्यस्मात् कथितवान्, यत् सः काअब अल अहबर इत्यनेन पृष्टवान् तौराहमध्ये रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य चरित्रं कथं प्राप्तम्?, [काअब] उत्तरितवान्; वयं ज्ञातवन्तः यत् मुहम्मद बिन् अब्दुल्लाहः मक्कानगरे जातः, थाबाहं वा मदीनानगरं वा प्रवासं कृतवान्, तस्य राज्यं सिरियादेशे भविष्यति, सः क्रूरः व्यक्तिः नास्ति, सः विपण्यस्थाने उच्चैः कोलाहलं न करोति, सः दुष्टस्य प्रतिकारं न करोति अपितु क्षमति क्षमति च, तस्य जनाः सर्वदा तस्य प्रशंसाम् कुर्वन्ति। ते अल्लाह सुभनाहु व ताअला इत्यस्य स्तुतिं कुर्वन्ति भवेत् शुभसमये वा दुष्टसमये वा, ते सर्वदा अल्लाह सुभानाहु व ताला इत्यस्य महिमाम् कुर्वन्ति प्रत्येकं विजये, ते स्वस्य वज़ूदस्य सदस्यान् प्रक्षालन्ति, तेषां मध्यभागेषु सरोङ्गं धारयन्ति, ते युद्धे मार्गं गच्छन् इव प्रार्थनायां पङ्क्तिं कुर्वन्ति, तेषां मस्जिदेषु तेषां स्वरः भृङ्गानाम् गर्जन इव भवति, तेषां मु`द्जिनस्य स्वरः आकाशे श्रूयते।
Hadith
Imam Darimi : 9
أَخْبَرَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ بْنُ الْوَلِيدِ الْمِيثَمِيُّ حَدَّثَنَا بَحِيرُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ الْحَضْرَمِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ إِلَيْكُمْ لَيْسَ بِوَهِنٍ وَلَا كَسِلٍ لِيَخْتِنَ قُلُوبًا غُلْفًا وَيَفْتَحَ أَعْيُنًا عُمْيًا وَيُسْمِعَ آذَانًا صُمًّا وَيُقِيمَ أَلْسِنَةً عُوجًا حَتَّى يُقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ
अस्मान् कथितवान् [हैवाह बिन् स्यूरैह] अस्मान् कथितवान् [बकीय्याह बिन् अल वालिद अल मैतामी] अस्मान् [बुहैर बिन् साआद] [खालिद बिन् म'दान] इत्यस्मात् [जुबैर बिन् नुफैर अल हडलरामी] इत्यस्मात् कथितवान्; रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम उवाच- 'भवद्भ्यः एकः दूतः आगतः यः न दुर्बलः न आलस्यः, -प्रेषितः- प्रमादहृदयान् जागृतुं, निमीलितनेत्राणि उद्घाटयितुं, बधिरकर्णान् श्रोतुं, कुटिलजिह्वाः ऋजुं कर्तुं च, यथा कथ्यते अल्लाह सुभनाहु व ताअला इत्यस्य अतिरिक्तं कोऽपि देवः नास्ति यस्य पूजनस्य अधिकारः अस्ति।
Hadith
Imam Darimi : 10
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ الْحِزَامِيُّ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي قَيْسٍ عَنْ عَطَاءٍ قَالَ كَانَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَهُ إِلَيْهِ حَاجَةٌ فَمَشَى مَعَهُ حَتَّى دَخَلَ قَالَ فَإِحْدَى رِجْلَيْهِ فِي الْبَيْتِ وَالْأُخْرَى خَارِجَهُ كَأَنَّهُ يُنَاجِي فَالْتَفَتَ فَقَالَ أَتَدْرِي مَنْ كُنْتُ أُكَلِّمُ إِنَّ هَذَا مَلَكٌ لَمْ أَرَهُ قَطُّ قَبْلَ يَوْمِي هَذَا اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ أَنْ يُسَلِّمَ عَلَيَّ قَالَ إِنَّا آتَيْنَاكَ أَوْ أَنْزَلْنَا الْقُرْآنَ فَصْلًا وَالسَّكِينَةَ صَبْرًا وَالْفُرْقَانَ وَصْلًا
अस्मान् कथितवान् [मुहम्मद बिन् यजीद अल हिजामी] अस्मान् [इशाक बिन् सुलेमान] ['अम्र बिन् अबू कैस] इत्यस्मात् ['अथा`] इत्यस्मात् अवदत्, सः अवदत्; नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य एकस्य सहचरस्य तस्य आवश्यकता आसीत् । सः तस्य सह गच्छति स्म, यावत् यदा सः गृहं प्रविष्टवान् आसीत् तथा च तस्य एकः पादः अन्तः आसीत् अपरः गृहस्य बहिः आसीत्, तदा इव आसीत् यत् अल्लाहस्य दूतः सल्लल्लाहु अलैहि वस्लामः कस्यचित् पुरुषेण सह वार्तालापं कुर्वन् आसीत्, तदनन्तरं सः व्यावृत्तः भूत्वा मित्रेण सह उक्तवान् यत् - किं भवन्तः जानन्ति यत् अहं केन सह सम्भाषणं करोमि? सः एकः दूतः आसीत् यः मया पूर्वं कदापि न दृष्टः, दूतः मम नमस्कारं कर्तुं स्वभगवतः अनुमतिं याचितवान्। अल्लाहः वदति- 'ननु वयं भवतः समीपम् आगताः अथवा प्रकरणनिर्णायकरूपेण कुरानं प्रेषितवन्तः तथा च अस सकीना धैर्यरूपेण अल फुर्कोनं मार्गदर्शकरूपेण च।'
Hadith
Imam Darimi : 11
أَخْبَرَنَا مُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا رَيْحَانُ هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ هُوَ ابْنُ مَنْصُورٍ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ أَبِي قِلَابَةَ عَنْ عَطِيَّةَ أَنَّهُ سَمِعَ رَبِيعَةَ الْجُرَشِيَّ يَقُولُ أُتِيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ لَهُ لِتَنَمْ عَيْنُكَ وَلْتَسْمَعْ أُذُنُكَ وَلْيَعْقِلْ قَلْبُكَ قَالَ فَنَامَتْ عَيْنَايَ وَسَمِعَتْ أُذُنَايَ وَعَقَلَ قَلْبِي قَالَ فَقِيلَ لِي سَيِّدٌ بَنَى دَارًا فَصَنَعَ مَأْدُبَةً وَأَرْسَلَ دَاعِيًا فَمَنْ أَجَابَ الدَّاعِيَ دَخَلَ الدَّارَ وَأَكَلَ مِنْ الْمَأْدُبَةِ وَرَضِيَ عَنْهُ السَّيِّدُ وَمَنْ لَمْ يُجِبْ الدَّاعِيَ لَمْ يَدْخُلْ الدَّارَ وَلَمْ يَطْعَمْ مِنْ الْمَأْدُبَةِ وَسَخِطَ عَلَيْهِ السَّيِّدُ قَالَ فَاللَّهُ السَّيِّدُ وَمُحَمَّدٌ الدَّاعِي وَالدَّارُ الْإِسْلَامُ وَالْمَأْدُبَةُ الْجَنَّةُ
अस्मान् कथितवान् [मुजाहिद बिन् मूसा] अस्मान् अवदत् [रैहान इब्नु सईद] अस्मान् [अब्बाद इब्नु मंसूर] [अय्यूब] इत्यस्मात् [अबू किलाबाह] इत्यस्मात् [अथियाह] इत्यस्मात् कथितवान् यत् सः [रबियाह अल जुरासी] इत्यस्य वचनं श्रुतवान् नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम आनीतः तस्मै उक्तं यत् कृपया भवतः नेत्राणि निद्रां कुर्वन्तु, भवतः कर्णाः शृण्वन्तु, भवतः हृदयं च चिन्तयन्तु। स आह-तदा मम नेत्राणि पश्यन्ति, मम कर्णाः शृण्वन्ति, मम हृदयं चिन्तयति। स आह; मया सूचना प्राप्ता 'अस्ति प्रभुः यः गृहं निर्मायति, ततः भोजं प्रयच्छति, ततः भोज्यम् आमन्त्रयितुं कञ्चित् प्रेषयति, यः आह्वानकर्तुः आह्वानं प्रतिवदति, गृहं प्रविश्य भोजनं खादति, प्रभुः तेन प्रसन्नः भविष्यति। अपरं तु यः आह्वानकर्तुः आह्वानं न प्रतिवदति, गृहं न प्रविशति, अन्नं च न खादति, तदा स्वामिः तस्मै क्रुद्धः भविष्यति। ततः सः अवदत्- स्वामी अल्लाह सुभनाहु वा ताला, आह्वानकर्त्ता मुहम्मद शल्लाहु अलैहि वसल्लम, गृहं इस्लाम, भोजनं च स्वर्गः।
Hadith
Imam Darimi : 12
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَيْمُونٍ التَّمِيمِيِّ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ إِلَى الْبَطْحَاءِ وَمَعَهُ ابْنُ مَسْعُودٍ فَأَقْعَدَهُ وَخَطَّ عَلَيْهِ خَطًّا ثُمَّ قَالَ لَا تَبْرَحَنَّ فَإِنَّهُ سَيَنْتَهِي إِلَيْكَ رِجَالٌ فَلَا تُكَلِّمْهُمْ فَإِنَّهُمْ لَنْ يُكَلِّمُوكَ فَمَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَيْثُ أَرَادَ ثُمَّ جَعَلُوا يَنْتَهُونَ إِلَى الْخَطِّ لَا يُجَاوِزُونَهُ ثُمَّ يَصْدُرُونَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ جَاءَ إِلَيَّ فَتَوَسَّدَ فَخِذِي وَكَانَ إِذَا نَامَ نَفَخَ فِي النَّوْمِ نَفْخًا فَبَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُتَوَسِّدٌ فَخِذِي رَاقِدٌ إِذْ أَتَانِي رِجَالٌ كَأَنَّهُمْ الْجِمَالُ عَلَيْهِمْ ثِيَابٌ بِيضٌ اللَّهُ أَعْلَمُ مَا بِهِمْ مِنْ الْجَمَالِ حَتَّى قَعَدَ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ عِنْدَ رَأْسِهِ وَطَائِفَةٌ مِنْهُمْ عِنْدَ رِجْلَيْهِ فَقَالُوا بَيْنَهُمْ مَا رَأَيْنَا عَبْدًا أُوتِيَ مِثْلَ مَا أُوتِيَ هَذَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ عَيْنَيْهِ لَتَنَامَانِ وَإِنَّ قَلْبَهُ لَيَقْظَانُ اضْرِبُوا لَهُ مَثَلًا سَيِّدٌ بَنَى قَصْرًا ثُمَّ جَعَلَ مَأْدُبَةً فَدَعَا النَّاسَ إِلَى طَعَامِهِ وَشَرَابِهِ ثُمَّ ارْتَفَعُوا وَاسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ ذَلِكَ فَقَالَ لِي أَتَدْرِي مَنْ هَؤُلَاءِ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ هُمْ الْمَلَائِكَةُ قَالَ وَهَلْ تَدْرِي مَا الْمَثَلُ الَّذِي ضَرَبُوهُ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ الرَّحْمَنُ بَنَى الْجَنَّةَ فَدَعَا إِلَيْهَا عِبَادَهُ فَمَنْ أَجَابَهُ دَخَلَ جَنَّتَهُ وَمَنْ لَمْ يُجِبْهُ عَاقَبَهُ وَعَذَّبَهُ
अस्मान् सूचितवान् [अल हसन बिन् अली] अस्मान् [अबू उसामाह] [ज'फर बिन् मैमुन अत तमीमी] इत्यस्मात् [अबू उस्मान अन नहदी] इत्यस्मात् कथितवान् यत् अल्लाहस्य दूतः शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः बाथां प्रति निर्गतवान्` तथा च तस्य सह इब्न मसूद रदलियाहुअन्हुः, ततः अल्लाहस्य दूतः शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः बथां गतः इब्न मसूद इत्यनेन सह ततः सः इब्न मसूदं उपविश्य तस्य कृते रेखां कृतवान् । अथ उवाच-अस्मात् स्थानात् कदापि न गच्छ, यतः केचन जनाः भवन्तं मिलिष्यन्ति, भवन्तः तान् न वदिष्यन्ति, ते च भवन्तं न वदिष्यन्ति। ततः अल्लाहस्य दूतः शल्लाहु अलैहि वसल्लम यत्र इच्छति तत्र यात्रां निरन्तरं कृतवान् । ततः ते रेखायाः समीपम् आगतवन्तः ते च तां न अतिक्रान्तवन्तः, ततः ते अल्लाहस्य दूतस्य समीपं गतवन्तः सल्लाहु अलैहि वसल्लम। यावत् रात्रौ अन्ते सः मम समीपम् आगत्य मम ऊरुं तकियारूपेण उपयुज्य निद्रां गतः, सुप्तस्य च निःश्वासं श्रोतुं शक्नोति स्म यदा रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः मम ऊरुभागे सुप्तः आसीत् तदा सर्वाणि श्वेतवस्त्राणि धारयन्तः सुन्दरमुखाः पुरुषाः आगच्छन्ति स्म। निःश्वासः, ते कियत् सुन्दराः सन्ति! यथा तेषां एकः समूहः नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य शिरसि उपविष्टवान् अपि च अन्यः समूहः अस्माकं पार्श्वे उपविष्टवान् ते च परस्परं अवदन् : अस्माकं कदापि कश्चन सेवकः न अभवत् यस्य उपहारः नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्मै दत्तः इव उपहारः दत्तः। अस्य व्यक्तिस्य नेत्राणि सुप्ताः सन्ति किन्तु तस्य हृदयं जागृतम् अस्ति, तस्य कृते दृष्टान्तं कुरुत। साधु, सः एकः स्वामी इव अस्ति यः प्रासादं निर्माति, ततः पक्वान्नं करोति ततः जनान् खादितुम्, पिबितुं च आमन्त्रयति, ततः जनाः आकाशं प्रति आरोहन्ति। तदा अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) जागरितः सः मां अवदत् यत् - किं भवन्तः जानन्ति यत् ते के सन्ति? तदा अहं उत्तरं दत्तवान् - अल्लाह सुभानाहु व ताला तस्य दूतः च अधिकं जानन्ति। अथ उवाच- ते दूताः सन्ति। अथ पुनरुवाच- किं त्वं जानासि उपमा किम् ? अहं अवदम् अल्लाह सुभानाहु वा ताला तस्य दूतः च यः अधिकं जानाति स्म सः उत्तरं दत्तवान् यत् - अर रहमानः स्वर्गं निर्मितवान्, ततः आहूतः -आमन्त्रितवान्- तस्य सेवकान् तस्य समीपं, यः स्वीकुर्वति सः स्वर्गं प्रविशति तथा च यः अङ्गीकुर्वति तदा सः तं दण्डं दास्यति, यातना च दास्यति।
Hadith
Imam Darimi : 13
أَخْبَرَنَا نُعَيْمُ بْنُ حَمَّادٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بَحِيرٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرٍو السُّلَمِيُّ عَنْ عُتْبَةَ بْنِ عَبْدٍ السُّلَمِيِّ أَنَّهُ حَدَّثَهُمْ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهُ رَجُلٌ كَيْفَ كَانَ أَوَّلُ شَأْنِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ كَانَتْ حَاضِنَتِي مِنْ بَنِي سَعْدِ بْنِ بَكْرٍ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَابْنٌ لَهَا فِي بَهْمٍ لَنَا وَلَمْ نَأْخُذْ مَعَنَا زَادًا فَقُلْتُ يَا أَخِي اذْهَبْ فَأْتِنَا بِزَادٍ مِنْ عِنْدِ أُمِّنَا فَانْطَلَقَ أَخِي وَمَكَثْتُ عِنْدَ الْبَهْمِ فَأَقْبَلَ طَائِرَانِ أَبْيَضَانِ كَأَنَّهُمَا نَسْرَانِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ أَهُوَ هُوَ قَالَ الْآخَرُ نَعَمْ فَأَقْبَلَا يَبْتَدِرَانِي فَأَخَذَانِي فَبَطَحَانِي لِلْقَفَا فَشَقَّا بَطْنِي ثُمَّ اسْتَخْرَجَا قَلْبِي فَشَقَّاهُ فَأَخْرَجَا مِنْهُ عَلَقَتَيْنِ سَوْدَاوَيْنِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ ائْتِنِي بِمَاءِ ثَلْجٍ فَغَسَلَ بِهِ جَوْفِي ثُمَّ قَالَ ائْتِنِي بِمَاءِ بَرَدٍ فَغَسَلَ بِهِ قَلْبِي ثُمَّ قَالَ ائْتِنِي بِالسَّكِينَةِ فَذَرَّهُ فِي قَلْبِي ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ حُصْهُ فَحَاصَهُ وَخَتَمَ عَلَيْهِ بِخَاتَمِ النُّبُوَّةِ ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ اجْعَلْهُ فِي كِفَّةٍ وَاجْعَلْ أَلْفًا مِنْ أُمَّتِهِ فِي كِفَّةٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا أَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْأَلْفِ فَوْقِي أُشْفِقُ أَنْ يَخِرَّ عَلَيَّ بَعْضُهُمْ فَقَالَ لَوْ أَنَّ أُمَّتَهُ وُزِنَتْ بِهِ لَمَالَ بِهِمْ ثُمَّ انْطَلَقَا وَتَرَكَانِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفَرِقْتُ فَرَقًا شَدِيدًا ثُمَّ انْطَلَقْتُ إِلَى أُمِّي فَأَخْبَرْتُهَا بِالَّذِي لَقِيتُ فَأَشْفَقَتْ أَنْ يَكُونَ قَدْ الْتَبَسَ بِي فَقَالَتْ أُعِيذُكَ بِاللَّهِ فَرَحَلَتْ بَعِيرًا لَهَا فَجَعَلَتْنِي عَلَى الرَّحْلِ وَرَكِبَتْ خَلْفِي حَتَّى بُلْغَتِنَا إِلَى أُمِّي فَقَالَتْ أَدَّيْتُ أَمَانَتِي وَذِمَّتِي وَحَدَّثَتْهَا بِالَّذِي لَقِيتُ فَلَمْ يَرُعْهَا ذَلِكَ وَقَالَتْ إِنِّي رَأَيْتُ حِينَ خَرَجَ مِنِّي يَعْنِي نُورًا أَضَاءَتْ مِنْهُ قُصُورُ الشَّامِ
अस्मान् कथितवान् [नुएम बिन् हम्मद] अस्मान् [बकीय्याह] [बाहिर] तः [खालिद् बिन् म'दान] अस्मान् ['अब्दुर रहमान बिन् अम्र अस सुलामी] ['उतबाह बिन् अब्द अस सुलामी] इत्यस्मात् अवदत् यत् सः तान् अवदत्, सः च पैगम्बर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य सहचरानाम् एकः आसीत्, एकः पुरुषः पृष्टवान् रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम: हे अल्लाहस्य दूत, भवतः जीवनस्य आरम्भः का आसीत्? सः उत्तरितवान् - तस्मिन् समये मम पालकमाता बनी स'द् बिन् बकर-नगरस्य महिला आसीत् । तस्मिन् समये अहं तस्य गोत्रस्य अन्येन लघुबालेन सह पशुपालनं कुर्वन्तः आस्मः । यतः वयं भोजनं न आनयामः, तस्मात् अहं मम मित्रं पृष्टवान्- हे भ्राता, गृहं गत्वा अस्माकं मातरं भोजनं याचयतु। ततः मम भ्राता गतः अहं च पशुपालनार्थं एकः एव अवशिष्टः अभवम्। सहसा द्वौ श्वेतपक्षिणौ गरुडवत् आगतवन्तौ, तेषु एकः अन्यस्मै अवदत्, किं सः एव खलु? अन्यः उत्तरितवान्; आम्! ततः तौ मां परितः आकृष्य प्रसारितवन्तौ, ततः मम उदरं छित्त्वा ततः मम हृदयं बहिः निष्कास्य, छित्त्वा कृष्णपिण्डद्वयं बहिः निष्कासितवन्तौ। तदा तयोः एकः मित्रम् अवदत्- हिमजलं ददातु ततः सः मम उदरं प्रक्षालितुं प्रयोक्ष्यति। अथ पुनरुवाच-शीतलं जलं देहि' इति। सः च मम हृदयं प्रक्षालयति स्म। अथ उवाच- देहि मे अस सकीनः -शान्तिः-! ततः सः मम हृदये तत् प्रोक्षितवान्। तदा तेषु एकः मित्रं अवदत्- तं सिवतु! ततः सितं कृत्वा खतम नुबुवाह -भविष्यद्वादिनां आवरणेन- चिह्नितवान्। तदा तेषु एकः मित्रं अवदत्- तं एकस्मिन् तराजूयां स्थापयित्वा तस्य जनानां सहस्रं एकस्मिन् तराजूयां स्थापयतु। तदा रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम अवदत्: तस्मिन् समये अहं मम उपरि सहस्रं जनान् दृष्टवान् अतः अहं भीतः आसम् यत् तेषु केचन मयि पतन्ति, तदा सः पुरुषः पुनः अवदत्: यदि तस्य जनाः तस्य सह तौलिताः भवन्ति तर्हि सः निश्चितरूपेण स्वजनात् अधिकं गुरुः भविष्यति ततः तौ मां त्यक्तवन्तौ। अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) अवदत् - अहं बहु भीतः आसम्, अतः अहं मम आर्द्र-नर्सस्य समीपं धावित्वा मम किं जातम् इति अवदम्। सा चिन्तिता आसीत् यत् मम किमपि घटितुं शक्नोति, अतः सा अवदत्- अहं भवतः कृते अल्लाह सुभनाहु व ताला इत्यस्य शरणं याचयामि। ततः सः गन्तुं स्वस्य पर्वतं सज्जीकृत्य मां उष्ट्रमारुह्य पृष्ठतः आरुह्य यावत् वयं मम मातुः समीपं न प्राप्नुमः, ततः सः तां अवदत्- अहं यत् विश्वासं भारं च मयि स्थापितं तत् पूर्णं कृतवान्, ततः सः तां मम किं घटितं तत् अवदत्। किन्तु तया सः दुःखितः न अभवत्, वस्तुतः मम माता अवदत् यत् वस्तुतः अहं तं दृष्टवान् यदा सः मम गर्भात् एव बहिः आगतः आसीत्, अर्थात् सिरियादेशस्य सिंहासनं प्रकाशयति प्रकाशः।
Hadith
Imam Darimi : 14
أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عِمْرَانَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عُثْمَانَ الْقُرَشِيُّ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي ذَرٍّ الْغِفَارِيِّ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ عَلِمْتَ أَنَّكَ نَبِيٌّ حَتَّى اسْتَيْقَنْتَ فَقَالَ يَا أَبَا ذَرٍّ أَتَانِي مَلَكَانِ وَأَنَا بِبَعْضِ بَطْحَاءِ مَكَّةَ فَوَقَعَ أَحَدُهُمَا عَلَى الْأَرْضِ وَكَانَ الْآخَرُ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ أَهُوَ هُوَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَزِنْهُ بِرَجُلٍ فَوُزِنْتُ بِهِ فَوَزَنْتُهُ ثُمَّ قَالَ فَزِنْهُ بِعَشَرَةٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ ثُمَّ قَالَ زِنْهُ بِمِائَةٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ ثُمَّ قَالَ زِنْهُ بِأَلْفٍ فَوُزِنْتُ بِهِمْ فَرَجَحْتُهُمْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَنْتَثِرُونَ عَلَيَّ مِنْ خِفَّةِ الْمِيزَانِ قَالَ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ لَوْ وَزَنْتَهُ بِأُمَّتِهِ لَرَجَحَهَا
अस्मान् कथितवान् [अब्दुल्लाह बिन् इमरान] अस्मान् अवदत् [अबू दाउद] अस्मान् [जा'फर बिन् उतस्मान् अल कुरसी] [उस्मान बिन् उर्वाह बिन् अज जुबैर] इत्यस्मात् [तस्य पितुः] [अबू जार अल घिफारी] रदलियाल्लाहुअन्हु इत्यस्मात् कथितवान्, सः अवदत् अहं पृष्टवान्, हे अल्लाहस्य दूत, त्वं कथं नबी इति निश्चयं कर्तुं शक्नोषि? नबी उत्तरम् अददात् - हे अबू ज़ार, मम समीपं द्वौ स्वर्गदूतौ आगतवन्तौ यदा अहं मक्का-नगरस्य एकस्मिन् उपत्यकायां आसम्। एकः पृथिव्यां अवतरति अपरः स्वर्गपृथिव्याः मध्ये भवति। तेषु एकः मित्रं अवदत्- किं सः एव अस्ति ? तदा तस्य मित्रं उत्तरं दत्तवान् - आम्! ततः पुनः अवदत्- तदा तं कस्यचित् सह तौल्यताम्, तदा अहं दशभिः जनानां सह तौलितः भविष्यामि, अहं तेभ्यः गुरुतरः अस्मि। अथ पुनरुवाच - शतजनेन तौल्यताम्', अतः अहं तौलितः अभवम्, तेभ्यः अपि गुरुतरः अभवम्। अथ पुनरुवाच-'तदा सहस्रेण जनाभ्यां तौल्यताम्', ततः अहं तौलितः अभवम्, तेभ्यः अपि गुरुतरः अभवम्। तस्मिन् समये अहं तान् तुल्यस्य अतिसंकीर्णत्वात् क्षोभं कुर्वन्तः इव दृष्टवान्, तदा द्वयोः दूतयोः एकः स्वमित्रं अवदत् यत् सः सर्वैः जनानां सह तौलितः अपि सः तेभ्यः अपि गुरुतरः भविष्यति।
Hadith
Imam Darimi : 15
أَخْبَرَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ خَلِيلٍ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي صَالِحٍ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُنَادِيهِمْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا أَنَا رَحْمَةٌ مُهْدَاةٌ
अस्मान् अवदत् [इस्माइल बिन् खलीलः] अस्मान् अवदत् [अली बिन् मुशीर्] अस्मान् [अल् अ'मासी] [अबू सालिह] इत्यस्मात् अवदत्, सः अवदत्; एकदा नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन तान् आहूताः; हे जना हि दयालुः मार्गदर्शकः च अस्मि ।
Hadith
Imam Darimi : 16
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَأَقْبَلَ أَعْرَابِيٌّ فَلَمَّا دَنَا مِنْهُ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْنَ تُرِيدُ قَالَ إِلَى أَهْلِي قَالَ هَلْ لَكَ فِي خَيْرٍ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ قَالَ وَمَنْ يَشْهَدُ عَلَى مَا تَقُولُ قَالَ هَذِهِ السَّلَمَةُ فَدَعَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهِيَ بِشَاطِئِ الْوَادِي فَأَقْبَلَتْ تَخُدُّ الْأَرْضَ خَدًّا حَتَّى قَامَتْ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَشْهَدَهَا ثَلَاثًا فَشَهِدَتْ ثَلَاثًا أَنَّهُ كَمَا قَالَ ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى مَنْبَتِهَا وَرَجَعَ الْأَعْرَابِيُّ إِلَى قَوْمِهِ وَقَالَ إِنْ اتَّبَعُونِي أَتَيْتُكَ بِهِمْ وَإِلَّا رَجَعْتُ فَكُنْتُ مَعَكَ
अस्मान् कथितवान् [मुहम्मद बिन् तारिफ] अस्मान् अवदत् [मुहम्मद बिन् फुदलैल] अस्मान् [अबु हय्यान्] ['अथा`] तः [इब्न उमर] रदलियाल्लाहुअन्हुतः कथितवान्, सः अवदत्; यदा वयं रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम इत्यनेन सह यात्रायां आसन् तदा वयं एकं बेदुइन अरबं मिलितवन्तः तस्य समीपं गमनस्य अनन्तरं रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम इत्यनेन तम् अवदत् यत् त्वं कुत्र गच्छसि? बेदुइन अरबः उत्तरितवान् - अहं स्वपरिवारं मिलितुम् इच्छामि। तदा प्रेरितः अवदत् यत् भवन्तः किमपि उत्तमं इच्छन्ति वा? सः प्रत्युवाच-सद्भावः किम् ? रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् अर्थात् भवन्तः साक्ष्यं ददति यत् अल्लाह सुभनाहु व ताला इत्येतम् अतिरिक्तं कोऽपि देवः पूजायोग्यः नास्ति तथा च साक्ष्यं ददति यत् मुहम्मद शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः तस्य सेवकः दूतः च अस्ति। बेदुइन अरबः अवदत् : तर्हि भवता उक्तस्य सत्यतां कः सिद्धयितुं शक्नोति ? नबी उत्तरम् अददात् : सलामावृक्षः, अतः नबी तं आहूतवान् यदा वृक्षः पर्वतस्य धारायाम् आसीत्, ततः वृक्षः पृथिवीं विभज्य नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य समीपं गतः यावत् वृक्षः रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य पुरतः न आगतः। प्रेरितः तं त्रिवारं साक्ष्यं दातुं पृष्टवान्। सः अपि त्रीणि वाराः साक्ष्यं दत्तवान् यथा नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं ततः वृक्षः यत्र वर्धितः तत्र पुनः आगतः। बेदुइन अरबः स्वजनस्य समीपं प्रत्यागत्य अवदत्; यदि ते मम अनुसरणं कुर्वन्ति तर्हि अहं तान् राजा -रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम- इत्यनेन सह मिलितुं नेष्यामि, यदि न तर्हि अहं राज्ञः समीपं प्रत्यागत्य तस्य समीपे एव तिष्ठामि।
Hadith
Imam Darimi : 17
أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْمَعِيلَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ وَكَانَ لَا يَأْتِي الْبَرَازَ حَتَّى يَتَغَيَّبَ فَلَا يُرَى فَنَزَلْنَا بِفَلَاةٍ مِنْ الْأَرْضِ لَيْسَ فِيهَا شَجَرٌ وَلَا عَلَمٌ فَقَالَ يَا جَابِرُ اجْعَلْ فِي إِدَاوَتِكَ مَاءً ثُمَّ انْطَلِقْ بِنَا قَالَ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى لَا نُرَى فَإِذَا هُوَ بِشَجَرَتَيْنِ بَيْنَهُمَا أَرْبَعُ أَذْرُعٍ فَقَالَ يَا جَابِرُ انْطَلِقْ إِلَى هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَقُلْ يُقَلْ لَكِ الْحَقِي بِصَاحِبَتِكِ حَتَّى أَجْلِسَ خَلْفَكُمَا فَرَجَعَتْ إِلَيْهَا فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَلْفَهُمَا ثُمَّ رَجَعَتَا إِلَى مَكَانِهِمَا فَرَكِبْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَسُولُ اللَّهِ بَيْنَنَا كَأَنَّمَا عَلَيْنَا الطَّيْرُ تُظِلُّنَا فَعَرَضَتْ لَهُ امْرَأَةٌ مَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي هَذَا يَأْخُذُهُ الشَّيْطَانُ كُلَّ يَوْمٍ ثَلَاثَ مِرَارٍ قَالَ فَتَنَاوَلَ الصَّبِيَّ فَجَعَلَهُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ مُقَدَّمِ الرَّحْلِ ثُمَّ قَالَ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْسَأْ عَدُوَّ اللَّهِ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثًا ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَيْهَا فَلَمَّا قَضَيْنَا سَفَرَنَا مَرَرْنَا بِذَلِكَ الْمَكَانِ فَعَرَضَتْ لَنَا الْمَرْأَةُ مَعَهَا صَبِيُّهَا وَمَعَهَا كَبْشَانِ تَسُوقُهُمَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْبَلْ مِنِّي هَدِيَّتِي فَوَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا عَادَ إِلَيْهِ بَعْدُ فَقَالَ خُذُوا مِنْهَا وَاحِدًا وَرُدُّوا عَلَيْهَا الْآخَرَ قَالَ ثُمَّ سِرْنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَنَا كَأَنَّمَا عَلَيْنَا الطَّيْرُ تُظِلُّنَا فَإِذَا جَمَلٌ نَادٌّ حَتَّى إِذَا كَانَ بَيْنَ سِمَاطَيْنِ خَرَّ سَاجِدًا فَحَبَسَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ عَلَيَّ النَّاسَ مَنْ صَاحِبُ الْجَمَلِ فَإِذَا فِتْيَةٌ مِنْ الْأَنْصَارِ قَالُوا هُوَ لَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَمَا شَأْنُهُ قَالُوا اسْتَنَيْنَا عَلَيْهِ مُنْذُ عِشْرِينَ سَنَةً وَكَانَتْ بِهِ شُحَيْمَةٌ فَأَرَدْنَا أَنْ نَنْحَرَهُ فَنَقْسِمَهُ بَيْنَ غِلْمَانِنَا فَانْفَلَتَ مِنَّا قَالَ بِيعُونِيهِ قَالُوا لَا بَلْ هُوَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَمَّا لِي فَأَحْسِنُوا إِلَيْهِ حَتَّى يَأْتِيَهُ أَجَلُهُ قَالَ الْمُسْلِمُونَ عِنْدَ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَحْنُ أَحَقُّ بِالسُّجُودِ لَكَ مِنْ الْبَهَائِمِ قَالَ لَا يَنْبَغِي لِشَيْءٍ أَنْ يَسْجُدَ لِشَيْءٍ وَلَوْ كَانَ ذَلِكَ كَانَ النِّسَاءُ لِأَزْوَاجِهِنَّ
उबैदुल्लाह बिन् मूसा अस्मान् ईसा बिन् अब्दुल मलिक इत्यस्मात् जाबिर (अल्लाहः तस्य प्रसन्नः भवतु) इत्यस्मात् अबू अज् जुबैर इत्यस्मात् अस्मान् प्रतिवेदितवान् यः अवदत् यत् अहं अल्लाहस्य दूतेन (स.अ.व.) सह यात्रायां बहिः गतः, यदा कदापि सः स्वस्य राहतं कर्तुम् इच्छति स्म तदा सः निगूढः भवति स्म येन सः न दृश्यते स्म। वयं विशाले मुक्तक्षेत्रे आसन् यत्र वृक्षाः जीवनस्य चिह्नं वा नासीत्, सः अवदत्- हे जाबिर, तव पात्रेण सह किञ्चित् जलं गृहीत्वा अस्माकं यात्रां निरन्तरं कुर्मः। जाबिरः अवदत्, वयं यावत् न दृश्यन्ते तावत् यावत् यात्रां कृतवन्तः। सहसा चतुःहस्तान्तरे द्वौ वृक्षौ प्रादुर्भूतौ । स आह - कृपया तस्य वृक्षस्य समीपं गत्वा तस्य सह वार्तालापं करोतु, सः उत्तरं दास्यति, अतः तस्मै कथयतु- भवतः पार्श्वे स्थितं वृक्षं गच्छतु यथा अहं भवतः द्वयोः पृष्ठतः उपविष्टुं शक्नोमि। वृक्षः स्वस्य सहचरस्य समीपं गतः, तस्य पार्श्वे स्थितः वृक्षः, तेषां पृष्ठतः अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) उपविष्टवान्, ततः वृक्षद्वयं स्वस्थानं प्रत्यागतवन्तौ। तदनन्तरं वयं अस्माकं पर्वतानाम् आरुह्य, अस्माकं उपरि इव अस्मान् आच्छादयन् एकः पक्षी अस्ति, ततः एका महिला तस्याः शिशुना सह अल्लाहस्य दूतं सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमम् अवरुद्धवन्तः इति सः अवदत् हे अल्लाहस्य दूत, मम बालकः वस्तुतः प्रतिदिनं त्रिवारं शैतानेन बाधितः भवति। जाबिरः अवदत्; तदा रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम शिशुं गृहीत्वा स्वस्य वाहनस्य पुरतः स्थापितवान् तदा सः अवदत्; दूरं गच्छ हे अल्लाहस्य शत्रु! अहं अल्लाहस्य दूतः अस्मि। प्रेरितः त्रिवारं उक्तवान्। ततः सः तां स्त्रियाः समीपं प्रत्यागच्छत्। यदा वयं यात्रातः प्रत्यागच्छामः तदा वयं मूलमार्गेण गतवन्तः, तदा एकः महिला तस्याः बालकेन सह अस्मान् पालितमेषद्वयेन अवरुद्धवती अथ सः अवदत्; 'हे रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, मम कृते एतत् वरदानं गृहाण, यस्य कृते त्वां सत्यं प्रेषितवान्, तस्य कृते पिशाचः पुनः न आगमिष्यति। ' स आह- एकं गृहीत्वा अपरं तस्मै प्रतिनिवर्तयतु। ततः वयं यात्रां निरन्तरं कृतवन्तः पक्षिणः अस्मान् आश्रयं ददति इव, सहसा एकः उष्ट्रः पलायितः, परन्तु यदा सः वृक्षवृक्षद्वयं प्राप्तवान् तदा सः तत्क्षणमेव प्रणामं कृत्वा प्रणामं कृतवान् तथा च अल्लाहस्य दूतः सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः तम् गृहीतवान्। दूतः जनान् पृष्टवान् - अत्र आगच्छन्तु जनाः, अस्य उष्ट्रस्य स्वामित्वं कस्य अस्ति? तदा अन्सारतः केचन युवकाः अवदन् - 'अस्माकं एव हे अल्लाहस्य दूत' इति सः पृष्टवान् - 'अस्मिन् किं दोषः ?' ते प्रत्युवाच- 'विंशतिवर्षेभ्यः वयं तस्य परिचर्यायां श्रान्ताः स्मः, तस्य बहु मेदः प्राप्तः - मेदः जातः - अतः वयं तत् वधं कर्तुम् इच्छामः, अस्माकं बालकानां मध्ये भागं कर्तुम् इच्छामः, परन्तु तत् अस्मात् पलायितवान्। सः अवदत् - 'ठीकम्, तर्हि मम कृते विक्रयतु।' ते प्रत्युवाच - अहो न प्रयोजनं भगवन्, किन्तु भगवतः उपहाररूपेण पर्याप्तम्' इति। नबी अवदत् - 'ठीकम्, यदि मम अस्ति तर्हि तस्य सम्यक् व्यवहारं कुरुत, यावत् तस्य मृत्युः न आगच्छति।' तस्मिन् समये मुसलमाना: अवदन्; हे अल्लाहस्य दूत, अस्माकं पशुराजस्य प्रणामस्य अधिकः अधिकारः अस्ति, सः अवदत्- एकस्य -जीवस्य- अन्यस्य -जीवस्य प्रणामं कर्तुं न सम्यक्, यदि तत् अनुमतं स्यात् तर्हि स्त्रियः स्वपतिं प्रति प्रणामं कर्तुं शक्नुवन्ति स्म।
Hadith
Imam Darimi : 18
حَدَّثَنَا يَعْلَى حَدَّثَنَا الْأَجْلَحُ عَنْ الذَّيَّالِ بْنِ حَرْمَلَةَ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَقْبَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى دُفِعْنَا إِلَى حَائِطٍ فِي بَنِي النَّجَّارِ فَإِذَا فِيهِ جَمَلٌ لَا يَدْخُلُ الْحَائِطَ أَحَدٌ إِلَّا شَدَّ عَلَيْهِ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَتَاهُ فَدَعَاهُ فَجَاءَ وَاضِعًا مِشْفَرَهُ عَلَى الْأَرْضِ حَتَّى بَرَكَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ هَاتُوا خِطَامًا فَخَطَمَهُ وَدَفَعَهُ إِلَى صَاحِبِهِ ثُمَّ الْتَفَتَ فَقَالَ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ إِلَّا يَعْلَمُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَّا عَاصِيَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ
अस्मान् कथितवान् [या'ला] अस्मान् [अल अजलाह] [अद्ज द्ज़ैय्यल बिन् हरमलाह] इत्यस्मात् [जबिर बिन् अब्दुल्लाह] रदलियाल्लाहुअन्हु इत्यस्मात् अवदत् सः अवदत्; वयं नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन सह यात्रां कृत्वा प्रत्यागतवन्तः। यावत् वयं कस्मिंश्चित् बनी नज्जारग्रामे न आगताः तावत् सहसा वृक्षारोपणं प्रविष्टुं इच्छन्तः सर्वान् उष्ट्रः अवरुद्धवान् । एतत् रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्मै निवेदितम् अतः सः तस्य समीपं गत्वा उष्ट्रम् आहूतवान्। उष्ट्रः आगत्य पृथिव्यां अधरं स्थापयति स्म यावत् पुरतः जानुनि नतवान् । अथ उवाच- पाशं मे प्राप्नुहि, ततः पाशेन बद्ध्वा स्वामिने प्रत्यागच्छत्। ततः सः पश्चात् पश्यन् अवदत् यत् - स्वर्गस्य पृथिव्याः च मध्ये कोऽपि नास्ति किन्तु सः जानाति यत् अहं खलु अल्लाह सुभानाहु व ताला इत्यस्य दूतः अस्मि, केवलं तेषां आज्ञां विहाय; जिन्नेभ्यः मनुष्येभ्यः च।
Hadith
Imam Darimi : 19
أَخْبَرَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ فَرْقَدٍ السَّبَخِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ بِابْنٍ لَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي بِهِ جُنُونٌ وَإِنَّهُ يَأْخُذُهُ عِنْدَ غَدَائِنَا وَعَشَائِنَا فَيُخَبَّثُ عَلَيْنَا فَمَسَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَدْرَهُ وَدَعَا فَثَعَّ ثَعَّةً وَخَرَجَ مِنْ جَوْفِهِ مِثْلُ الْجِرْوِ الْأَسْوَدِ فَسَعَى
अस्मान् निवेदितं यत् [अल हज्जाज बिन् मिन्हल] अस्मान् [हम्मद बिन् सलामाह] [फरकाद अस सबखी] इत्यस्मात् [सैद बिन् जुबैर] इत्यस्मात् [इब्न अब्बास] रदलियाल्लाहुअन्हु इत्यस्मात् कथितवान् यत् एकः महिला स्वस्य बालकं रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लम इत्यस्य समीपम् आनेतुं आगत्य अवदत् यत् 'हे रसुलुल्लाह, मम बालकः क जिन्न, यदा वयं मध्याह्नभोजनं रात्रिभोजनं च कुर्मः तदा जिन्नः सर्वदा अन्तः आगच्छति। अस्मान्, दुर्मुखं च। 'ततः रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम तस्य कृते प्रार्थनां कृतवान्।' ततः सः वमनं कृतवान् ततः किमपि - कृष्णकुक्कुरवत् - तस्य मुखात् बहिः आगत्य ततः प्रस्थितवान्।
Hadith
Imam Darimi : 20
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَعِيدٍ أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ الْعَبْدِيُّ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ طَهْمَانَ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي لَأَعْرِفُ حَجَرًا بِمَكَّةَ كَانَ يُسَلِّمُ عَلَيَّ قَبْلَ أَنْ أُبْعَثَ إِنِّي لَأَعْرِفُهُ الْآنَ
अस्मान् कथितवान् [मुहम्मद बिन् सईद] अस्मान् [यह्या बिन् अबू बकर अल अब्दी] [इब्राहिम बिन् थहमान] इत्यस्मात् [सिमाक] इत्यस्मात् [जाबिर बिन् समुराह] रदलियाल्लाहुअन्हु इत्यस्मात् उक्तवान् सः अवदत्; रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् अहं वास्तवमेव जानामि यत् मक्कानगरे एकः शिला अस्ति यत् सः मम प्रेषणात् पूर्वं मां अभिवादयति स्म। वास्तवम् अहम् इदानीं तत् वस्तुतः जानामि'।
