و حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ صَيْفِيٍّ مَوْلَى ابْنِ أَفْلَحَ عَنْ أَبِي السَّائِبِ مَوْلَى هِشَامِ بْنِ زُهْرَةَ أَنَّهُ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّفَوَجَدْتُهُ يُصَلِّي فَجَلَسْتُ أَنْتَظِرُهُ حَتَّى قَضَى صَلَاتَهُ فَسَمِعْتُ تَحْرِيكًا تَحْتَ سَرِيرٍ فِي بَيْتِهِ فَإِذَا حَيَّةٌ فَقُمْتُ لِأَقْتُلَهَا فَأَشَارَ أَبُو سَعِيدٍ أَنْ اجْلِسْ فَلَمَّا انْصَرَفَ أَشَارَ إِلَى بَيْتٍ فِي الدَّارِ فَقَالَ أَتَرَى هَذَا الْبَيْتَ فَقُلْتُ نَعَمْ قَالَ إِنَّهُ قَدْ كَانَ فِيهِ فَتًى حَدِيثُ عَهْدٍ بِعُرْسٍ فَخَرَجَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْخَنْدَقِ فَبَيْنَا هُوَ بِهِ إِذْ أَتَاهُ الْفَتَى يَسْتَأْذِنُهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي أُحْدِثُ بِأَهْلِي عَهْدًا فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ خُذْ عَلَيْكَ سِلَاحَكَ فَإِنِّي أَخْشَى عَلَيْكَ بَنِي قُرَيْظَةَ فَانْطَلَقَ الْفَتَى إِلَى أَهْلِهِ فَوَجَدَ امْرَأَتَهُ قَائِمَةً بَيْنَ الْبَابَيْنِ فَأَهْوَى إِلَيْهَا بِالرُّمْحِ لِيَطْعُنَهَا وَأَدْرَكَتْهُ غَيْرَةٌ فَقَالَتْ لَا تَعْجَلْ حَتَّى تَدْخُلَ وَتَنْظُرَ مَا فِي بَيْتِكَ فَدَخَلَ فَإِذَا هُوَ بِحَيَّةٍ مُنْطَوِيَةٍ عَلَى فِرَاشِهِ فَرَكَزَ فِيهَا رُمْحَهُ ثُمَّ خَرَجَ بِهَا فَنَصَبَهُ فِي الدَّارِ فَاضْطَرَبَتْ الْحَيَّةُ فِي رَأْسِ الرُّمْحِ وَخَرَّ الْفَتَى مَيِّتًا فَمَا يُدْرَى أَيُّهُمَا كَانَ أَسْرَعَ مَوْتًا الْفَتَى أَمْ الْحَيَّةُ فَذُكِرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنَّ بِالْمَدِينَةِ جِنًّا قَدْ أَسْلَمُوا فَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْهُمْ شَيْئًا فَآذِنُوهُ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ فَإِنْ بَدَا لَكُمْ بَعْدَ ذَلِكَ فَاقْتُلُوهُ فَإِنَّمَا هُوَ شَيْطَانٌ

Malik-ek esan zidan [Shaifi]-k, Ibn Aflah-ren esklabo ohiak, eta [Abu Sa`ib]-k, Hisham bin Zuhrah-ren esklabo ohiak, esan zuen: «Abu Sa'id Al Khudri ezagutu nuen, baina une hartan otoitz egiten ari zen. Gero, amaitu arte itxaron nuen, eta orduan zerbait mugitzen ari zen soinua entzun nuen bere etxeko koltxoi azpian. Suge bat zela jakin nuen, beraz, hiltzera jaiki nintzen. Abu Saidek eserita geratzeko keinu egin zidan. Amaitu zuenean, etxe bat erakutsi eta galdetu zidan: «Ikusten al duzu gela hau?». «Bai» erantzun nion. Orduan, [Abu Sa'idek] esan zuen: «Behin, ezkondu berri zen gazte bat zegoen. Gaztea Allahren Mezulariarenkin joan zen Khandaq aldera. Harekin zegoela, gaztea Rasulullah-rengana joan zen baimena eske. Esan zuen: «Oi Allahren Mezularia, utzi nire emaztea ezagutzen, ezkondu berri naizelako».» Profetak (bakea eta bedeinkapenak haren gainean izan daitezela) baimena eman zion. Ondoren, gazteari esan zion: "Hartu zure arma; beldur naiz Banu Quraizhah-ek geldituko zaituztela". Gaztea bere emaztearengana itzuli zen. Atean aurkitu zuen, eta hain jeloskor zegoen, ezen ia bere lantza bota baitzion. Baina hark esan zion: "Ez presarik egin zure etxean zer gertatzen den ikusi arte". Sartu eta suge bat aurkitu zuen bere ohean kiribilduta. Sugea bere lantzaz labankadaz jo eta harekin atera zen, etxean zintzilikatuz. Sugeak lantzaren punta mugitu zuen, eta gaztea hilda erori zen. Ez dakigu zein hil zen lehenengo, gaztea ala sugea. Hori Profetari jakinarazi zitzaion (bakea eta bedeinkapenak haren gainean izan daitezela), eta honek esan zuen: "Egia esan, Medinan Islama bereganatu duten jinn talde bat dago. Zerbait egiten ikusten badituzu, eman iezaiezu hiru eguneko baimena". Hiru egun igaro ondoren oraindik ikusten bada, hil ezazu, deabru bat baita.