Sa’i dilakukan setelah thawaf, antara Shafa dan Marwah

Imam Malik : 789

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ رَجُلًا أَتَى الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍفَقَالَ إِنِّي أَفَضْتُ وَأَفَضْتُ مَعِي بِأَهْلِي ثُمَّ عَدَلْتُ إِلَى شِعْبٍ فَذَهَبْتُ لِأَدْنُوَ مِنْ أَهْلِي فَقَالَتْ إِنِّي لَمْ أُقَصِّرْ مِنْ شَعَرِي بَعْدُ فَأَخَذْتُ مِنْ شَعَرِهَا بِأَسْنَانِي ثُمَّ وَقَعْتُ بِهَا فَضَحِكَ الْقَاسِمُ وَقَالَ مُرْهَا فَلْتَأْخُذْ مِنْ شَعَرِهَا بِالْجَلَمَيْنِقَالَ مَالِك أَسْتَحِبُّ فِي مِثْلِ هَذَا أَنْ يُهْرِقَ دَمًا وَذَلِكَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ قَالَ مَنْ نَسِيَ مِنْ نُسُكِهِ شَيْئًا فَلْيُهْرِقْ دَمًا

Мәлик миңә [Рәбиғә бин Әбү Абдуррахмандан] бер кеше [Әл-Ҡасим бин Мөхәммәткә] килеп: «Мин ҡатыным менән тәүәф ифаҙлаһын уҡып бөттөм, шунан ҡатыныма яҡынлашыр өсөн тауҙағы юлдарҙан береһенә сыҡтым», — тине. Ҡатыным шунан: “Сәсемде ҡыҫҡартманым”, – тине. Шуға күрә мин уның сәсен тештәрем менән ҡырҡтым, һуңынан енси йәберләнемме?» Әл-Ҡасим көлдө лә: «Ҡатыныңа ҡайсы менән сәсен ҡырҡырға ҡуш», — тигән. Малик: «Минеңсә, бындай осраҡтарҙа ҡорбан малын һуйырға кәрәк», — тигән. Сөнки Ғабдулла бин Ғәббәс: «Кем хаж теҙмәһенең береһе тураһында онотолһа, ҡан ҡойһон», — тигән.