Imam Malik : 707
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَيُّوبَ بْنِ أَبِي تَمِيمَةَ السَّخْتِيَانِيِّ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْبَصْرَةِ كَانَ قَدِيمًا أَنَّهُ قَالَخَرَجْتُ إِلَى مَكَّةَ حَتَّى إِذَا كُنْتُ بِبَعْضِ الطَّرِيقِ كُسِرَتْ فَخِذِي فَأَرْسَلْتُ إِلَى مَكَّةَ وَبِهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ وَالنَّاسُ فَلَمْ يُرَخِّصْ لِي أَحَدٌ أَنْ أَحِلَّ فَأَقَمْتُ عَلَى ذَلِكَ الْمَاءِ سَبْعَةَ أَشْهُرٍ حَتَّى أَحْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ
Malikek kontatu zidan [Ayub ibn Abu Tamimah As-Sakhtiyani]-k [Basrah-eko bizilagun batek] esan zuela: «Mekara abiatu nintzen, eta errepideetako batera iritsi nintzenean, izter-hezurra hautsi zitzaidan. Norbait bidali nuen Mekara fatwa bat eskatzera, eta han zeuden [Abdullah ibn Abbas], [Abdullah ibn Umar] eta beste batzuk. Baina inork ez zidan damutzeko baimenik eman. Beraz, zazpi hilabetez egon nintzen iturri hartan, Umrah eginez damutu arte».