Imam Malik : 526
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَيُّوبَ بْنِ أَبِي تَمِيمَةَ السَّخْتِيَانِيِّ أَنَّ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِكَتَبَ فِي مَالٍ قَبَضَهُ بَعْضُ الْوُلَاةِ ظُلْمًا يَأْمُرُ بِرَدِّهِ إِلَى أَهْلِهِ وَيُؤْخَذُ زَكَاتُهُ لِمَا مَضَى مِنْ السِّنِينَ ثُمَّ عَقَّبَ بَعْدَ ذَلِكَ بِكِتَابٍ أَنْ لَا يُؤْخَذَ مِنْهُ إِلَّا زَكَاةٌ وَاحِدَةٌ فَإِنَّهُ كَانَ ضِمَارًا
Malikengandik [Ayyub ibn Abu Tamimah As Sahtiyani] kontatu zidan [Umar ibn Abdul Azizek] behin buruzagiek zapalkuntzaren bidez lapurtutako aberastasunari buruzko arau bat ezarri zuela. Agindu zuen aberastasuna jabeari itzultzeko eta iraganeko aldietako zakat kentzeko. Gero, zehaztu zuen aberastasuna ez zela zakat gisa hartu behar behin bakarrik izan ezik, aberastasuna ez baitago jabearen eskuetan.