Imam Malik : 248
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ عَنْ ابْنِ مُحَيْرِيزٍأَنَّ رَجُلًا مِنْ بَنِي كِنَانَةَ يُدْعَى الْمُخْدَجِيَّ سَمِعَ رَجُلًا بِالشَّامِ يُكَنَّى أَبَا مُحَمَّدٍ يَقُولُ إِنَّ الْوِتْرَ وَاجِبٌ فَقَالَ الْمُخْدَجِيُّ فَرُحْتُ إِلَى عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَاعْتَرَضْتُ لَهُ وَهُوَ رَائِحٌ إِلَى الْمَسْجِدِ فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي قَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ فَقَالَ عُبَادَةُ كَذَبَ أَبُو مُحَمَّدٍ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ خَمْسُ صَلَوَاتٍ كَتَبَهُنَّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى الْعِبَادِ فَمَنْ جَاءَ بِهِنَّ لَمْ يُضَيِّعْ مِنْهُنَّ شَيْئًا اسْتِخْفَافًا بِحَقِّهِنَّ كَانَ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ عَهْدٌ أَنْ يُدْخِلَهُ الْجَنَّةَ وَمَنْ لَمْ يَأْتِ بِهِنَّ فَلَيْسَ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ عَهْدٌ إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ أَدْخَلَهُ الْجَنَّةَ
A fen erenikem seni Malik seni [Yahya bin Sa’id] seni [Muhammad bin Yahya bin Habban] seni [Ibnu Muhairiz], pwe a wor emon mwan seni Bani Kinanah itan [Al-Mukhdaji], a rongorong emon mwan mi iteni Abu Muhammad a apasa lon ewe fonuen Sham, ‘Wi’tir. Al-Mukhdaji a apasa; ‘Ua mwitir churi Ubadah bin Shamit, ua apungu i nupwen a feino ngeni ewe imwen fel. Iwe ua ereni met Abu Muhammad a apasa. [Ubadah] a apasa, ‘Apu Muhammad a chofona. Iwe, üa rongorong pwe ewe Rasulullah a apasa: ‘Ekkewe limu iotek än Kot Azza Wa Jalla ra föri pwe epwe allük ngeni I. Ion epwe fori me ese nikitano och me neir pokiten a ekieki pwe ese kon watte wisan kewe, ennetin epwe angei an Allah pwon pwe epwe etiwa i ngeni nang. Ion ese fori, iwe, epwe wesewesen angei an Allah pwon - epwe anomu i non nang -. Ika a mochen, Allah epwe eriaffou, me ika a mochen, Allah epwe anomu i non nang’.