Menghormati tamu dalam keadaan kekurangan

Imam Bukhari : 3514

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ عَنْ فُضَيْلِ بْنِ غَزْوَانَ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُأَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَعَثَ إِلَى نِسَائِهِ فَقُلْنَ مَا مَعَنَا إِلَّا الْمَاءُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ يَضُمُّ أَوْ يُضِيفُ هَذَا فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَنَا فَانْطَلَقَ بِهِ إِلَى امْرَأَتِهِ فَقَالَ أَكْرِمِي ضَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ مَا عِنْدَنَا إِلَّا قُوتُ صِبْيَانِي فَقَالَ هَيِّئِي طَعَامَكِ وَأَصْبِحِي سِرَاجَكِ وَنَوِّمِي صِبْيَانَكِ إِذَا أَرَادُوا عَشَاءً فَهَيَّأَتْ طَعَامَهَا وَأَصْبَحَتْ سِرَاجَهَا وَنَوَّمَتْ صِبْيَانَهَا ثُمَّ قَامَتْ كَأَنَّهَا تُصْلِحُ سِرَاجَهَا فَأَطْفَأَتْهُ فَجَعَلَا يُرِيَانِهِ أَنَّهُمَا يَأْكُلَانِ فَبَاتَا طَاوِيَيْنِ فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ ضَحِكَ اللَّهُ اللَّيْلَةَ أَوْ عَجِبَ مِنْ فَعَالِكُمَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ{ وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمْ الْمُفْلِحُونَ }

আমাক কৈছে [মুছাদ্দাদে] আমাক [‘আব্দুল্লাহ বিন দাউদ] [ফুদলাইল বিন গাজৱান]ৰ পৰা [আবু হাজিম]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা ৰাদলিয়াল্লাহ আনহু]ৰ পৰা কৈছে যে এজন মানুহ আছিল যিয়ে নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহিছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ পত্নীসকলৰ ওচৰলৈ আহিছিল। তেওঁৰ পত্নীসকলে ক’লে; 'আমাৰ হাতত পানীৰ বাহিৰে একো নাই'। গতিকে তেতিয়া হজৰত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ৰাইজক ক’লে: ‘এই ব্যক্তিজনক কোনে নিমন্ত্ৰণ বা আমোদ দিব বিচাৰে?’। গতিকে আনছাৰৰ এজন মানুহে ক’লে; 'ম‍ই'। অংশৰৰ বন্ধুজনে মানুহজনৰ লগত ঘৈণীয়েকৰ ওচৰলৈ ঘৰলৈ গৈ ক’লে; 'নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ এই অতিথিক মহিমামণ্ডিত কৰক'। তেওঁৰ পত্নীয়ে ক’লে; 'মোৰ ল'ৰাৰ বাবে আমাৰ হাতত এটুকুৰা ৰুটিৰ বাহিৰে একো নাই'। আনছাৰৰ বন্ধুৱে ক’লে; আপোনাৰ খাদ্য পৰিবেশন কৰক তাৰ পিছত লাইট বন্ধ কৰি আপোনাৰ সন্তানক শুই দিয়ক'। যেতিয়া সিহঁতে ৰাতিৰ আহাৰ উপভোগ কৰিবলৈ ওলাইছিল, তেতিয়া তেওঁৰ পত্নীয়ে তাক খাদ্যখিনি পৰিবেশন কৰিলে, তাৰ পিছত লাইটটো বন্ধ কৰি শিশুটিক শুই দিলে, তাৰ পিছত তাই লেম্পটো ঠিক কৰিবলৈ যেন থিয় হ’ল, তাৰ পিছত আকৌ বন্ধ কৰি দিলে। স্বামী-স্ত্ৰীয়ে মাথোঁ মুখখন লৰচৰ কৰিলে - যেন কিবা এটা চোবাই আছে - যেন দুয়োজনে আহাৰ উপভোগ কৰি আছে। তাৰ পাছত ৰাতিৰ আহাৰ নোখোৱা বাবে দুয়ো ভোকত শুই পৰিল। ৰাতিপুৱা স্বামী-স্ত্ৰীয়ে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক লগ পায়। গতিকে তেওঁ ক’লে: ‘আজি ৰাতি তোমালোক দুয়োজনে কৰা কামৰ বাবে আল্লাহে হাঁহিলে বা আচৰিত হ’ল’। গতিকে তেতিয়া আল্লাহে QS আল-হাছিৰ আয়াত ৯ ত তেওঁৰ কথা অৱতীৰ্ণ কৰিলে যাৰ অৰ্থ হ’ল: -‘আৰু তেওঁলোকে দিয়া বস্তুৰ প্ৰয়োজন হ’লেও তেওঁলোকে আন মানুহক - মুহাজিৰিনক - নিজৰ আগত অগ্ৰাধিকাৰ দিছিল। আৰু যিয়ে নিজকে কৃপণালিৰ পৰা ৰক্ষা কৰে, সেইবোৰেই ভাগ্যৱান'-।