Imam Bukhari : 3388

حَدَّثَنِي هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ وَاقِدٍ عَنْ بُسْرِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِذِ اللَّهِ أَبِي إِدْرِيسَ عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكُنْتُ جَالِسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذْ أَقْبَلَ أَبُو بَكْرٍ آخِذًا بِطَرَفِ ثَوْبِهِ حَتَّى أَبْدَى عَنْ رُكْبَتِهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا صَاحِبُكُمْ فَقَدْ غَامَرَ فَسَلَّمَ وَقَالَ إِنِّي كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ ابْنِ الْخَطَّابِ شَيْءٌ فَأَسْرَعْتُ إِلَيْهِ ثُمَّ نَدِمْتُ فَسَأَلْتُهُ أَنْ يَغْفِرَ لِي فَأَبَى عَلَيَّ فَأَقْبَلْتُ إِلَيْكَ فَقَالَ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ ثَلَاثًا ثُمَّ إِنَّ عُمَرَ نَدِمَ فَأَتَى مَنْزِلَ أَبِي بَكْرٍ فَسَأَلَ أَثَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَقَالُوا لَا فَأَتَى إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ فَجَعَلَ وَجْهُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَمَعَّرُ حَتَّى أَشْفَقَ أَبُو بَكْرٍ فَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ أَنَا كُنْتُ أَظْلَمَ مَرَّتَيْنِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَنِي إِلَيْكُمْ فَقُلْتُمْ كَذَبْتَ وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ صَدَقَ وَوَاسَانِي بِنَفْسِهِ وَمَالِهِ فَهَلْ أَنْتُمْ تَارِكُوا لِي صَاحِبِي مَرَّتَيْنِ فَمَا أُوذِيَ بَعْدَهَا

মোক কৈছে [হিছ্যাম বিন আম্মাৰে] আমাক কৈছে [ছাদাকাহ বিন খালিদে] আমাক [জাইদ বিন ৱাকিদ] [বুছৰ বিন উবাইদুল্লাহ]ৰ পৰা [আইজুল্লাহ আবু ইদ্ৰিছ]ৰ পৰা [আবু আদ-আৰ্দা’ ৰাদলিয়াল্লাহ আনহু]ৰ পৰা কৈছে; ‘মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ কাষত বহি আছিলো, তেতিয়া হঠাতে আবু বকৰ আহিল, তেওঁৰ চাৰ্ট ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ধাৰে ধৰি আঁঠুৰ ওচৰত নহ’ল। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিলে: ‘তোমালোকৰ বন্ধুসকলে খং কৰিছেনে?’। গতিকে আবু বকৰে তেওঁক সম্ভাষণ জনাই ক’লে; 'মোৰ ইবনে আল খাথথাবৰ লগত এটা সমস্যা হৈছিল তেতিয়া মই ইতিমধ্যে তেওঁৰ ওপৰত খং কৰিছিলো কিন্তু তাৰ পিছত মই অনুশোচনা কৰিছিলো, মই তেওঁক ক্ষমা খুজিবলৈ আহিছিলো কিন্তু তেওঁ মোক ক্ষমা কৰিবলৈ অনিচ্ছুক আছিল।' সেইবাবেই মই ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিলোঁ'। গতিকে তেওঁ ক’লে: ‘হে আবু বকৰ, আল্লাহে তোমাক ক্ষমা কৰিব’। এই বাক্য তেওঁ তিনিবাৰকৈ কৈছিল। তাৰ পাছত উমৰে অনুশোচনা কৰি আবু বকৰৰ বাসগৃহলৈ গৈ সুধিলে; 'আবু বকৰ আছে নেকি?'। লোকসকলে উত্তৰ দিলে; 'একো নাই'। তাৰ পিছত উমৰে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক লগ পালে যাৰ আগমনৰ লগে লগে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ মুখখন খঙাল যেন লাগিল কিন্তু আবু বকৰৰ আগমনৰ বাবে উত্তেজনা বন্ধ হৈ গ’ল যিয়ে লগে লগে আঁঠু লৈ বহি ক’লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মই তোমাৰ ওপৰত দুবাৰ অন্যায় কৰিলোঁ'। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে আল্লাহে মোক তোমালোকৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল কিন্তু তোমালোকে কৈছিলা; ‘আপুনি মিছলীয়া’ আনহাতে আবু বকৰে ক’লে; ‘তেওঁ এজন সৎ মানুহ আছিল’ আৰু তেওঁ নিজকে আৰু নিজৰ সম্পত্তিৰ বলিদান দি যুঁজিছিল। মোক এৰি যাবা নেকি মোৰ বন্ধু?'-তেওঁ দুবাৰ আওৰাই ক'লে--। গতিকে সেই মুহূৰ্তৰ পৰা আবু বকৰৰ আৰু কোনো ক্ষতি নহ’ল।