Imam Bukhari : 3257

حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ أَخْبَرَنَا مَخْلَدُ بْنُ يَزِيدَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُغَزَوْنَا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ ثَابَ مَعَهُ نَاسٌ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ حَتَّى كَثُرُوا وَكَانَ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلٌ لَعَّابٌ فَكَسَعَ أَنْصَارِيًّا فَغَضِبَ الْأَنْصَارِيُّ غَضَبًا شَدِيدًا حَتَّى تَدَاعَوْا وَقَالَ الْأَنْصَارِيُّ يَا لَلْأَنْصَارِ وَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَا لَلْمُهَاجِرِينَ فَخَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَا بَالُ دَعْوَى أَهْلِ الْجَاهِلِيَّةِ ثُمَّ قَالَ مَا شَأْنُهُمْ فَأُخْبِرَ بِكَسْعَةِ الْمُهَاجِرِيِّ الْأَنْصَارِيَّ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعُوهَا فَإِنَّهَا خَبِيثَةٌ وَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ابْنُ سَلُولَ أَقَدْ تَدَاعَوْا عَلَيْنَا لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ فَقَالَ عُمَرُ أَلَا نَقْتُلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا الْخَبِيثَ لِعَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّهُ كَانَ يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ

আমাক কৈছে [মুহাম্মাদে] আমাক কৈছে [মখলাদ বিন ইয়াজিদে] আমাক কৈছে [ইবনে জুৰাইজে] কৈছে, মোক [‘আমৰু বিন দিনাৰ] কৈছে যে তেওঁ [জাবিৰ ৰাদলিয়াল্লাহ আনহু] কোৱা শুনিছে; ‘আমি এবাৰ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ সৈতে যুঁজিছিলো, সেই সময়ত মুহাজিৰিন লোকসকলে যোগদান কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছিল। মুহাজিৰিনৰ মাজত অস্ত্ৰ খেলাত ভাল মানুহ এজন আছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ আনছাৰ বন্ধু এজনৰ নিতম্বত খুন্দা মাৰি এই আনছাৰ মানুহজনক বৰ খং উঠালে, তাৰ পিছত চিঞৰি চিঞৰি ক’লে; 'হে আনছাৰৰ মানুহ'। মুহাজিৰিন মানুহজনে চিঞৰ মাৰি আকৌ চিঞৰিলে; 'হে মুহাজিৰিন মানুহ'। অৱশেষত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে আহি ক’লে: ‘অজ্ঞানসকলৰ আহ্বান এতিয়াও কিয় চলি আছে? '. তেতিয়া তেওঁ সুধিলে; 'তেওঁলোকৰ কি হ'ল?'. তাৰ পিছত তেওঁক কোৱা হ’ল যে এজন মুহাজিৰিন বন্ধুৱে এজন আনছাৰ বন্ধুৰ নিতম্বত খুন্দা মাৰিছে। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে: ‘সেই আহ্বান পৰিত্যাগ কৰক কাৰণ সেই ধৰণৰ কথা নিন্দনীয় - বেয়া - ’। ইয়াৰ পিছত আব্দুল্লাহ বিন উব্বাই বিন ছালুলে ক’লে; 'তেওঁলোকে - মুহাজিৰিনসকলে - আমাৰ লগত যুঁজিবলৈ শক্তি গোটাইছেনে? যদি আমি মদীনালৈ উভতি যাওঁ, তেন্তে শক্তিশালী মানুহে নিশ্চয় ঘৃণনীয় মানুহক খেদি পঠিয়াব' -আল্লাহ চুভানাহু ৱা তাআলাই এই শব্দবোৰক QS আল-মুনাফিকুন আয়াত ৮-ত অমৰ কৰি ৰাখিছে। স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে উমৰে ক’লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আমি এই ঘৃণনীয় ব্যক্তিজনক কেৱল হত্যা কৰা উচিত নহয়নে!' তেওঁ যিটো বুজাব বিচাৰিছিল সেয়া আছিল আব্দুল্লাহ বিন উবায় বিন ছালুল। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: ‘নাই, যাতে মানুহে যুক্তি নিদিয়ে যে তেওঁ - মহম্মদ - তেওঁৰ চাহাবাসকলক হত্যা কৰিছিল’।