Bayi yang dapat berbicara dalam buaian (Kisah Juraij ahli ibadah, Isa bin Maryam, dan bayi penggendong)

Imam Bukhari : 3181

حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَمْ يَتَكَلَّمْ فِي الْمَهْدِ إِلَّا ثَلَاثَةٌ عِيسَى وَكَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ جُرَيْجٌ كَانَ يُصَلِّي جَاءَتْهُ أُمُّهُ فَدَعَتْهُ فَقَالَ أُجِيبُهَا أَوْ أُصَلِّي فَقَالَتْ اللَّهُمَّ لَا تُمِتْهُ حَتَّى تُرِيَهُ وُجُوهَ الْمُومِسَاتِ وَكَانَ جُرَيْجٌ فِي صَوْمَعَتِهِ فَتَعَرَّضَتْ لَهُ امْرَأَةٌ وَكَلَّمَتْهُ فَأَبَى فَأَتَتْ رَاعِيًا فَأَمْكَنَتْهُ مِنْ نَفْسِهَا فَوَلَدَتْ غُلَامًا فَقَالَتْ مِنْ جُرَيْجٍ فَأَتَوْهُ فَكَسَرُوا صَوْمَعَتَهُ وَأَنْزَلُوهُ وَسَبُّوهُ فَتَوَضَّأَ وَصَلَّى ثُمَّ أَتَى الْغُلَامَ فَقَالَ مَنْ أَبُوكَ يَا غُلَامُ قَالَ الرَّاعِي قَالُوا نَبْنِي صَوْمَعَتَكَ مِنْ ذَهَبٍ قَالَ لَا إِلَّا مِنْ طِينٍ وَكَانَتْ امْرَأَةٌ تُرْضِعُ ابْنًا لَهَا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَمَرَّ بِهَا رَجُلٌ رَاكِبٌ ذُو شَارَةٍ فَقَالَتْ اللَّهُمَّ اجْعَلْ ابْنِي مِثْلَهُ فَتَرَكَ ثَدْيَهَا وَأَقْبَلَ عَلَى الرَّاكِبِ فَقَالَ اللَّهُمَّ لَا تَجْعَلْنِي مِثْلَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى ثَدْيِهَا يَمَصُّهُ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمَصُّ إِصْبَعَهُ ثُمَّ مُرَّ بِأَمَةٍ فَقَالَتْ اللَّهُمَّ لَا تَجْعَلْ ابْنِي مِثْلَ هَذِهِ فَتَرَكَ ثَدْيَهَا فَقَالَ اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِثْلَهَا فَقَالَتْ لِمَ ذَاكَ فَقَالَ الرَّاكِبُ جَبَّارٌ مِنْ الْجَبَابِرَةِ وَهَذِهِ الْأَمَةُ يَقُولُونَ سَرَقْتِ زَنَيْتِ وَلَمْ تَفْعَلْ

[Мөслим бин Ибраһим] безгә [Җәрир бин Хазим]дан [Мөхәммәд бин Сирин]дан [Әбу Һөрәйрә радиаллаһу ганһү]дан риваять кылды: Пәйгамбәр саллаллоҳу гәләйһи вәссәлам болай диде: "Өч баладан башка бер бала да бишектә сөйләшә алмый." - Беренчесе - Пәйгамбәр галәйһиссәлам. - Икенчесе - Бәни Исраилдән бер ир бар иде, аны Җурайҗ исеме белән атыйлар иде, ул намаз укыганда әнисе аны чакырырга килде, ләкин ир аңа җавап бирергә теләмәде. Ул үзенә-үзе: "Аның чакыруын үтәргәме яки дога кылуны дәвам итәргәме?" - диде. Ниһаять, әнисе: "Аллаһым, аны үтермә, әгәр аңа зина кылучыны күрсәтмәсәң", - диде. Беркөнне Җурайҗ аның монастырендә иде, һәм бер хатын килеп, үзен аңа тәкъдим итте һәм аны сөйләшергә чакырды, ләкин Җурайҗ аны кире какты. Аннары хатын көтүче янына китте, һәм бу хатын көтүчене бала тапканчы аздыра алды. Аннары хатын: "Бу Җурайҗның баласы", - диде. Аннары кешеләр Җурайҗ янына килеп, аның монастырен җимерделәр, аны куып чыгардылар һәм ләгънәтләделәр. Аннары Җурайҗ тәһарәт алды һәм дога кылды. Шуннан соң ул бала янына килеп: «Синең әтиең кем, улым?» – дип сорады. Бала: «Көтүче», – дип җавап бирде. Кешеләр: «Без синең монастыреңне алтыннан төзибез», – диделәр. Җурайҗ: «Юк, туфрактан гына», – диде. Өченчесе – Исраил балаларыннан бер хатын баласын имезгәндә, аның яныннан чибәр һәм кыю бер ир үтеп китте. Хатын: «Аллаһым, минем улымны шул егет кебек ит», – диде. Шулай итеп, бала үзеннән-үзе әнисенең имчәген җибәрде һәм чибәр иргә карап: «Аллаһым, мине аңа охшатма», – диде. Аннары ул әнисенең имчәген имезүгә кире кайтты». Әбү Һөрәйрә (Аллаһ аннан риза булсын): «Мин Пәйгамбәрнең (Аллаһның аңа рәхмәте һәм сәламе булсын) бармагын имезгәнен күргән кебек булдым», – диде. Шуннан соң бер кол кыз үтеп китә, һәм аның әнисе: "Аллаһым, минем баламны аңа охшатма", - ди. Шулай итеп, бала әнисенең имчәген ача һәм: "Аллаһым, мине аңа - кол кызга - охшат", - ди. Әнисе: "Ни өчен син алай дисең?" - дип сорый. Бала җавап бирә: "Чыннан да, атта утырган егет чынлыкта рәхимсез кешеләрнең - диктаторларның берсе, ә бу кол кызны кешеләр: "Син урладың, зина кылдың", - дип гаеплиләр, гәрчә ул моны беркайчан да эшләмәгән булса да".