Akan keluar dari neraka yang mempunyai iman sebesar biji sawi

Imam Bukhari : 3092

حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي دَعْوَةٍ فَرُفِعَ إِلَيْهِ الذِّرَاعُ وَكَانَتْ تُعْجِبُهُ فَنَهَسَ مِنْهَا نَهْسَةً وَقَالَ أَنَا سَيِّدُ الْقَوْمِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ هَلْ تَدْرُونَ بِمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ فَيُبْصِرُهُمْ النَّاظِرُ وَيُسْمِعُهُمْ الدَّاعِي وَتَدْنُو مِنْهُمْ الشَّمْسُ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ أَلَا تَرَوْنَ إِلَى مَا أَنْتُمْ فِيهِ إِلَى مَا بَلَغَكُمْ أَلَا تَنْظُرُونَ إِلَى مَنْ يَشْفَعُ لَكُمْ إِلَى رَبِّكُمْ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ أَبُوكُمْ آدَمُ فَيَأْتُونَهُ فَيَقُولُونَ يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ وَأَمَرَ الْمَلَائِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ وَأَسْكَنَكَ الْجَنَّةَ أَلَا تَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلَا تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ وَمَا بَلَغَنَا فَيَقُولُ رَبِّي غَضِبَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَا يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَنَهَانِي عَنْ الشَّجَرَةِ فَعَصَيْتُهُ نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي اذْهَبُوا إِلَى نُوحٍ فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُونَ يَا نُوحُ أَنْتَ أَوَّلُ الرُّسُلِ إِلَى أَهْلِ الْأَرْضِ وَسَمَّاكَ اللَّهُ عَبْدًا شَكُورًا أَمَا تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلَا تَرَى إِلَى مَا بَلَغَنَا أَلَا تَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّكَ فَيَقُولُ رَبِّي غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَا يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ نَفْسِي نَفْسِي ائْتُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَأْتُونِي فَأَسْجُدُ تَحْتَ الْعَرْشِ فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ وَسَلْ تُعْطَهْقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ لَا أَحْفَظُ سَائِرَهُ

مون کي [اسحاق بن نشر] ٻڌايو آهي [محمد بن عبيد] اسان کي [ابو حيان] ٻڌايو آهي [ابو زرعہ] کان [ابو هريره رضي الله عنه] چيو آهي ته: اسين وليمه جي دعوت ۾ رسول الله ﷺ سان گڏ هئاسين ۽ پوءِ بکري جي ران جو هڪ ٽڪرو پيش ڪيو ويو جيڪو سندس بک کي پسند آيو، تنهن ڪري هن ان کي چٻاڙي کائي ورتو ۽ پوءِ چيو: 'مان قيامت جي ڏينهن انسانيت جو حاڪم آهيان. ڇا توهان سمجهو ٿا جڏهن الله تعالى پهرين کان وٺي آخري تائين انسانن کي هڪ ٽڪري تي گڏ ڪيو. پوءِ انهن کي هڪ ڏسندڙ طرفان ڏٺو ويو ۽ هڪ ڏسندڙ طرفان ٻڌو ويو ۽ سج کي ويجهو آندو ويو. پوءِ ڪجهه ماڻهن چيو: 'شايد توهان وٽ توهان جي موجوده قسمت جي ڪري صلاحون آهن؟'. ڇا توهان کي ڪو به خيال ناهي ته ڪير توهان جي رب کان شفاعت گهري سگهي ٿو؟'. تنهن ڪري ڪجهه ماڻهو چون ٿا: 'توهان جو پيءُ، آدم 'عليه السلام'.' پوءِ اهي آدم عليه السلام سان مليا ۽ چيائون: 'اي آدم، تون سڀني انسانن جو پيءُ آهين. الله تعاليٰ توکي سڌو سنئون پنهنجن هٿن سان پيدا ڪيو ۽ سڌو سنئون پنهنجي روح توهان ۾ ڦوڪيو ۽ ملائڪن کي حڪم ڏنو ته توکي سجدو ڪن ۽ توکي جنت ۾ جاءِ ڏين، ڇا توکي پنهنجي رب کان اسان لاءِ شفاعت نه گهرڻ گهرجي؟ . ڇا توکي نظر نٿو اچي ته اسان ڪهڙي صورتحال سان منهن ڏئي رهيا آهيون؟'. آدم عليه السلام جواب ڏنو؛ 'منهنجو رب مون تي اهڙي ڪاوڙ سان ناراض هو جنهن سان هو اڳ ڪڏهن به ناراض نه ٿيو هو ۽ نه ئي پوءِ ڪڏهن به اهڙو ناراض ٿيندو. هن مون کي وڻ جي ويجهو وڃڻ کان منع ڪيو پر مون سندس نافرماني ڪئي. او مون، او مون. مون کان سواءِ ڪنهن ٻئي وٽ وڃ. نوح عليه السلام وٽ وڃ.'. پوءِ اهي نوح عليه السلام سان مليا ۽ چيو؛ 'اي نوح، تون هن زمين جي ماڻهن لاءِ پهريون رسول آهين ۽ الله توکي 'عبدان سياقورا - شڪرگذار ٻانهو - نالو ڏنو. ڇا توکي نظر نٿو اچي ته اسان ڇا سان منهن ڏئي رهيا آهيون؟ . ڇا توکي پنهنجي رب کان اسان لاءِ شفاعت نه گهرڻ گهرجي؟ . تنهن ڪري نوح عليه السلام چيو؛' 'هڪ ڏينهن منهنجو رب مون تي اهڙي ڪاوڙ ۾ ناراض ٿيو جو اڳ ڪڏهن به اهڙي ڪاوڙ ۾ نه آيو هو ۽ نه ئي پوءِ ڪڏهن به اهڙي ڪاوڙ ۾ هوندو. او مون، او مون. رسول الله ﷺ وٽ وڃ. پوءِ اهي مون سان مليا. پوءِ مون العرسي هيٺ سجدو ڪيو ۽ چيو: 'اي محمد، پنهنجو سر مٿي ڪريو ۽ شفاعت جي درخواست ڪريو ۽ دعا ڪريو ڇو ته توهان جي درخواست قبول ڪئي ويندي'. محمد بن عبيد چيو؛ 'مون کي هن حديث جو پورو مواد ياد ناهي'.