Akan keluar dari neraka yang mempunyai iman sebesar biji sawi

Imam Ibnu Majah : 4299

حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ حَبِيبٍ قَالَا حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا أَهْلُ النَّارِ الَّذِينَ هُمْ أَهْلُهَا فَلَا يَمُوتُونَ فِيهَا وَلَا يَحْيَوْنَ وَلَكِنْ نَاسٌ أَصَابَتْهُمْ نَارٌ بِذُنُوبِهِمْ أَوْ بِخَطَايَاهُمْ فَأَمَاتَتْهُمْ إِمَاتَةً حَتَّى إِذَا كَانُوا فَحْمًا أُذِنَ لَهُمْ فِي الشَّفَاعَةِ فَجِيءَ بِهِمْ ضَبَائِرَ ضَبَائِرَ فَبُثُّوا عَلَى أَنْهَارِ الْجَنَّةِ فَقِيلَ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ أَفِيضُوا عَلَيْهِمْ فَيَنْبُتُونَ نَبَاتَ الْحِبَّةِ تَكُونُ فِي حَمِيلِ السَّيْلِ قَالَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ كَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ كَانَ فِي الْبَادِيَةِ

Ба мо гуфта шудааст, ки [Нашр ибни Алӣ] ва [Исҳоқ ибни Иброҳим ибни Ҳабиб] ҳарду гуфтанд; гуфт ба мо [Бисир ибни Муфадлал] ба мо [Саид ибни Язид] аз [Абу Надлра] аз [Абу Саид] гуфт; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: «Аҳли дўзах, ки ҳақиқий сокин бўлганлар, ўлимни чашига олмайдилар ва унда яшамайдилар. Аммо онхо ба сабаби гунох ва иштибохашон ба оташи дўзах гирифтор мешаванд, бинобар ин, як лахзае ба катл расонида мешаванд. Ва чун ангишт шуданд, шафоъат кунанд. Сипас гурӯҳ-гурӯҳ оварданд ва сипас дар дарёҳои биҳишт ғусл карданд. Пас гуфта мешавад; «Эй аҳли осмон, ба онҳо об деҳ». Аз ин рӯ, онҳо дар ҷараёни дарё растаниҳои ҳиббо – дона парвариш карданд». Ривоят гуфт; Он гоҳ яке аз онҳо гуфт; «Гӯё Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам аз дарун омада буданд».