Imam Ibnu Majah : 3910

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُوسَى الْأَشْيَبُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ بَهْدَلَةَ عَنْ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ قَالَقَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَجَلَسْتُ إِلَى شِيَخَةٍ فِي مَسْجِدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ شَيْخٌ يَتَوَكَّأُ عَلَى عَصًا لَهُ فَقَالَ الْقَوْمُ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا فَقَامَ خَلْفَ سَارِيَةٍ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَقُمْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُ قَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ كَذَا وَكَذَا قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الْجَنَّةُ لِلَّهِ يُدْخِلُهَا مَنْ يَشَاءُ وَإِنِّي رَأَيْتُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رُؤْيَا رَأَيْتُ كَأَنَّ رَجُلًا أَتَانِي فَقَالَ لِي انْطَلِقْ فَذَهَبْتُ مَعَهُ فَسَلَكَ بِي فِي نَهْجٍ عَظِيمٍ فَعُرِضَتْ عَلَيَّ طَرِيقٌ عَلَى يَسَارِي فَأَرَدْتُ أَنْ أَسْلُكَهَا فَقَالَ إِنَّكَ لَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا ثُمَّ عُرِضَتْ عَلَيَّ طَرِيقٌ عَنْ يَمِينِي فَسَلَكْتُهَا حَتَّى إِذَا انْتَهَيْتُ إِلَى جَبَلٍ زَلَقٍ فَأَخَذَ بِيَدِي فَزَجَّلَ بِي فَإِذَا أَنَا عَلَى ذُرْوَتِهِ فَلَمْ أَتَقَارَّ وَلَمْ أَتَمَاسَكْ وَإِذَا عَمُودٌ مِنْ حَدِيدٍ فِي ذُرْوَتِهِ حَلْقَةٌ مِنْ ذَهَبٍ فَأَخَذَ بِيَدِي فَزَجَّلَ بِي حَتَّى أَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقَالَ اسْتَمْسَكْتَ قُلْتُ نَعَمْ فَضَرَبَ الْعَمُودَ بِرِجْلِهِ فَاسْتَمْسَكْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقَالَ قَصَصْتُهَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ رَأَيْتَ خَيْرًا أَمَّا الْمَنْهَجُ الْعَظِيمُ فَالْمَحْشَرُ وَأَمَّا الطَّرِيقُ الَّتِي عُرِضَتْ عَنْ يَسَارِكَ فَطَرِيقُ أَهْلِ النَّارِ وَلَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا وَأَمَّا الطَّرِيقُ الَّتِي عُرِضَتْ عَنْ يَمِينِكَ فَطَرِيقُ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَأَمَّا الْجَبَلُ الزَّلَقُ فَمَنْزِلُ الشُّهَدَاءِ وَأَمَّا الْعُرْوَةُ الَّتِي اسْتَمْسَكْتَ بِهَا فَعُرْوَةُ الْإِسْلَامِ فَاسْتَمْسِكْ بِهَا حَتَّى تَمُوتَ فَأَنَا أَرْجُو أَنْ أَكُونَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَإِذَا هُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ

আমাক কৈছে [আবু বকৰ বিন আবু ছায়াইবা] আমাক কৈছে [আল হাছান বিন মুছা আল আছিয়াবে] আমাক [হাম্মাদ বিন চালামাহ] [‘আছিম বিন বাহদালাহ]ৰ পৰা [আল মুছায়াব বিন ৰফি’]ৰ পৰা [খাৰচিয়া বিন আল হুৰ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ ক’লে, ‘মই মদীনাত উপস্থিত হ’লোঁ, তাৰ পিছত কিছুমান বুঢ়া মানুহৰ সৈতে একেলগে হজৰত ছাল্লাল্লাহুৰ মছজিদত বহিলোঁ 'আলাইহি ৱাছাল্লাম। হঠাৎ বেতত হেলান দি এজন বুঢ়া মানুহ আহিল, মানুহে ক’লে, ‘যি কোনো স্বৰ্গৰ বাসিন্দাক চাব বিচাৰে, এই মানুহজনক চাওক! ' তেতিয়া ব্যক্তিজনে থিয় হৈ মছজিদৰ খুঁটাৰ পিছফালে দুটা ৰাক'আত নামাজ পঢ়িলে। মই তেতিয়া ওচৰ চাপি আহি তেওঁক ক’লোঁ, ‘কিছুমান মানুহে আপোনাৰ বিষয়ে এইদৰে আৰু এইদৰে কৈছে’। মানুহজনে উত্তৰ দিলে, ‘আল্লাহৰ প্ৰশংসা, স্বৰ্গ আল্লাহৰ আৰু তেওঁ যাক ইচ্ছা তাক তাত প্ৰৱেশ কৰে। জানি থোৱা, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সময়ত মোৰ এটা সপোন দেখিছিলোঁ, য'ত মই দেখিছিলোঁ এজন মানুহ মোৰ ফালে আহি মোক ক'লে, 'যা!' তাৰ পিছত মই তেওঁৰ লগত গ’লোঁ আৰু তেওঁ মোক এটা উজ্জ্বল আৰু বহল ঠাইৰ মাজেৰে লৈ গ’ল, তাৰ পিছত মোৰ বাওঁফালে এটা বাট দেখুৱাই দিলে, আৰু মই সেইটো অনুসৰণ কৰিব বিচাৰিলোঁ। মোৰ লগত থকা মানুহজনে ক’লে, ‘আপুনি তেওঁলোকৰ মাজৰ এজন নহয়।’ তাৰ পিছত মোৰ সোঁফালে এটা বাট দেখুৱাই দিয়া হ’ল, গতিকে মই ভৰি দিব নোৱাৰা পাহাৰ এটা পোৱালৈকে সেই পথ অনুসৰণ কৰিলোঁ। হঠাতে মানুহজনে মোৰ হাতখন ধৰি মোক ঠেলি দিলে আৰু অভাৱনীয়ভাৱে মই তাৰ ওপৰত আছিলো যাতে মই হেলান বা ধৰিব নোৱাৰো। দেখা গ’ল যে শৃংগটোৰ ওপৰত সোণেৰে নিৰ্মিত লোহাৰ খুঁটা এটা আছে, গতিকে মোৰ হাতখন ধৰি এনেদৰে দলিয়াই দিলে যে মই ৰছী এখনত ধৰি আছো। তাৰ পাছত তেওঁ সুধিলে, 'আপুনি ধৰি ৰাখিছেনে?' মই উত্তৰ দিলোঁ, 'হয়।' তাৰ পিছত তেওঁ খুঁটাটো দলিয়াই দিলে আৰু মই ৰছীডাল ধৰিলোঁ।' মানুহজনে ক’লে, তাৰ পিছত মই আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক ক’লোঁ, তেওঁ ক’লে, ‘আপুনি এটা ভাল সপোন দেখিছে। উজ্জ্বল আৰু ডাঙৰ ঠাইখন হ’ল মাহছিয়াৰ পথাৰ। ইফালে আপোনাৰ বাওঁফালে দেখুওৱা পথটোৱেই হৈছে নৰকৰ বাসিন্দাসকলৰ পথ, আৰু আপুনি ইয়াৰ বাসিন্দাসকলৰ ভিতৰত এজন নহয়। ইফালে আপোনাৰ সোঁফালে দেখুওৱা পথটোৱেই আপোনাৰ সোঁফালৰ পথ যিটো স্বৰ্গৰ মানুহৰ পথ। ভৰি দিব নোৱাৰা পাহাৰ শ্বহীদৰ বাসস্থান, আৰু আপুনি ধৰি ৰখা ৰছী ইছলাম। গতিকে মৃত্যুৱে তোমাক লৈ যোৱালৈকে টানকৈ ধৰি ৰাখক।' সেয়েহে স্বৰ্গৰ বাসিন্দা হ’ম বুলি আশা কৰিলোঁ’। দেখা গ’ল যে বুঢ়াজন আছিল [আব্দুল্লাহ বিন চালাম]’।