Doa dalam tahiyyat - 4: ALLAAHUMMA INNII AS-ALUKA BIANNA LAKAL HAMDU LAA ILAAHA ILLAA ANTA, Al MANNAANU …

Imam Ibnu Majah : 3849

حَدَّثَنَا أَبُو يُوسُفَ الصَّيْدَلَانِيُّ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ الرَّقِّيُّ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ الْفَزَارِيِّ عَنْ أَبِي شَيْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُكَيْمٍ الْجُهَنِيِّ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الطَّاهِرِ الطَّيِّبِ الْمُبَارَكِ الْأَحَبِّ إِلَيْكَ الَّذِي إِذَا دُعِيتَ بِهِ أَجَبْتَ وَإِذَا سُئِلْتَ بِهِ أَعْطَيْتَ وَإِذَا اسْتُرْحِمْتَ بِهِ رَحِمْتَ وَإِذَا اسْتُفْرِجَتَ بِهِ فَرَّجْتَ قَالَتْ وَقَالَ ذَاتَ يَوْمٍ يَا عَائِشَةُ هَلْ عَلِمْتِ أَنَّ اللَّهَ قَدْ دَلَّنِي عَلَى الِاسْمِ الَّذِي إِذَا دُعِيَ بِهِ أَجَابَ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي فَعَلِّمْنِيهِ قَالَ إِنَّهُ لَا يَنْبَغِي لَكِ يَا عَائِشَةُ قَالَتْ فَتَنَحَّيْتُ وَجَلَسْتُ سَاعَةً ثُمَّ قُمْتُ فَقَبَّلْتُ رَأْسَهُ ثُمَّ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِيهِ قَالَ إِنَّهُ لَا يَنْبَغِي لَكِ يَا عَائِشَةُ أَنْ أُعَلِّمَكِ إِنَّهُ لَا يَنْبَغِي لَكِ أَنْ تَسْأَلِينَ بِهِ شَيْئًا مِنْ الدُّنْيَا قَالَتْ فَقُمْتُ فَتَوَضَّأْتُ ثُمَّ صَلَّيْتُ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَدْعُوكَ اللَّهَ وَأَدْعُوكَ الرَّحْمَنَ وَأَدْعُوكَ الْبَرَّ الرَّحِيمَ وَأَدْعُوكَ بِأَسْمَائِكَ الْحُسْنَى كُلِّهَا مَا عَلِمْتُ مِنْهَا وَمَا لَمْ أَعْلَمْ أَنْ تَغْفِرَ لِي وَتَرْحَمَنِي قَالَتْ فَاسْتَضْحَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ إِنَّهُ لَفِي الْأَسْمَاءِ الَّتِي دَعَوْتِ بِهَا

Һөйләне беҙгә [Әбү Йософ Әс Шәйҙәләни Мөхәммәт бин Әхмәт Әр рәкҡи] беҙгә [Мөхәммәт бин Сәләмә] [Әл Фәзәриҙән] [Әбү Сәйәбәнән] [Ғабдулла бин Ғөкәйем Әл Джуһаниҙан] [Ғәйсәнән] һөйләне, ул әйтте; Мин Рәсүлуллаһ шәллаллаһу ғәләйһи вәсәлләмдең: «ӘЛЛӘЛӘХӨММ ИННИ ӘСӘЛУК БИАСМИК АЛТТАХИР АЛТТАЙИБ ӘЛМӨБӘРӘК ӘЛӘХӘББ ИИЛӘЙК АЛЛАДХИ ИИДХӘ ДУЕИТ БИХ ӘЖӘБТ ВӘИДХӘБИТӘЙТӘЙТӘЙИЛТИХ» тигәнен ишеттем. РАХИМТ ВАИДХА ASTUFRIJAT BIH FARRAJT QALAT WAQAL DHAT YAWM' 'Эй, Аллаһ, ысынлап та, мин Һинән Һинең исемең менән һорайым, Изге, Матур, Бәхетле һәм нығыраҡ һөйөклө, тип, ҡасан Һин Уға саҡырылғанда, Һин бирерһең, һәм ҡасан Һин теләйһең, тип бирәсәкһең. Уға Һеҙ рәхимле буласаҡһығыҙ һәм ҡасан Һеҙҙән сығыу юлы һорағанда, Уның менән Һеҙ сығыу юлы бирерһегеҙ'. Ғәйшә әйтте; Бер көндө ул: «Эй, Ғәйшә, ​​беләһеңме, Аллаһы Тәғәлә миңә бер исем күрһәтте, доға ҡылғанда уны бирәсәк?» Ғәйшә әйтте; Мин яуап бирҙем; «Эй, Аллаһ илсеһе, атайым хаҡына, һин һәм әсәйем хаҡына уны миңә өйрәт». Ул: «Ысынлап та, ул һиңә лайыҡ түгел, эй, Ғәйсе!» Ғәйшә әйтте; шулай итеп, мин ситкә тайпылдым һәм бер аҙ ултырҙым һуңынан тороп уның башын борҙом, һуңынан мин әйттем; «Эй, Аллаһ илсеһе, өйрәт мине». Ул: «Ысынлап та, ул һиңә лайыҡ түгел, эй Ғәйшә, ​​йәғни һине өйрәтергә, әгәр ҙә һин уның менән бергә донъянан нимәлер һораһаң, ул һиңә лайыҡ түгел», — тине. Ғәйшә әйтте; «Шулай итеп, тороп тәһәрәт алдым» һуңынан ике рәҡәғәт намаҙ уҡып, намаҙ уҡыным; «Эй, Аллаһ, ысынлап та, Һиңә доға ҡылам, эй Аллаһ, Һиңә доға ҡылам, эй Рахман, Һиңә доға ҡылам, эй, иң изге күңелле, иң мәрхәмәтле, һәм Һиңә бөтә матур исемдәрең менән доға ҡылам, үҙем белгәндәремде лә, белмәгәндәреңде лә, Һин мине ғәфү ит, рәхмәтле бул, тип доға ҡылам». Ғәйшә әйтте; Шулай итеп, Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм минән көлдө лә: «Ысынлап та, ул һин элек намаҙ уҡыған астмаларҙа бар», — тине.