इमाम बुखारी : 2846

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ عَنْ جَدِّهِ رَافِعٍ قَالَكُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ فَأَصَابَ النَّاسَ جُوعٌ وَأَصَبْنَا إِبِلًا وَغَنَمًا وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أُخْرَيَاتِ النَّاسِ فَعَجِلُوا فَنَصَبُوا الْقُدُورَ فَأَمَرَ بِالْقُدُورِ فَأُكْفِئَتْ ثُمَّ قَسَمَ فَعَدَلَ عَشَرَةً مِنْ الْغَنَمِ بِبَعِيرٍ فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ وَفِي الْقَوْمِ خَيْلٌ يَسِيرَةٌ فَطَلَبُوهُ فَأَعْيَاهُمْ فَأَهْوَى إِلَيْهِ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ اللَّهُ فَقَالَ هَذِهِ الْبَهَائِمُ لَهَا أَوَابِدُ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَمَا نَدَّ عَلَيْكُمْ فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا فَقَالَ جَدِّي إِنَّا نَرْجُو أَوْ نَخَافُ أَنْ نَلْقَى الْعَدُوَّ غَدًا وَلَيْسَ مَعَنَا مُدًى أَفَنَذْبَحُ بِالْقَصَبِ فَقَالَ مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ فَكُلْ لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ وَسَأُحَدِّثُكُمْ عَنْ ذَلِكَ أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ

आम्हाला [मुसा बिन इस्माईल] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अबू अव्नाह] यांच्याकडून, त्यांनी [सईद बिन मस्रुक] यांच्याकडून, त्यांनी [अबयाह बिन रिफाअह] यांच्याकडून, आणि त्यांनी [त्यांचे आजोबा, राफी'] यांच्याकडून सांगितले की: "आम्ही पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या सोबत धुल-हुलैफा येथे होतो, तेव्हा लोकांना भूक लागली होती, म्हणून आम्ही (लूट म्हणून) उंटा आणि बोकड्या मिळवल्या. त्या वेळी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) गटाच्या मागे होते. भूकलेल्या लोकांनी मग आपली स्वयंपाकपात्रे उभी केली. तथापि पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी भांडी रिकामी करण्याचा आदेश दिला. त्यानंतर त्यांनी उरलेली लूट समान वाटून दिली, ज्यात दहा बकऱ्यांना एक उंटासमान मानले गेले. तथापि, एक उंट पळून गेला होता, तर कारवांमधोमध एक वेगवान घोडा होता. ते लगेच पळून गेलेल्या उंटाचा शोध घेण्यासाठी निघाले, परंतु ते थकलेले दिसत होते. मग एका माणसाने भाला घेऊन त्याचा शोध घेतला आणि अखेरीस, अल्लाहच्या हुकूमने, त्याने उंट मारून टाकला. त्यानंतर त्याने सांगितले: "खरोखरच, या प्राण्यामध्ये अजूनही जंगली प्राण्याचा क्रूर स्वभाव आहे. त्यामुळे जर त्यापैकी कोणीही पळून गेला, तर त्याला अशाच प्रकारे वागवा." माझ्या आजोबा म्हणाले: "आम्हाला आशा किंवा भीती आहे की उद्या शत्रूशी सामना होईल आणि आमच्याकडे चाकू नसेल; तर आपण लाकडाच्या तुकड्याने प्राणी कापून खाऊ?" त्यांनी सांगितले: "ज्या प्राण्याचे रक्त ओतले जाते आणि त्यावेळी अल्लाहचे नाव घेतले जाते, त्याचे सर्व खा, फक्त दात आणि खूर वगळता. आणि मी याचे स्पष्टीकरण देईन. दात हा हाडाचा भाग आहे, तर खूर हे हबाश लोकांचे चाकू आहेत."