Imam Ibnu Majah : 3535

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْسَحَرَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَهُودِيٌّ مِنْ يَهُودِ بَنِي زُرَيْقٍ يُقَالُ لَهُ لَبِيدُ بْنُ الْأَعْصَمِ حَتَّى كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَفْعَلُ الشَّيْءَ وَلَا يَفْعَلُهُ قَالَتْ حَتَّى إِذَا كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ أَوْ كَانَ ذَاتَ لَيْلَةٍ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ دَعَا ثُمَّ دَعَا ثُمَّ قَالَ يَا عَائِشَةُ أَشَعَرْتِ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَفْتَانِي فِيمَا اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ جَاءَنِي رَجُلَانِ فَجَلَسَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رَأْسِي وَالْآخَرُ عِنْدَ رِجْلِي فَقَالَ الَّذِي عِنْدَ رَأْسِي لِلَّذِي عِنْدَ رِجْلِي أَوْ الَّذِي عِنْدَ رِجْلِي لِلَّذِي عِنْدَ رَأْسِي مَا وَجَعُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ قَالَ مَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ الْأَعْصَمِ قَالَ فِي أَيِّ شَيْءٍ قَالَ فِي مُشْطٍ وَمُشَاطَةٍ وَجُفِّ طَلْعَةِ ذَكَرٍ قَالَ وَأَيْنَ هُوَ قَالَ فِي بِئْرِ ذِي أَرْوَانَ قَالَتْ فَأَتَاهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أُنَاسٍ مِنْ أَصْحَابِهِ ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ وَاللَّهِ يَا عَائِشَةُ لَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ وَلَكَأَنَّ نَخْلَهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلَا أَحْرَقْتَهُ قَالَ لَا أَمَّا أَنَا فَقَدْ عَافَانِي اللَّهُ وَكَرِهْتُ أَنْ أُثِيرَ عَلَى النَّاسِ مِنْهُ شَرًّا فَأَمَرَ بِهَا فَدُفِنَتْ

আমাক কোৱা হৈছে [আবু বকৰ বিন আবু ছায়াইবা] আমাক [আব্দুল্লাহ বিন নুমাইৰ] [হিছামৰ] পৰা [তেওঁৰ পিতৃ] [আইছা]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছে, ‘বানি জুৰাইকৰ পৰা অহা এজন ইহুদী লাবিদ বিন আল আ’ছামে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক মোহিত কৰিছিল, যাতে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ৱাছালামক এনেদৰে দেখা দিয়া হৈছিল যেন তেওঁ নকৰা কাম এটা কৰিছে'। আইছাই আৰু ক’লে, ‘যেতিয়ালৈকে এদিন - বা এৰাতি - ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে নামাজ পঢ়িছিল, নামাজ কৰিছিল আৰু নামাজ কৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘হে আইছিয়া, আপুনি অনুভৱ কৰিছেনে যে আল্লাহে এটা ফতোৱা দিছে - শাস্তি দিছে - মই যি ফতোৱা দিছো - শাস্তি দিছে -? মোৰ ওচৰলৈ দুজন মানুহ আহিছিল, তাৰ পিছত এজন মোৰ মূৰত আৰু আনজন মোৰ ভৰিৰ ওচৰত বহিছিল। তেতিয়া মোৰ মূৰৰ মানুহজনে মোৰ ভৰিৰ ওচৰত থকা মানুহজনক ক’লে, বা মোৰ ভৰিৰ মানুহজনে মোৰ মূৰৰ মানুহজনক ক’লে; 'এই মানুহজন কি বেমাৰত ভুগিছে?' তেওঁ - তেওঁৰ ভৰি বা মূৰত থকা ফেৰেস্তাসকলৰ এজন - ক'লে, 'যাদুৰ দ্বাৰা আঘাতপ্ৰাপ্ত'। তেতিয়া এজনে সুধিলে, ‘তাক কোনে মোহিত কৰিলে? ' তেওঁ উত্তৰ দিলে, 'লাবিদ বিন আল আ'ছাম'। তেওঁ পুনৰ সুধিলে, ‘কি বস্তুৰে তেওঁ মোহিত কৰিলে? ' তেওঁ উত্তৰ দিলে, 'কম্বল কৰিলে সৰি পৰা চুলি আৰু খেজুৰৰ ডাল এটাৰে'। তেওঁ আকৌ সুধিলে, 'ক'ত ৰখা হৈছিল?' তেওঁ উত্তৰ দিলে, 'জু আৰৱানৰ কুঁৱাত'। আইছিয়াই ক’লে, তাৰ পিছত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কেইবাজনো সহযোগীৰ সৈতে তাইৰ ওচৰলৈ আহিল, তাৰ পিছত ক’লে, ‘আল্লাহৰ কচম, হে আইছিয়া এনেকুৱা হৈছে যেন পানী সলনি হৈছে যেন হেনা গছৰ তিয়াই থোৱাৰ দৰে হৈছে আৰু যেন খেজুৰ গছটো চয়তানৰ দৰে হৈ পৰিছে’। আইছাই ক’লে, “মই সুধিলোঁ, হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আপুনি ইয়াক জ্বলাই দিলে নেকি?’? তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘নাই, সঁচাকৈয়ে আল্লাহে মোক সুস্থ কৰি তুলিছে আৰু মই কেৱল আনক ইয়াৰ বেয়া ধাৰণা দিবলৈ ভাল নাপাওঁ।’ তাৰ পিছত তেওঁ কাৰোবাক আদেশ দিলে যে সেইটো - যাদুৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা বস্তুটো - লৈ পুতি থওক।'